CODA

Apple TV+

Vanjaar het ʼn buiteperd die gesogte Oscar weggeraap voor gunstelinge Dune en The Power of the Dog. CODA, ʼn klein fliek met ʼn groot hart, het Hollywood behoorlik uitgeboul. Altesaam het dit drie Oscars verower, vir die beste draaiboekverwerking (deur regisseur Sian Heder), beste manlike byspler (Troy Kotsur), en beste rolprent. As daar vanjaar een fliek is wat jou hardop laat skater en die volgende oomblik onbedaarlik kan laat snik, is dit CODA. Soetlik is dit allermins, eerder opreg in ieder situasie en karakter sodat dit al die gevoelsnare aanraak. Dié grootwordverhaal word ontleen aan die Frans-Belgiese fliek La Famille Belier (2014) en handel oor ʼn dowe gesin van pa, ma en seun, en ʼn dogter sonder gehoorgebrek wat as tolk en tussenganger vir haar naasbestaandes optree. Die Europese prent het afgespeel op ʼn Franse melkplaas. CODA is die afkorting vir Child of Deaf Adults. Een van die oorspronklike fliek se vervaatrdigers, Philippe Rousselet, is weer betrokke en het Heder gevra om die storie na ʼn Amerikaanse konteks te verplaas. Heder, wat gebaretaal geleer het en aangedring het om dowe akteurs in sleutelolle te gebruik, het besluit op die vissersdorpie Gloucester in Massachusetts. Die benadering werk, ʼn bewys dat ʼn “remake” net so goed indien nie beter nie as die oorspronklike kan wees. Emilia Jones, ʼn onbekende gesig, skitter as die skugter Rubi Rossi wat ontdek sy het ʼn besondere sangtalent; sy voel verskeur oor haar plig teenoor haar geliefdes, wat van haar afhanklik is om ʼn bestaan te maak, en om haar sangdrome in Boston te volg. Sy word soos ʼn outsider by die skool behandel omdat sy “snaaks praat”, en dié vervreemding help nie juis wanneer sy impulsief by die skoolkoor aansluit om by haar romantiese held te wees nie. Haar ervarings word geraam binne ʼn vissersgemeenskap wat deur verandering geskommel word. Wat die fliek so outentiek maak, is die interaksie tussen die dowe familielede. Hulle kibbel en maak skurwe grappe in gebaretaal (onderskrifte help om die humor te belig). Dis ʼn universele portret van die konflik en affiniteit in ʼn gesin, oortuigend verbeeld in die dowe subgemeenskap – iets wat ʼn mens nog nie so kragtig op die silwerdoek beleef het nie. Die dinamiese aktrise Marlee Matlin (beste aktrise, Children of a Lesser God, 1986) verskyn in speelse luim as ʼn besorgde ma wat haar gesin eerste stel. Troy Kotsur as Ruby se pa. Frank Rossi, lewer ʼn skreiend eerlike portret van ʼn man wat ondanks sy gebrek die stuurman van sy boot en die gesin se lotgevalle wil wees. Dis ʼn heerlike vertolking vol growwe humor en genuanseerde patos – onbewtsibaar ʼn Oscar werd. Die toneel waar hy sy hand op Rubi se keel sit om die vibrasie te voel terwyl sy vir hom sing, is gewaarborg om almal na snesies te laat gryp. Daar is nie ʼn vaal kol in die spel nie – die akteurs is vanjaar vereer met ʼn Screen Actors Guild Award vir die beste rolverdeling. Visueel en musikaal is daar heelwat momente wat jou keel laat toetrek, maar genadiglik geen dawerende spesiale effekte nie. Die sukses van CODA is te wyte aan ʼn sleurstroom van menslikheid en emosie wat dié lieflike fliek anker. Schalk Schoombie   

Kyk die lokprent hier

Palm Springs

hulu / Showmax

Ons besef dit dalk nie aldag nie, maar elke sekonde van ons bestaan, is ’n kruispad. Iedere keuse bepaal die koers wat ons inslaan. En soms – eers baie later – is daar die besef dat ons lewens soveel anders kon gewees het, as ons anders gekies of opgetree het. In wetenskapsfiksie kon skrywers tot dusver die horlosie se wysers terugdraai en die moontlikhede van ander afdraaipaadjies beproef. Dink maar aan die meer onlangse en gewilde Netflix-reeks Russian Doll (2019, waarvan daar nou ’n tweede reeks op pad is) en die kultusfliek Groundhog Day (1993). Die draaiboekskrywer Andy Ciara se Palm Springs is ’n aweregse kruising tussen romantiese komedie en wetenskapsfiksie. Nyles (Andy Samberg) is in ’n ongemaklike tydsirkel vasgevang: hy beleef een dag van sy lewe oor en oor. Dit is die troudag van sy meisie se suster, maar die sprokiesgedeelte van die dag word later al hoe meer skrikwekkend en bisar wanneer van die gaste begin verdwyn. Die bruid verloor haar voortande en vreemde mense gryp die mikrofoon om toesprake te lewer. Sarah (Cristin Milioti) is die swartskaap van haar familie en die meeste van die tyd beskonke. Soos sy haar sorge in etlike glase rooiwyn probeer versuip, ontmoet sy vir Nyles. En deur ’n paar vreemde wendings beland sy saam met hom in dieselfde tydsirkel. (Hoekom luister ons nie as ons gewaarsku word nie?) Hoe meer die troudag herhaal word, hoe vuriger knaag die verveling. Selfs hul lomp pogings om die dag te laat vlot, veroorsaak net méér konsternasie. Siara se draaiboek gooi wilde esse en die twee hoofkarakters raak soms filosofies én laf tussendeur ’n paar potte biljart, hopeloos te veel drank, sinnelose ure in die swembad en ’n verwarde bok. Die sowat 90 minute lange fliek het dalk iets oor die voorsienigheid, karma, liefde, familiebande, metafisika en vergifnis te sê, maar verval darem nooit in prekerigheid of ’n suikersoet ontknoping nie. Dit is veral die uitstaande spel deur Samberg en Milioti wat sorg dat die prent sy tintelende intrige behou. Hulle is so ’n onvanpaste kombinasie en paartjie, maar deur die knetterende dialoog vind hulle mekaar tog in die frustrasie van die immer herhalende dae. Van die byspelers sluit in J.K. Simmons en Peter Gallagher, wat verder bydra tot die gravitas van Palm Springs. Waar die herhaling van tonele in Russian Doll die kyker soms langtand laat kyk het, is Palm Springs propvol adrenalien, absurditeit en buitensporigheid. En ja, nie die mees oorspronklike konsep nie, maar in Siara se hande word sy karakters só kostelik en vermaaklik dat die anderhalf uur verbyknetter. Palm Springs is pure pret en spog boonop met ’n kookwater-klankbaan, wat nes die karakters, lank bybly. Kobus Burger

Kyk hier na die lokprent

Passing

Netflix

Een van die uitsoekflieks wat vanjaar jammerlik oorgesien is deur die Oscar-beoordelaars is Passing. Die Britse aktrise Rebecca Hall, dogter van die befaamde verhoogregisseur Peter Hall (Royal Shakespeare Company), maak haar debuut as regisseur-draaiboekskrwer met die boeiende sosiale drama oor swart vroue in die twintigerjare in New York wat hulle voordoen as wit, bekend as “passing” en gebaseer op ʼn gelyknamige 1929-roman deur Nella Larsen. Destyds is dit beskou as ʼn kriminele oortreding, onaanvaarbaar in beide die swart en wit gemeenskappe; enersyds om voor te gee wat jy nie is nie om ʼn verhoogde status te verwerf, andersyds om jou ware identiteit en groep te verraai. Hiervoor moes die oortreder ʼn hoë prys betaal.  Irene Redfield (Tessa Thompson) en Clare Bellew (Ruth Negga) is twee vriendinne wat mekaar ná jare weer raakloop. Irene is getroud met ʼn swart dokter en woon in Harlem, terwyl Clare haarself voordoen as ʼn blondine – sy het getrou met ʼn wit sakeman, John Bellew (Alexander Skarsgard) wat sy weersin vir swartes nie wegsteek nie. Irene en Clare is albei lig van velkleur, maar Irene is gelukkig in haar eie omgewing, al waag sy soms ʼn uitstappie “aan die ander kant”, waar sy kan deurgaan as wit. Clare neem die wit identiteit op, maar hunker na haar mense en bly bewus van die gevaar dat haar ware kleur ontdek sal word – sy dans letterlik oor die skeidslyn. Om die netelige situasie te kompliseer, vermoed Irene dat haar aantreklike vriendin ʼn verhouding met haar man aangeknoop het. Een van die genooides op gesellighede waar rasse meng, is die siniese wit skrywer Hugh Wentworth (die uitstekende Bill Camp), wat mettertyd besef wat Clare se speletjie behels. Die intriges ontvou teen die agtergrond van die sorgelose partytjies (met era-gepaste jazz) van die tydperk, en die regisseur het die slim keuse gemnaak om die  sedekomedie in swart en wit te verfilm, ʼn uiters gepaste visuele raamwerk vir die rassekwessies en grys gebiede wat hier verken word. Subtiliteit en goeie smaak voer immer die botoon, die drama word nie aan die kyker opgedring nie. Dit is ʼn raaisel dat Thomson en Negga nie vir die Oscar benoem is nie – hul fyn deurleefde portrette is lewensgetrou en tref enduit diep. Hall, self ʼn gerekende aktrise, verdien hoë lof vir haar stylvolle regie. Laat Passing nie ongesiens verbygaan nie – dit resoneer ook met plaaslike realiteite. SS

Kyk die lokprent hier

Winter on Fire

Netflix

Oekraïne brand. Stede word in puin gelê deur Russiese bomme, tenks smeul langs die pad, en burgerlikes vlug in hul miljoene na Poland en ander Europese lande. Die oorlogkrisis wat die pandemie oornag uit die nuus verdryf het. Dis winter en die mense bied  weerstand in bibberweer. Hierdie grys scenario speel nou daagliks op sosiale media en ons skerms af, ʼn afgryslike skouspel wat die wêreld teen Poetin en die Russiese invalsmagte verenig. Maar wat hier gebeur, het agt jaar gelede ʼn voorspel gehad, tydens die Eoromaidan-protesoptogte van 21 November 2013 tot 23 Februarie 2014 teen die korrupte regering van president Viktor Yanukovech wat tot ʼn straatoorlog en bloedvergieting gelei het. Dit staan ook bekend as die “Revolusie van Waardigheid”, wat burgers van alle ouderdomme en oortuigings begeester het om teen die fascistiese weermag (in hul swart uniforms, skilde en helms) se brutale optrede weerstand te  bied. 2014 was ook die jaar waarin Poetin se magte die eerste keer Oekraïne ingeval het. Die regisseur en kameraman Evgeny Afinevsky het met behulp van verskeie medewerkers ʼn plofbare dokumentêr saamgestel van die opstand wat uiteindelik totʼn verandering in regering gelei het. Die president het oornag landuit gevlug na Rusland. Winter on Fire is ongewoon meesleurend omdat dit die kyker midde-in die chaos werp, op straatvlak waar versperrings gebou word en gewone mense mekaar ondersteun en saamspan. Mans, vroue, studente, bejaardes, akademici, priesters, Moslems, Jode en Christene vorm almal ʼn verenigde front teen oorheersing. Onderhoude met betrokkenes verskaf konteks en ‘n spannende narratief aan die skokkende gebeure. Een hiervan is ʼn 12-jarige seun wat met vurige oortuiging sy deel bydra, nes die verbete jong straatvegter in Les Misreables. Die prent berus sterk op onmiddelikheid, realistiese botsings vol slagkrete en rook, vir die emosionele impak. Die subjektiewe aanslag verklap weinig van Oekraïne se voorafgaande geskiedenis. Tog, jy besef met groeiende bewondering waarteen die Russiese soldate te staan kom in die huidige oorlog. Die Israeli geskiedkundige Yuval Noah Harari het in The Guardian voorspel Poetin se magte mag elke stryd wen, maar hulle sal die oorlog verloor teen sulke bravade en vasberadenheid. Die akteur Sean Penn het onlangs aanbeveel dat diegene wat die karakter van dié nasie wil verstaan, die drang na bevryding van Russiese oorheersing, na dié dokumentêr moet kyk. Daar is tonele wat in die geheue vasbrand: die soldate wat ʼn jong man kaal stroop in die bitter koue, die massiewe skares op Maidanplein wat ʼn see van liggies rondwuif, die paramedikus wat afgemaai word terwyl hy ʼn gewonde kameraad se lewe probeer red. Dis onmoontlik om weg te kyk van die ontwrigting en golwende geweld, wetende dat dit nou nog erger in dié beleërde land gaan. Winter on Fire is destyds benoem vir verskeie pryse en die Oscar vir Beste Dokumentêr. Oorrompelende, essensiëele kykstof. SS

Kyk hier na die lokprent

Lead Me Home

Netflix

“Dit is die mense by die kerk. Hulle gee vir hulle geld. En dit raak net erger.” Só vertel die bestuurder van ’n winkel in my buurt anderdag oor die skielike toename in haweloses op straat. Hy sug. Die winkeleienaars is glo raadop omdat die sypaadjies as latrine ingespan word. Die Oscarbenoemde dokumentêr Lead Me Home is oor ʼn tydperk van drie jaar in die strate van die Amerikaanse stede Los Angeles, San Francisco en Seattle verfilm, maar kon netsowel die haweloosheid in Suid-Afrika karteer het. Dit is ʼn teer prent wat ’n veilige, dikwels onthutsende afstand behou, maar ’n verskeidenheid haweloses se lewensverhale vertel. Die rolprentmakers Pedro Kos en Jon Shenk noem teen die einde van hul film dat daar op enige aand sowat ’n halfmiljoen mense in Amerika is wat geen blyplek of holte vir hul voet het nie. Hul kameras beeld deurgaans die kontras tussen diegene-wat-het en diegene-wat-nie-het-nie uit. ’n Man staan en borsel sy tande langs ’n besige hoofweg met spitsverkeer waar hy die vorige nag geslaap het, terwyl ’n jong man in ’n woonstelblok vir homself ontbyt maak… Die lugskote wys hoe sypaadjies in tentdorpe verander het. Plek-plek is daar selfs paaltjies wat die “erwe” afskort en ’n mate van ’n grens tussen die bewoners van hierdie tydelike skuilings skep. Dikwels is die mense op ’n drafstap of aan ’t vlug, op soek na ’n nuwe oornagplek met enkele besittings in ’n winkeltrollie. In ’n reeks onderhoude leer die kyker die karakters in hierdie 40 minute lange dokkie ken. Aanranding, diefstal en selfs seksuele geweld is aan die orde van die dag. Hier en daar is daar hoop in ’n sentrum vir haweloses waar opstapelbeddens met plastiekmatrasse na die plafon reik. Daar is barmhartige Samaritane, geregsdienaars wat soms net kom “skoon maak” en dan blink gemanikuurde politici en stadsamptenare wat rondom breë tafels sit en die “probleem” probeer uitpluis en oplos. Helaas. Lead Me Home is ’n evokatiewe prent wat in stiltes en hartverskeurende beelde sy kyker inkatrol. Die “feite” is eintlik later oorbodig. Hier is mense soos ek en jy. Soos die een man met ’n huis, werk en motor vir die een hawelose sê: “Die verskil tussen my en jou is een salaristjek.”  Lead Me Home is vir 2022 Oscars benoem in die kategorie beste dokumentêr (kort onderwerp). KB

Kyk hier na die lokprent 

Belfast                                                                    

Focus Features / Universal

Die Iers gebore Kenneth Branagh het van ʼn merendeels formidabele akteur in ʼn wisselvallige rolprentregisseur ontwikkel – ʼn beroepskuif wat hy waarskynlik eendag in sy memoires sal verduidelik. Sy Hamlet tel onder die top-vyf Shakespeare-verfilmings van alle tye, terwyl Thor, gegrond op ʼn Marvel-strokiesverhaal, ʼn uiterste pyniging was. Oor sy ander fliek nou op die kringloop, die verfilming van Agatha Christie se Death on the Nile waarin hy ook die rol van die speurder Hercule Poirot speel, besit ek geen eerstehandse kennis nie. Met Belfast keer Branagh terug na sy wortels en jeug. Dit is strenggesproke slegs vaagweg outobiografies, maar eerder ʼn nostalgiese terugblik op die beginjare van wat die destydse Noord-Iere self beskryf as “The Troubles”.  Dit speel in die laat-60s af toe die saad van ‘n burgeroorlog wat ruim 25 jaar sou duur, geplant is. Die verhaal is in swart-wit (dus merendeels grys) verfilm. Dit besit deur dié besluit ʼn hoër vlak van outentisiteit – veral omdat die nostalgiese aanslag spoedig onder die kyker se vel begin inkruip. Soos wat van die regisseur verwag kan word en ook ten volle uitgevoer is, beïndruk sy draaiboek en die daaruit voortvloeiende rolbesettingkeuses tot in die kleinste detail. Die buurt van dié Noord-Ierse stad waarin die verhaal ontvou is Tiger Bay. Die onverdraagsaamheid wat tussen die Katolieke en Protestantse oor tyd na vore gekom het, ontvlam in dié eens geslote gemeenskap. Ons sien die gebeure hoofsaaklik deur die oë van die  negejarige Buddy (Joe Hill) wat hier ʼn meesleurende debuut as kinderakteur maak. In ʼn puik hanteerde eksposisie voel die kyker aan hoe die spanning in dié taamlik geslote voorstad geleidelik opbou tot op ʼn plofbare vlak. Buddy se ma (Caitriona Balfe) en pa (Jamie Dornan) se eens veilige omgewing verhoog nou hul stres as ouers. Dié aspek in die fliek word met egte empatie teengewerk deur Buddy se oupa en ouma, gespeel deur Ciaran Hinds en Judi Dench. By hulle vind Buddy deur hul uitstraling van liefde, begrip en menslikheid nie slegs aanklank nie, maar veral ook verbondenheid. Emigrasie na Engeland of selfs oorsee na Australië word deur die gesin oorweeg, maar die pa werk aanvanklik vir ʼn tyd in Londen om ʼn beter inkome vir sy gesin te verseker. Daar is spitsvondigheid in talle dialoë rakende die lot van die Noord-Iere. Een hiervan handel oor iets wat ʼn tante van die gesin terloops aan Buddy se ma meedeel: “The Irish were born for leaving, otherwise the rest of the world would have no pubs.” Belfast is nie volmaak nie, maar sal in talle opsigte wél aan ouer fliekgangers se harte pluk. Een potensieel belangrike karakter word helaas bykans opsigtelik afgeskeep: dié van Buddy se ouer broer, Will (Lewis McAskie) – reeds in sy tienerjare. Ons kom nooit agter die kap van die byl hoe hý van die uitgebeelde traumas werklik beleef het nie. Origens moet kameraman Haris Zambarloukos geloof word vir sy verbeeldingryke benadering en Van Morrison vir sy vokale en instrumentale aandeel wat die stad se eiesoortige karakter klankgewys laat leef. Belfast het sewe Oscar-nominasies op sy kerfstok. Paul Boekkooi

Kyk die lokprent hier

Licorice Pizza                                 

MGM / Universal

Paul Thomas Anderson se rolprente – Boogie Nights, Hard Eight, Magnolia, Punch Drunk Love, There Will Be Blood – is skaars daar om te vermaak. Sy heel bestes doen dit óók, maar in wese wentel sy verhale gewoonlik rondom verstotelinge wat hulself op die periferie bevind: onaanpasbaar, eksentriek, sonderling, selfs gevaarlik. Met Licorice Pizza wat so onlangs vir Oscars genomineer is in die kategorieë beste rolprent en beste regisseur, is dit anders gesteld. Ja, dit is weliswaar ʼn liefdesverhaal, maar dit handel alles behalwe oor soeteliefies wat dink dat hulle ʼn oneindigende pad besaai met rose betree. Anderson hou daarvan om in sy draaiboeke minder voorspelbare obstruksies en uitdagings in die verhale rondom die hoofkarakters te plaas. In hierdie geval wentel dit om die 25-jarige Alana Kane (Alana Haim) en die 15-jarige Gary Valentine (Cooper Hoffman). Laasgenoemde is die seun van die gevierde akteur Philip Seymour Hoffmann) wat in Februarie 2014 oorlede is. Alana en Gary se ouderdomsverskil is bedreigend en, wie weet, dalk onoorkomelik, Anderson plaas hulle binne die 1970s milieu van Encino in die San Fernando-vallei in Kalifornië. Wat by albei die jong spelers opval, is dat jy hulle wat hul voorkoms betref skaars deur ʼn skoonheidsring kan trek. Maar wat tel, is die gemaklikheid en natuurlikheid van hul karakterspel. Die verhaal is besaai met kinkels wat van kykers minstens wakkerheid vereis om elkeen te volg – veral die meer subtieles. By Licorice Pizza is daar min tekens van die donkerheid wat by vorige Anderson-flieks aangetref word. Te midde van ʼn verwydering wat halfpaddeur tussen Alana en Gary dreig, gebruik die regisseur sy tyd om prikkelende aspekte van die Encino van destyds op te roep. Soms kielie dit die lagspiere. Helaas oorskry Anderson in enkele gevalle ook die grense van dié plaag der plae van ons tyd: politieke korrektheid. Sy uitbeelding in ʼn paar “humoristiese” sekwense met verwysings na Asiatiese en spesifiek ook Japannese gebruike val nie maklik op die oor nie en is alles behalwe gevat, laat staan lagwekkend. Deur die gebruik van ʼn paar legendes in die bedryf  in kameerolle – soos o.a Sean Penn en Tom Waits – asook ʼn uiters realistiese en karakterryke herlewing van ʼn era van bykans 50 jaar gelede, bied die rolprent ook oorgenoeg vir almal wat nog in staat is om melancholies te raak. Ewenseens grensloos prettig is die  uitbeelding oor hoe die twee verliefdes hul uiteenlopendheid hanteer.  Aanvanklik kan hulle geensins die gebaande weg wat in hul individuele verbeeldings broei, werklik volg nie. Albei probeer kompenseer vir die feit dat hulle – baie vanselfsprekend in Gary se geval – nie stewig in ʼn beroep staan nie. Hy gaan selfs sover as om ʼn maatskappy te begin wat by die vervaardiging van waterbeddens betrokke is! Dit is die onverwagse wat aan Licorice Pizza sy polsslag verleen. PB

 Kyk hier na die lokprent

Tick, Tick … BOOM!

Netflix

In die rockmusiekspel Rent sing Mimi: “I live this moment as my last.” Dit sou die leuse kon wees van die komponis, Jonathan Larson. Hy het nooit eens die voorskoue van sy fenominaal suksesvolle en veelbekroonde Rent beleef nie, hy is tydens finale kleedrepetisies dood aan ʼn aortiese aneurisme. Hy was net 35 jaar oud. Sy semi-outobiografiese musiekspel Tick, Tick … BOOM! is gegrond op ʼn solo-vertoning wat Larson self opgevoer het, ʼn uitbeelding van sy stryd om ʼn futuristiese musiekspel, Superbia, op die planke te kry. Die draaiboekskrywer Steven Levenson en regisseur Lin-Manuel Miranda (die skepper van Hamilton en In the Heights) het die fliek verbeeldingryk uitgebrei om Larson se verhoudings, sy kreatiewe drif en kunstenaarskap teen die boheemse gemeenskap van New York in die laat 1980s te plaas. Al die musiek is Larson s’n, en verskeie van sy vriende en medewerkers asook Broadwaysterre verskyn in kamees. (Wees op die uitkyk vir Chita Rivera, Bernadette Peters en Joel Grey.). Regisseur Miranda is kortliks à la Hitchcock te sien as ʼn sjef in ʼn diner. Geen moeite is ontsien om elemente van die verhaal outentiek te maak nie. Larson se woonstel is gerekonstrueer volgens ʼn tuisfilm wat hy gemaak het, met van sy eie besittings op die regte plekke. Die swembad waarin Andrew Garfield gaan swem en ʼn musikale epifonie ervaar, is die einste swembad waarin die regte Larson geswem het. Aanhangers van Rent sal heelwat “paaseiers” oplet, in die musiek en choreografie, wat hulde bring aan Larson se meesterstuk. Die stemboodskap op sy telefoon is regtig opgeneem deur die vermaerde komponis Stephen Sondheim (Larson se groot mentor), in sy laaste deelname aan ʼn rolprent voor sy dood. Daar is vele redes om Tick, Tick … BOOM! aan te beveel, selfs vir diegene wat Rent nie ken nie. Die kragtige rockballades, die humor en aansteeklike energie van die rolverdeling, New York liefderyk in die tagtigs opgeroep, die magiese oomblikke van inspirasie waar Larson se verbeelding oorneem, sy Sondheim-parodie Sunday (geskoei op Sunday in the Park with George), die vindingryke choreogtrafie wat organies uit alledaagse situasies voortspruit. Maar oor alles toring Andrew Garfield as ʼn ware “triple threat”, ʼn  kranige akteur wat uitmuntend sing, en dans; hy boul die kyker uit met sy polsende teenwoordigheid en bowenal elastiese sangstem. Sy borrelende en soms verstrooide uitbeelding laat jou wens jy kon die regte Jonathan Larson ontmoet en beleef. Garfield verdien sy onlangse Golden Globe as beste akteur in ʼn komedie of musiekspel, asook sy Oscar-benoeming as Beste Akteur. Vir almal wat hom net as Spiderman ken, kyk gerus waartoe is hierdie talentvolle speler in staat in Tick, Tick … BOOM! Die fliek is ʼn plofbare viering van kunstenaarskap en artistieke uitnemendheid, en iets wat jy dadelik weer wil kyk. Probeer dan sommer ook om die fliekweergawe van Rent te siene kry. Die leuse bly weerklink: “No day like today!” Schalk Schoombie

Kyk die lokprent hier

The Tinder Swindler

Netflix

In Suid-Afrika is daar nie ’n gebrek aan manteldraaiers, swendelaars of slu wolwe wat aldag agter hul rekenaars sit en die publiek na hul slagysters lok nie. Durf ’n mens hierdie slenters “alledaags” noem as jy hoor van ’n familielid wat ’n miljoen rand deur Facebook gewen het? Tog kyk ’n mens met skok en verbasing na die nuwe dokkie-fliek deur die vervaardigers van Don’t F**k with Cats: Hunting An Internet Killer oor die glibberige stralerjakker, Simon Leviev, wat via sy Tinder-profiel oor landsgrense heen vroue laat swymel het en hulle toe telkens in ’n moeras van skuld gelaat het. Leviev, wat nooit lank in een plek gebly het, het selfs hier in Suid-Afrika ’n paar esse kom maak. Hoewel dit nie in die dokkie verken word nie, was die “Koning van Diamante” soos hy homself genoem het, glo tussen 2005 en 2012 in Grahamstad waar hy onder meer voorgegee het dat hy aan sy MBA werk. Volgens gerugte het hy hom selfs as ’n Blou Bul-rugbyspeler voorgedoen en vertel hoe hy voorheen vir die Britse Leeus uitgedraf het! The Tinder Swindler is ’n heel statiese dokkie wat op twee onderhoude met Leviev se slagoffers berus. Daar volg wel ’n verrassende kinkel wanneer ’n vrou in Nederland haar stem tot die intrige voeg. Wat hier gebeur, gee die verhaal ’n tonekrul-einde. Maar die feite wat kort voor die eindtitels onthul word, dui daarop dat hierdie superslim vent se streke nog lank nie in die kiem gesmoor is nie… Verwag dus ’n opvolg. Al het die slagoffers onder bitsige kommentaar op sosiale media deurgeloop en is hulle die vieslikste name genoem omdat hulle kwansuis so “dom” kon wees, word dit vroeg in die dokkie gevestig dat hulle wel hul navorsing oor Leviev gedoen het. Sy manipulasie en alter egos was egter so deeglik beplan en georkestreer dat selfs die polisie en joernaliste moes bloedsweet om hom vas te trek. The Tinder Swindler is ’n moetkyk-dokkie vir oud en jonk. Enigiemand wat ’n selfoon besit, behoort te kyk en voortaan tien keer meer op hul hoede wees. En onderwysers kan dit gerus in die klaskamer vertoon. KB

Kyk hier na die lokprent

Nightmare Alley                                

Searchlight Pictures

Die Mexikaanse regisseur Guillermo Del Torro is bepaald nie te vinde vir  maklik deurdringbare, lineêr uitgeknipte draaiboeke wat jou van een gebeurtenis logies na ʼn volgende lei nie. Sy flieks is eerder skrikwekkend mesmeriserend. Met Pan’s Labyrinth het hy in 2006 drie Oscars verower. In 2017 het hy vier Oscars gewen met The Shape of Water, o.a. in twee gesogte kategorieë: beste rolprent en beste regisseur. Sy jongste fliek is Nightmare Alley – ʼn gitswart film noir wat jou vanaf die gruwekkende openingskoot tot by ʼn geniale slottoneel byna 150 minute later gespanne hou. Neem ʼn baie diep asemteug en verdwyn die donker dieptes in. Del Torro gebruik selde geykte skrikmaaktaktieke, maar laat die duisternis by jou inhaak binne ʼn uitgebreide katalogus van immorele, soms fassinerende tydverdrywe. Dié verhaal oor boetedoening, skuld en wraak is geplaas in ʼn donker era in die Amerikaanse geskiedenis: die invloed van die depressie in die dekade tussen 1929 en 1939 begin sy greep hier ietwat verslap, maar aan die oostekant van die Atlantiese Oseaan woed die Tweede Wêreldoorlog. In 1947 verskyn die regisseur Edmund Goulding se Nightmare Alley, gegrond op die destyds vernuwende en tawwe skryfstyl wat die romanskrywer William Lindsay Gresham in hierdie spesifiek melodramatiese roman van hom met dieselfde titel geopenbaar het. Del Torro se bron mag dalk tereg stokoud en vermuf wees, maar hy steek sy tentakels diep binne-in die wese van elke hoof- en bykarakter. Om dié doel te bereik het hy en sy mede-draaiboekskrywer, Kim Morgan, ʼn  rolbesetting gekies wat die volle spektrum van ʼn karatervolle, stimulerende verhaal tot op ʼn veel hoër vlak as die gemiddelde verhef. Dit speel af binne die milieu van ʼn rondreisende kermis. Die meerderheid karakters is op die een of ander wyse mense wat op die rand van die samelewing en ónder die broodlyn probeer oorleef. Ek sou die kyker ʼn onguns doen om die verhaalontwikkeling te verklap. Dus word liefs die akteurs en aktrises genoem, plus enkele van die belangrikste hoofrolle wat hulle vertolk: Stanton Carlisle (Bradley Cooper) is die hoofkarakter – ʼn verlore swerwer wat stilweg die verstote samelewing van kwasi-towenaars en -waarsêers binnedring, Sy pad kruis dié van Zeena (Toni Collette), ʼn toekomsvoorspeller wat met dooies kontak maak. Haar man, Pete (David Strathairn), gebruik sý brein vir dieper gedagtegange. Carlisle voel redelik tuis in hulle geselskap en verander stadig maar seker in ʼn swendelaar met ʼn roeping. Sy ingetoë liefdesobjek, die bleek, jong en ietwat persoonlikheidslose Molly (Rooney Mara) wat haar deur plaaslike kermisentrepreneurs laat gebruik, bly te veel op ʼn afstand om volrond uit te styg. Dié parallelle intriges hou die kyker vas tot  wanneer Carlisle hom in New York vestig en uiteindelik met gróót geld swendel. Nightmare Alley verkry hierna ʼn spannende momentum. Dit is vir die grootste deel te danke aan Kate Blanchett se misterieuse, onderliggend dreigende teenwoordigheid as dr. Lilith Ritter. Blanchett beeld hier die gevaarlikste blondine uit wat in ʼn lang tyd gesien is. PB

Kyk hier na die lokprent

The Power of the Dog

Netflix

Elke dekade of so verskyn daar ʼn fliek wat die western herdefinieer en radikaal vernuwe. Clint Eastwood se onvergewende The Unforgiven (1992), die Coen-broers se ewe onverbiddelike No Country for Old Men (2007) en Paul Thomas Anderson se There Will Be Blood (2007) het grense verskuif en Oscars opgeraap. Die Nieu-Seelandse regisseur-draaiboekskrywer Jane Campion se gestroopte verwerking van die roman The Power of the Dog (1967) deur Thomas Savage stuur die skopskiet-genre in onvoorsiene rigtings. Dit wil aanvanklik lyk soos ʼn liefdesdriehoek tussen twee welgestelde broers en ʼn jong weduwee wat in 1925 afspeel op ‘n plaas (beeste, perde) en teen die manjifieke bergpanorama van Montana, VSA. Van skopskiet is daar nie sprake nie, die kruisvuur is tussen die karakters en die koeëls is kwetsende woorde, Die verskuiwende alliansies ontplooi uiters subtiel, en die ware stryd tussen die hoofkarakters kabbel onderlangs in die subteks. In een van sy meer verrassende personasies verskyn die Britse veeldoener Benedict Cumberbatch hier as Philp Burbank, ʼn hardvogtige, bitsige chauvinis wat die weduwee Rose Gordon (Kirsten Dunst) verneder en daarvan beskuldig dat sy ʼn fortuinsoeker is wat sy broer George (Jesse Plemons) uitbuit. Sy grootste teiken is haar seun, die skrander, fynbesnaarde seun Peter (Kodi Smit-MacPhee), wat hy genadeloos bespot. Rose gebruik George se geld om Peter in die stad medies te laat studeer. Uit hierdie gegewe word ʼn sielkundige intrige geweef wat binne die raamwerk van die western ontvou, maar afwyk van die konvensionele konfrontasies. Die kyker moet fyn kyk en luister vir leidrade wat die karakters se motiverings en handeling ontsluit, en die wending en ontknoping pyl ongesiens op jou af. Cumberbatch se karakter is brutaal en by tye afstootlik, ʼn boelie en slaafse aanhanger van sy mentor “Bronco” Henry, maar mettertyd kom onderdrukte fasette van sy persoonlikheid na vore. (Jy huiwer om dit sagter of sensitief te noem …). Die talentvolle Kodi Smit-MacPhee (bekroon met ʼn Golden Globe as beste byspeler) pas sy skynbaar sagte karakter soos ʼn gebreide leerhandskoen. (En weer eens kan jy nie die man op sy baadjie takseer nie.) Campion het destyds haar poëtiese visie laat blyk in die Oscar-bekroonde The Piano, en dis opwindend om weer haar visuele flair vir epiese landelike verhale te ervaar. Hier word weer ʼn klavier ingespan as simbool van beskawing en spiritualiteit. Die titel verwys na ʼn frase in ʼn gebedsboek en Psalm 22:20: “Deliver my soul from the sword; my darling from the power of the dog.” Jonny Greenwood, Radiohead se kitaarspeler, verdien akkolades vir sy broeiende en evokatiewe klankbaanmusiek. Campion se meesterstuk onthul met ʼn tweede kyk verdere betekenislae, oor die oorspronge van toksiese manlikheid en die oorgang van ʼn uitgediende patriargale stelsel na ʼn meer moderne orde. Interessant is wel dat die man hierin steeds as beskermer van die vrou verbeeld word. En vergelding bly heers in die wildernis. The Power of the Dog is ʼn kunsfliek wat die oplettende kyker beloon, ʼn western wat nuwe einders verken. Schalk Schoombie

Kyk die lokprent hier

West Side Story                                

20th Century Studios /Amblin Entertainment

Was daar enige dringendheid betrokke by die oormaak van West Side Story? Siende dat die debuut-rolprentweergawe van dié musiekspel uit 1961 dateer en destyds legendes aan die stuur van sake gehad het – onder andere Robert Wise en Jerome Robbins (regisseurs), Ernest Lehman (draaiboek), Leonard Bernstein (komponis) en Stephen Sondheim (lirieke) – lyk dit tog asof daar min regverdiging vir só ʼn gedagte kon oorbly. Wat meer is: Die 1961-rolprent is vir Oscars in elf kategorieë genomineer en het tien van hulle gewen. Wat wél bepaald in hierdie nuwe verfilming van dié klassieke musiekspel se guns tel, is veteraan-regisseur Steven Spielberg (74) se uitgangspunte. Dit sluit enkele voorheen minder ideaal besette rolle in wat nou as synde meer oortuigend en afgerond ontpop. Waar die nuwe fliek wél van die oue verskil, kom dit neer op enkele onopsigtelik veranderde tonele asook dialoog wat nou in Tony Kushner se nuwe draaiboek na vore kom. Dit verteenwoordig ʼn verbetering in die vloei en logika van die verhaal, asook met betrekking tot kontinuïteit. Ook meer bevredigend is die subtiel aangepaste choreografie van Justin Peck in die danstonele. Die kern van die 1950s-ambiance word geensins aangetas nie. Die konflik tussen die strydende Puerto Ricaanse en Amerikaans gebore bendes in die destydse New York en wat, terloops, tot vandag toe nooit opgelos is nie, word onder Spielberg met ʼn aanvoelbare spanning uitgebeeld. Veral in die slottonele verkry die spel van Chico (Josh Andrés Rivera) en Tony (Ansel Elgort) ʼn intensiteit wat die asem wegslaan. Die grootste verrassing hier betreffende spel- en dansprestasie is die Maria van Rachel Zegler. In die loop van haar sentrale rol, ontvou haar karakterontwikkeling geleidelik. Dit is uiteindelik onkeerbaar volledig en omvangryk. Sy loop kringe om Natalie Wood wat in die 1961 fliekweergawe maar selde ʼn geronde, geloofwaardige, asook volhoudend  ʼn mens van vlees en bloed kon uitbeeld. Een opvallende byvoeging deur Spielberg is dat Rita Moreno, wat destyds in die rol van Anita, Maria se vertroueling, nou ʼn nuwe karakter in die verhaal vul: dié van Valentina, die eienaar en bestuurder van ʼn apteek wat ʼn beskermende hand oor die werklose Tony hou. Sy maak daarvan ʼn lieflike kameerol. Met die musiek per implikasie sentraal, tref die nuwe WSS eweneens op ʼn wye vlak. Die solo- en duetsang deur Zegler en Elgort is vokaal uiters sensitief  in die meer intieme tonele, en straal emosionele krag uit in die dramaties gerlade oomblikke. Die massatonele tydens die Saterdagaand-bal is skitterend verfilm, met naby- en ver-skote wat kontrasryk en dramaties meesleur – presies soos wat die openingstonele vroeër die kyker lei na die sloping van die Puerto Ricaanse buurte van New York. Die Los Angeles Filharmoniese Orkes en hul dirigent Gustavo Dudamel het die klankbaan behartig, wat bydra tot die musikale en visuele trefhou van dié WSS. PB

Kyk die lokprent hier

The Guilty

Netflix

Jake Gyllenhaal, nes sy ewe talentvolle suster Maggie, skrik nie vir uitdagende rolle nie. In die sielkundige riller Enemy (2013) het hy sy eie boosaardige dubbelganger vertolk – want hy ontgin klokslag die skadukant of alter ego van sy karakters. Sedert sy gekwelde tiener in Donnie Darko (2001) is die kyker bewus van ʼn troebel kant aan die aantreklike donkerkop se portetstudies. In Nightcrawler (2014) is hy ʼn TV-nuushond wat enigiets sal doen vir ʼn scoop. Moenie vergeet van sy juppie wat aan seks en dwelms verslaaf is in Love and Other Drugs (2010) nie. In The Guilty speel hy ʼn polisieman, Joe Baylor, wat nagskof werk as ʼn operateur van die noodhulpdiens 911, waar hy gedurig na paniekerige inbellers moet luister en hulle na veiligheid probeer lei. Sy drang om te help spruit direk uit diepgewortelde skuldgevoelens. Wanneer hy obsessief betrokke raak by ʼn jong ma wat deur haar man ontvoer word, word sy eie identiteitskrisis op ʼn spits gedryf. The Guilty is die Amerikaanse weergawe van ʼn Deense misdaadriller met dieselfde titel. Die anker van die intrige bly deurgaans Gyllenhaal se sielvolle gesig, daarby die flitsende emosies wat die gebeure waarby hy probeer ingryp oordra, sy groeiende hulpeloosheid en woede wanneer sy goedbedoelde pogings ontspoor. Want hierdie is by uitstek ʼn filmiese solostuk, ʼn eenmanvertoning (met kamees deur enkele byspelers) waar die spanning in en om een kranige hoofspeler se spel uitgebou word. (Voorbeelde van dié gekonsentreerde genre is Tom Hardy in Locke en Colin Farrell in Phone Booth). Joe se interaksies met ander operateurs is kortstondig en wispelturig, hy kommunikeer meestal telefonies – en hier word hy uitmuntend ondersteun deur die aansienlike stemtalente van swaargewigte soos Ethan Hawke en Peter Skarsgaard, (Die fliek sou eweneens uitstekend kon werk as ʼn radiodrama met sterk emosionele, maar hiperrealistiese stemspel – en geen toegewing aan melodrama nie.)  Dit mag dalk klink of daar te veel op die telefoniese stemme staatgemaak word, maar die regisseur Antoine Fuqua slaag daarin om met visuele suggestie, kamerategnieke, redigering en musiek die gegewe opwindend op te dis, altyd met die fokus sekuur op Gyllenhaal se belewenisse. Die draaiboekverwerking deur Nic Pizzolatto is gespierd en die kinkels bly ten slotte behoue. The Guilty is ʼn ware kragtoer vir Gyllenhaal, en as geslypte solo-riller kan dit kers vashou by Oliver Stpone se briljante Talk Radio (1988), waarin Eric Bogosian in die hoofrol as shock jock geskitter het. Schalk Schoombie

Kyk die lokprent hier

Ave Maria

Netflix

Die geurige paletbederf of –skoonmaker word gewoonlik met vyfsterrestaurante, silwer koepels bo-oor borde en gestyfde servette geassosieer. Tog het TV-kykers ook soms net ’n tussenin-lekkerny nodig – ’n vrolike verposing of kopkrapper tussendeur ’n vraatkykmarathon. Die Oscarbenoemde Ave Maria (Arabies, Hebreeus en Engels, maar met Engelse onderskrifte) is ’n 14 minute lange kortfliek wat as welkome visuele peuselhappie beskou kan word. Altesame vyf nonne van die Sisters of Mercy geniet in stilte hul ete in die klooster, wanneer ’n ongeluk by hul voordeur plaasvind. Dit veroorsaak oombliklik ’n Babelse verwarring, want die nonne sonder hulself in stilte af. En die arme egpaar in die motor, met ’n neulende ma in ’n rolstoel, is histeries verby. Die regisseur Basil Khalil en mede-draaiboekskrywer Daniel Yañez Khalil is spottend-stuitig met die paar scenarios wat hulle skreeusnaaks skets. Een doodgewone foonoproep sorg vir holderstebolder-lagbuie. Die nonne verras met hul veerkragtigheid en venynigheid. Dermate dat selfs die klere moet waai. Ja, dis ook ’n goedige draakstekery met godsdiens en die taai taboes wat op wie ook al afgedwing word. Die sentrale simbool in Khalil se fliek dra by tot die komiese kringloop en ’n treffende slot. Ave Maria is ’n moet-kyk, moenie eens na die lokprent blaai nie. Kyk bepaald! KB

Britney vs Spears

Netflix, 2021

“Burgerlike dood”. Dit is hoe ’n regsgeleerde die popster Britney Spears se dertien jaar onder die Amerikaanse regstelsel se “Conservatorship” beskryf. Britney se pa, Jamie, en ’n span prokureurs het hierdie drastiese stap vroeg in 2008 geneem en ten volle beheer oor die kunstenaar se lewe gekry. Selfs die paar dollar in haar sak moes sy aan hulle oorhandig. Haar pa sou voortaan o.m. besluit watter boeke sy mag lees en sy moes toestemming kry om ’n oproep te maak of ’n motor te bestuur. Die miljoene dollar wat sy deur v. die Circus-wêreldtoer en verskeie optredes in Las Vegas verdien het, is aan haar pa en sy trawante oorbetaal. Die rolprentmaker Erin Lee Carr en die joernalis (vir o.m. die musiektydskrif Rolling Stone) Jenny Eliscu is die twee spoorsnyers wat Spears se stryd teen haar pa en die Amerikaanse regstelsel probeer karteer. Die woord “probeer” is doelbewus. Beide erken dat daar tye (eintlik etlike jare) is wat daar net stilte was en dis moeilik om ooit te bepaal wat in Britney se lewe gebeur het. Die dokkie eindig met ’n rou, skokkende solospraak deur Britney tydens ’n hofverskyning vroeër vanjaar wat die kyker vir ’n wyle agter die gordyn en skerms neem. Die res is onderhoude met mense na aan Britney wat bereid is om hul siening van die saak te deel. Ander verklaar op kamera dat hulle liefs soos die graf sal wil swyg. Carr en Eliscu sukkel soms om onafhanklik en onemosioneel oor die saak verslag te doen. Eliscu is ’n aanhanger – van kindsbeen af – en stort selfs ’n paar trane. Voorts belig hulle die sonnige kant van Spears en wys nie die tonele uit 2007 toe sy ’n ineenstorting gehad het, haar hare afgeskeer en paparazzi met ’n sambreel aangeval het nie. In Britney vs Spears word daar aangevoer dat Britney se pa oor haar medikasie besluit het en dat ’n ander pion van die pa pille oor haar kos gestrooi het. Dit word egter weer ontken. Maar later ontvang beide Carr en Eliscu ’n lywige dokument van ’n fluitjieblaser wat die omvang van die “Conservatorship” aan die lig bring. Die twee sit dan by ’n tafel met bladsye en bladsye vol aantygings voor hulle wat hulle op kamera voorlees. Daar is reeds ’n paar ander Britney-dokkies op die kringloop en hierdie een voel soms soos ’n beperkte blik op die pyn en lyding wat die superster moes verduur. Van die antagoniste word uitgewys, maar hul werklike rol en betrokkenheid word nie ten volle aan die kaak gestel nie. Die hoogtepunt is Britney se toespraak, wat die jarelange trauma teer belig. Maar dit laat ’n mens ook met ’n gevoel dat heelwat van die legkaartstukke verlore geraak het. Pa Jamie stel ook nie sy kant van die saak nie. En ’n mens wonder wat ’n sielkundige of psigiater oor Britney se optrede in die openbaar sou kon sê? In hofstukke wat vir die “Conservatorship” voorgelê is, het ’n psigiater “demensie” by haar gediagnoseer, wat Carr en Eliscu bevraagteken. Wat reken ander kenners, wonder ’n mens. Britney vs Spears is boeiende kykstof, maar laat ’n mens tog met ’n gevoel dat ’n hoofstuk of twee van hierdie verhaal nog nie vertel is nie… Kobus Burger

Kyk hier na die lokprent

The Nest

Showmax/BBC

Onthou jy nog die tagtigs se pre-tegnologiese drome van status en opgang? In een kragwoord: Gierigheid! Aldus Gordon Gekko se skaamtelose leuse in Oliver Stone se Wall Street: “Greed is good.” Dis presies die sentiment wat die hoofkarakter in die Brits-Kanadese gesinsdrama The Nest, dryf. Jude Law speel  Rory O’Hara, ʼn ambisieuse Britse handelaar wat met sy Amerikaanse vrou, Allison (Carrie Coon) ʼn gemaklike middelklasbestaan in Manhattan voer. Hulle het saam ʼn seun, die fynbesnaarde Ben, en Allison se tienerdogter Sam kom uit ʼn vorige verhouding. Wanneer Rory besluit om sy gesin na ʼn ou herehuis in Engeland te skuif en ʼn nuwe pos as risiko-ontleder by sy vorige Londense firma op te neem, ontwrig hy die psige van elkeen en die eensgesindheid van die viertal. Die gesin pas moeilik aan (dis deels ‘n vis-uit-die-water fabel) en die nuwe werk lewer nie die groot inkomste en status waarop hy gehoop het nie. Selfs Allison, ʼn afrigter van perde en ruiters, se swart spogperd is neuroties. The Nest verwys na ʼn veilige hawe, ʼn skuilplek wat koester en beskut – maar die realiteit druis ironies in teen hierdie belofte. Iets is besig om mee te gee, krake verskyn in die gesin se fondamente, al bly die oorsake wasig. Vanity Fair besing die skrywer-regisseur Sean Durkin se ontstemmende rolprent as een van die jaar se bestes. Resensente skarrel om definisies te vind. Is dit ʼn spookstorie sonder ʼn spook, iets in die trant van Kubrick se The Shining? ʼn Sielkundige drama soos Woody Allen se Interiors? Die enigmatiese gebeure wat hier uitspeel, skok nie met bloed en “jump scares” nie, dit is onvoorspelbaar soos die lewe self  en skok en ontsenu die kyker op ʼn onvaspenbare wyse. ʼn Tienerpartytjie met dwelms wat handuit ruk, ʼn seun wat wegkruip, ʼn siek dier. Is die huis besete soos in The Amityville Horror? Dis nie so klinkklaar of eenvoudig nie, want Durkin skommel genres deurmekaar en smokkel met die kyker se persepsies van wat presies aan die gebeur is, sonder om ooit die perke van realisme te oorskrei. Die karakters se persoonlikhede verander namate hul drome van sukses in ʼn nuwe omgewing verdonker. Rory verwaarloos sy gesin en neem groter risiko’s in die greep van suiwer tagtigs-gierigheid. Jude Law oortuig in ʼn moeilike rol wat maklik kon oorhel na melodrama. Maar dis Carrie Coon (van The Leftovers en Fargo) wat ʼn kragtoer van beteuelde woede, sarkasme en vervreemding lewer, ʼn deurbraakvertolking wat in die komende Oscar-tyd vermelding verdien. Ten slotte kan die kyker wonder wat hom getref het, want dit voel so bekend soos jou eie huis-met-sy-kruis en tegelyk aartsvreemd en anderwêrelds. Iets om weer te kyk, en weer oor te wonder. Jazz op die klankbaan? Wat gebeur met die perd? Is dit die mens of sy tuiste wat ʼn nes van onheiligheid verberg? Dalk beide. The Nest is ʼn donker fliek met ʼn seldsame visie, dig verpak met subtiele ontsporings, en kwalifiseer klaar as ʼn klassieke verbreker van genres. Schalk Schoombie

Kyk die lokprent hier

Kaalgat Karel 

Filmfinity/Nu Metro

 Kaalgat Karel is nie juis ʼn rolprenttitel wat my aantrek nie en vanselfsprekend een wat my nóg minder sommer skaamteloos sal laat uittrek. Ek onthou nog goed dat die eens alombekende Suid-Afrikaanse nudis, wyle Beau Brummel, min of meer die volgende gesê het toe hy vir die soveelste keer die agterblad van ʼn Sondagkoerant gehaal het: “Mense wat nie die kultuur van nudisme ken nie, sal nooit kan begryp hoe vredeliewend hulle wat dit uitleef werklik kan wees nie”. Brummel was die eerste entrepreneur wat sy eie nudisteoord, Beau Valley, tot stand gebring het. Nadat hy vir baie jare in die publieke oog was, het daardie selfde publiek hom uit die oog verloor – veral toe dit ter sprake kom dat hy ʼn tweede tak van Beau Valley in Orania wou vestig … Kaalgat Karel, die fliek, is deels ʼn lappieskombers vol pret wat enersyds spot met Suid-Afrikaners se verontwaardiging met die fenomeen rondom kaalhollery, maar andersyds ook die kollig plaas op aspekte wat werklik in ons samelewing gebeur. Die vervaardigers het bepaald geen diepe analises rondom naaktheid in hul visier nie. Hulle wou ʼn fliek skep met loketpotensiaal. Dit sluit talle opsigtelike skuiwe en mikpunte in. KK is ʼn romkom en merendeels bedoel vir die woke-generasie (is daar al ʼn Afrikaanse beskrywing daarvoor?). Voorts is dit ʼn voertuig vir veral ʼn jonger geslag akteurs wat ook op TV en in teaters naam gemaak het. Die draaiboek is nie heg nie en nog minder ideaal geïntegreer. Soms lyk dit nogal soos ʼn springhaas met neuroses. Om dit af te kraak sou baie jonges – presies vir húlle vir wie die fliek bedoel is – onnodiglik vervreem. Die mojo’s is almal in plek om enige pogings tot onverdraaglikheid teenoor KK te temper of selfs te smoor. In die titelrol is daar ʼn jolige François Jacobs wat, selfs op dertigjarige ouderdom, eintlik nog geen spikkeltjie toekomsvisie op sy visier het nie. Hy’s verslaaf aan die gevare en meegaande adrenalienstuwings wat sy kaalhollerybesetenheid oor hom laat spoel. Jacobs is soms in enkele tonele tot op ʼn oortreffend-uitspattige vlak gelyktydig gek-lik én snaaks. Die karakter ervaar uiteindelik darem ook ʼn broodnodige kentering wanneer hy die paramedikus en enkelma Rita (Christia Visser van Ballade vir ‘n Enkeling) ontmoet nadat hy ʼn sensitiewe plekkie op sy anatomie beseer en sy hom moes behandel het. Die res van die rolverdeling verleen aan die fliek ʼn ligvoetige onderbou en bepaal die polsslag. Tog is daar ook enkele ontwikkelinge in die verhaal wat daarop dui dat die ernstige sy van die lewe sélfs hier ʼn paar saadjies kon plant wat selfondersoek afdwing. So is die ontluikende verhouding tussen Rita en die plastiese sjirurg by wie die narsisme van sy uiterlike voorkoms en die oppervlakkige, na buite gerigte kapitalisme wat by hom alles skyn te oorheers, uiteindelik nie juis ʼn voorbeeld van ideale kameraadskap, laat staan liefde nie. Hierteenoor is Schalk Bezuidenhout se Flip, Karel se beste pêl, goed geplaas as ʼn teenpool vir die kille, selfgesentreerde sjirurg. Paul Boekkooi

Kyk die lokprent hier

9/11 A Day in America

National Geographic / DStv

Dit was onlangs die 20 jaar-herdenking van 9/11, en vir baie was dit gekoppel aan die persoonlike herinnerings van hulself in ongeloof voor die TV. ʼn Onlangse studie staaf dit:  in Amerika het 97% van mense wat dié noodlottige dag kan onthou, gesê hulle weet presies waar hulle was toe die nuus gebreek het. Vir baie was dit egter nie net ʼn herinnering aan die eeu se grootste nuusgebeurtenis nie, maar die herdenking van ʼn hartverskeurende tragedie wat hul lewe vir altyd verander het. In die 20 jaar sedert die aanval het ʼn mens die ikoniese beelde van die dag leer ken: Daar is die bekende “The Falling Man”-foto van iemand wat gekies het om dood te val eerder as om dood te brand, of die skrikwekkende oomblik toe die tweede vliegtuig die WTC getref het. Daar is gestolde momente van ʼn reuse-wolkekrabber wat in die stof na benede sak. Maar hier kom die National Geographic-dokkie 9/11 A Day in America (in SA uitgesaai van 29 Augustus tot 1 September), en ʼn mens staar opnuut geskok en aangegryp na die skerm. Die vervaardigers het saamgespan met New York se 9/11 Gedenkteken en Museum, en daar is deur duisende ure se beeldmateriaal gesif om ʼn verhaallyn aanmekaar te stik wat die feitelike gegewe, maar veral die emosionele impak van die tragedie laat herleef. Meer as een dokkie, baie van hulle goed, het verskyn rondom die herdenking van 9/11, maar dit is in die meeste gevalle ʼn voortsetting van wat reeds gedoen is. Dit is hier wat A Day in America verskil: Dit ruk jou terug tot binne-in die waansin, tragedie en trauma van die oomblik. Twintig jaar later bied die produksie nie net iets nuut nie, maar ook ʼn hernude besef van die verskrikking van die dag. En dit is immers twintig jaar. Daar is al ʼn heel nuwe geslag mense wat alleen op historiese vlak van 9/11 bewus sal wees. Die dokkiereeks bestaan uit ses episodes, en elke sekonde van beeldmateriaal is uit die argief. Daar is dus geen dramatisering nie, en die kyker kyk elke oomblik na die werklikheid. Die Emmy-bekroonde Daniel Bogado is in die regisseurstoel. Baie van die argiefmateriaal is nog nie vantevore openbaar vertoon nie, en dit word afgewissel met oorlewendes wat hul weergawe vertel. Baie van hulle is merkbaar ouer en gryser, maar vir baie lê die grusame gegewens nog so vlak dat hulle soms om verskoning vra om ʼn traan te stop. Die benadering is chronologies, en vir baie begin dit met ʼn herinnering aan die besondere mooi herfsdag daardie oggend in New York. Die lug was buitengewoon skoon en blou, die son warm en helder, sê hulle. Die kyker beleef saam die verwarring na die eerste aanval, toe baie nog gedink het die vliegtuig wat die South Tower getref het was net ‘n tragiese ongeluk. En dan is daar die besef van die afgryslike waarheid wanneer ʼn tweede vliegtuig minder as ʼn uur later die North Tower in vlamme hul. Dis nie maklike kykstof nie. Daar is die beeldmateriaal van benoude brandweerbeamptes binne die gebou wat elke keer sigbaar vries as nog ʼn liggaam van bo die dak tref. Daar is die vertellings van mense wat die oomblik onthou toe hulle besef het dat hulle geliefdes in die geboue gehad het. Daar is die laaste stemopnames van mense op die vliegtuie na hul geliefdes. Maar ten spyte van al die dood, pyn en hartseer van die dag, kry die dokkie dit tog reg om ʼn ondertoon van hoop in te vleg. Dit word ook ʼn monument van oorlewing, van heldhaftigheid en uiteindelik liefde. Almal moet van 9/11 weet, maar as jy regtig wil verstáán, is 9/11 A Day in America verpligte kykstof. Anna-Retha Bouwer

Mr Johnson  

DStv/BoxOffice

Ons lees in die draaiboekopsomming m.b.t. Mr Johnston prikkelende feite oor ʼn verhaal wat ná alles uiteindelik oor die eg-menslike verlange na standhoudende liefdesverhoudings handel. Binne die eerste minute word vermeld dat mnr. Johnson vir 47 jaar in ʼn koma was. Die openingstoneel wys hoe hy uit sy koma ontwaak terwyl die verpleegster en dokter terugsteier van verbasing, Tóé reeds het die alarm rondom my nugter bewussyn aan’t gier geraak en ʼn duidelike “Sak Sarel” sein na my deurgestuur. Mnr. Google, onderskryf deur Guinness Wêreldrekords,  bevestig dat Elaine Esposito die pasiënt was wat die langste ooit in ʼn koma was. Dit was tussen 1941 en 1978: ʼn Periode van 37 jaar en 111 dae. Van toe af was dit duidelik dat Mr Johnson liefs as ʼn fabel beskou moet word: Ongewoon, maar andersyds tog tipies Suid-Afrikaans. Die naamrol word gespeel deur die, teen dié tyd, legendariese Paul Slabolepszy, met twee ander gevierde spelers in hoofrolle: Jana Cilliers as Helena Wilton en Graham Hopkins as die swerwende leeglêer Bronson. Van die minder bekende spelers het eweneens in die kleiner rolle hul kant gebring – te veel om op te noem, laat staan breedvoerig te ontleed. ʼn Troika draaiboekskrywers, William Collinson, Arni Di Castri en Czerina Patel, het pittig en by tye verbeeldingryk met situasieskepping en verhaalontwikkeling getoor, hoewel daar in die uitvoering daarvan helaas soms ʼn voorspelbare patroonmatigheid na vore kom. Collinson was ook die regisseur en kameraman van dié hoofkarakter-gedrewe fliek. Slabolepszy tel onder ʼn verre minderheid van akteurs wat ewe boeiend en suksesvol veelvlakkige karakters op die verhoog óf voor die kamera kan laat leef. Sy David Johnson is enersyds verplig-eensydig omdat hy aanvanklik as’t ware ʼn pas “opgestane” pasiënt moet speel wat die funksies rondom waarneem, ken en weet opnuut moet aanleer. Daardie transformasie na sy nuwe werklikheid binne ʼn totaal veranderde tydsbestek, is enersyds omtrent ewe dikwels so komies as wat dit andersyds ʼn dieperliggende hartseer probeer verberg. Dit ís ʼn liefdesverhaal, maar dan spesifiek een wat vanweë onoorkomelike tydsgrense ʼn diepe hartseer by sommige kykers sal kan opwek. Daar is geslaag om soms subtiel die groot verwydering tussen die ouer en jonger geslag binne die huidige SA situasie te suggereer. Opvallend is ook dat die fliek nêrens na enige politieke kwessies verwys nie. Dit verdien ʼn pluimpie vir so ʼn wyse besluit. Vir my persoonlik kon Jana Cillliers se karakter verder uitgebou word. Soos dit staan voldoen dit nie heeltemal aan die verwagtinge wat die draaiboek aanvanklik opwek nie. Cilliers se spel weerspieël in die paar korterige tonele ʼn sterk onderbou vir elke nuanse wat, te midde van ʼn ekonomie rondom woorde, ʼn deurpriemende begrip vir Helena se persona by die kyker sal vestig. Daar mag dalk geen noodwendige sterk universele boodskap in Mr Johnson verskuil lê nie, maar dat liefde in ʼn rype ouderdom nie weer kan opbloei nie, is dalk ʼn siniese siening deur enigiemand wat nie van beter weet nie. Paul Boekkooi

Kyk die lokprent hier

Schalk Schoombie se Top 10 flieks van 2021

The Father
Nomadland
Minari
Que Vadis, Aida?
The Nest
In the Heights
Let Him Go
The USA vs Billy Holiday
The Many Saints of Newark
The Humans

Fliekfees vol pitkos gratis aanlyn

deur Kobus Burger

Kostelike animasieprente, dokkies en internasionale flieks wat die rol van kunstenaarskap ondersoek, vorm deel van vanjaar se Durban Internasionale Fliekfees (DIFF).

Die fees word vanjaar vir die 42ste keer aangebied en is hierdie keer ten volle aanlyn. Flieks kan tot Sondag 1 Augustus gratis gestroom word.

Daar is ’n sterk aantal Suid-Afrikaanse rolprente. En kykers kan binne enkele minute juweeltjies soos Jeanette Makes Masks (2020) geniet. Hierdie dokkie is deur Nadine Cloete vervaardig en handel oor Jeanette Niyidufasha wat verlede jaar tydens die streng inperking begin het om maskers te maak. Haar nuwe onderneming is so ’n sukses dat sy selfs haar man moet dwing om agter die naaimasjien in te skuif.

Jeanette Makes Masks, wat in ’n voorstad van Kaapstad verfilm is, neem ’n interessante wending wat die kyker met soveel hoop en optimisme laat! Dit is slegs ses minute lank.

Die belowende jong Suid-Afrikaanse aktrise Jane de Wet (Griekwastad) is te sien in die apokaliptiese kortfliek The Other Side (2021). Die draaiboekskrywer-regisseur Greg DeVries is aan die stuur van hierdie aksiefliek wat ’n soort Alice in Wonderland-kinkel het. Nog ’n moet-sien!

Daar is ’n aparte fees met kinderprente, soos die Koreaanse animasieprent Colorful. Of Suid-Afrika se Shaka Inkosi Yamakhosi met die aktrise Lilian Dube in die rolverdeling.

Deel van die “features” is Rusland se Placebo, wat handel oor ’n jong kunsstudent wat moet kies tussen haar eie styl of die nabootsing van groot meesters. Haar passie vir haar skeppings word oorskadu deur die druk wat haar verloofde skielik op haar plaas: dis ek of jou skilderye. ’n Fyn bepeinsing oor die kronkelpad wat kunstenaars moet loop.

’n Mens kry toegang tot die rolprente deur ’n aanlynprofiel wat in ’n kits geskep kan word. Elke profiel het ’n mandjie en kykers kan soveel flieks as wat hul wil, gratis in die mandjie plaas. Fliekvrate sal nie spyt wees nie!

10 beste road trip flieks

Easy Rider
Thelma and Louise
(foto)
Sideways
About Schmidt
Little Miss Sunshine
Thunderbolt and Lightfoot
Two for the Road
If it’s Tuesday it nust be Belgium
The Straight Story
The Trip to Bountiful

 Hoeveel het jy gesien? SS

Die 10 beste flieks met Daniel Day Lewis
  1. My Left Foot
  2. Lincoln
  3. In the Name of the Father
  4. There Will Be Blood
  5. The Crucible
  6. The Boxer
  7. Gangs of New York
  8. The Age of Innocence
  9. The Last of the Mohicans
  10. Phanton Thread

Hoeveel het jy gesien? SS

Kobus Burger se top 10 flieks van 2020

In geen volgorde van voorkeur nie

  1. El Ciudadano Ilustre (The Distinguished Citizen)
  2. The Two Popes
  3. The Social Dilemma
  4. La  Vita Davanti A Sé (The Life Ahead)
  5. Da 5 Bloods
  6. On the Rocks
  7. My Octopus Teacher
  8. Hillbilly Elegy
  9. The Trial of the Chicago 7
  10. J’ai Perdu Mon Corps (I Lost My Body)
Schalk Schoombie se Top 10 flieks van 2020
  1. 1917
  2. Hamilton (musiekspel – foto)
  3. The Trial of the Chicago 7
  4. Hillbilly Elegy
  5. Moffie
  6. A Beautiful Day in the Neighborhood
  7. Judy
  8. The Lighthouse
  9. Uncut Gems
  10. Ma Rainey’s Black Bottom
Leon van Nierop se Top 10 flieks van 2020
  1. 1917 (Regie: Sam Mendes) (foto)
  2. Jojo Rabbit (Taika Waititi)
  3. Personal History of David Copperfield  (Armando Iannucci)
  4. Toorbos (René van Rooyen)
  5. Stam (Louw Venter)
  6. Griekwastad (Jozua Malherbe)
  7. Emma (Autumn de Wilde)
  8. The Trial of the Chicago 7 (Aron Sorkin)
  9. The boys in the Band (Joe Mantello)
  10. Wesens (Derrick Muller)
Kobus Burger se Top10 kortflieks van 2020

(in geen spesifieke volgorde van voorkeur nie)

  1. The Blue Helmet (Indië)
  2. The Letter Reader (Suid-Afrika)
  3. If Anything Happens I Love You (Amerika)
  4. What did Jack do? (Amerika)
  5. Nefta Football Club (Frankryk)
  6. Voyage Au Bout De La Nuit (Italië, as deel van Homemade)
  7. The Neighbor’s Window (Amerika)
  8. Kitbull (Amerika)
  9. Last Call (Italië, as deel van Homemade)
  10. Hair Love (Amerika)
Die 10 beste flieks van Steven Spielberg
  1. Schindler’s List (1993)
  2. Saving Private Ryan (1998)
  3. Jaws ( (1975)
  4. Lincoln (2012)
  5. T., The Extra-Terrestrial (1982)
  6. Munich (2005)
  7. Raiders of the Lost Ark(1981)
  8. The Color Purple (1985)
  9. The Post (2017)
  10. The BFG ( (2016)

Hoeveel het jy gesien?  SS

10 beste flieks met Robert de Niro
  1. Raging Bull (1980)
  2. Taxi Driver (1976)
  3. The Deerhunter (1978)
  4. 1900 (1976)
  5. Awakenings (1990)
  6. The Mission (1986)
  7. Goodfellas (1990)
  8. Flawless (1999)
  9. Silver Linings Playbook (2012)
  10. The Godfather Part 2 (1974)

Hoeveel het jy gesien? SS

10 beste Shakespeare flieks
  1. Roman Polanski’s Macbeth (1971)
  2. Hamlet met Laurence Olivier (1948)
  3. The Taming of the Shrew met Richard Burton, Elizabeth Taylor (1967)
  4. Richard III met Laurence Olivier (1955)
  5. Fraco Zeffirelli se Romeo and Juliet (1968)
  6. The Merchant of Venice met Al Pacino, Jeremy Irons (2004)
  7. The Tempest met Helen Mirren (2010)
  8. Hamlet met Kenneth Branagh, Kate Winslet (1996)
  9. Henry V,met Kenneth Branagh (1989)
  10. A Midsummer Night’s Dream met Kevin Kline, MichellePfeifer (1999)

Hoeveel het jy gesien?  SS

Die 10 beste gruwelflieks

1. The Shining (1980)
2. The Exorcist (1973)
3. Rosemary’s Baby (1968)
4. The Sixth Sense  (1999)
5. The Amityville Horror (1979)
6. Halloween (1978)
7. Carrie (1976)
8. Alien (1979)
9. Bram Stoker’s Dracula (1992)

  1. The Texas Chainsaw Massacre (1974)

Hoeveel het jy gesien? SS

Die 20 beste flieks met Meryl Streep
  1. Sophie’s Choice (Oscar – Beste aktrise 1982)
  2. Out of Africa (Oscar-nominasie beste aktrise 1985)
  3. The Deer Hunter (Oscar-nominasie beste ondersteunende aktrise, 1979)
  4. The Iron Lady (Oscar – Beste aktrise, 2011)
  5. Kramer vs Kramer (Oscar – Beste ondrsteunende aktrise, 1979)
  6. A Cry in the Dark (Oscar-nominasie beste aktrise, 1988)
  7. August Ausage County (Oscar-nominasie beste aktrise, 2013)
  8. The Post (Oscar-nominasie beste aktrise, 2017)
  9. Music of the Heart (Oscar-nominasie beste aktrise, 1999)
  10. The French Lieutenant’s Woman (Oscar-nominasie beste odersteunende aktrise 1981)
  11. Death Becomes Her (1992)
  12. The Devil wears Prada (Oscar-nominasie beste aktrise, 2006)
  13. One True Thing (Oscar-nominasie beste aktrise, 1998)
  14. Marvin’s Room (1996)
  15. Doubt (Oscar-nominasie beste aktrise, 2009)
  16. Silkwood (Oscar-nominasie beste aktrise 1984)
  17. Ironweed (Oscar-nominasie beste aktrise 1988)
  18. Florence Foster Jenkins (Oscar-nominasie beste aktrise, 2016)
  19. Julie and Julia (Oscar-nominasie beste aktrise, 2009)
  20. Dancing at Lughnasa (1998 )

Hoeveel het jy gesien?  SS

Die 10 beste sielkundige rillers
  1. Psycho (1960)
  2. Play Misty for Me (1971)
  3. Shutter Island (2010)
  4. Jacob’s Ladder (1990)
  5. Vertigo (1958)
  6. King of Comedy (1982)
  7. Single White Female (1992)
  8. The Hand That Rocks the Cradle (1992)
  9. Fatal Attraction (1987)
  10. Gaslight (1944)

Hoeveel het jy gesien?  SS

Die 10 beste liefdesflieks
  1. Out of Africa met Meryl Streep en Robert Redford
  2. The English Patient met Ralph Fiennes
  3. When Harry Met Sally met Billy Crystal en Meg Ryan
  4. Doctor Zhivago met Omar Sharif
  5. As Good as it Gets met Jack Nicholson en Helen Hunt
  6. Gone with the Wind met Vivien Leigh en Clark Gable
  7. A Man and a Woman
  8. Franco Zeffirelli’s Romeo and Juliet met Olivia Hussey
  9. Love Story met Ryan O Neill
  10. The Age of Innocence met Daniel Day Lewis en Michelle Pfeiffer

Hoeveel het jy gesien?  SS

Die 10 beste flieks van musiekspele
  1. Fiddler on the Roof
  2. Cabaret
  3. West Side Story
  4. My Fair Lady
  5. Singing in the Rain
  6. The Sound of Music
  7. Chicago
  8. Mary Poppins
  9. The Wizard of Oz
  10. The Rocky Horror Picture Show

Hoeveel het jy gesien?   SS

Die 10 beste flieks gebaseer op verhoogdramas
  1. A Streetcar Named Desire met Marlon Brando en Vivien Leigh
  2. Who’s Afraid of Virginia Woolf? met Elizabeth Taylor en Richard Burton
  3. Driving Miss Daisy met Jessica Tandy en Morgan Freeman
  4. Roman Polanski’s Macbeth met Jon Finch
  5. Sleuth met Laurence Olivier en Michael Caine
  6. Doubt met Meryl Streep en Philip Seymour Hoffman
  7. Noises Off met Michael Caine en Carol Burnett
  8. Cat on a Hot Tin Roof met Paul Newman en Elizabeth Taylor
  9. Fool for Love met Sam Shepard en Kim Basinger
  10. Trip to Bountiful met Geraldine Page en Rebecca De Mornay

Hoeveel het jy gesien?  SS

Hannah Gadsby: Douglas

Die 10 beste oorlogflieks
  1. Saving Private Ryan (1998)
  2. Apocalypse Now (1979)
  3. 1917 (2019)
  4. Patton (1970)
  5. Ran (1985)
  6. Platoon (1986)
  7. The Beast of War (1988)
  8. Red Cliff (2008)
  9. Waterloo (1970)
  10. Hacksaw Ridge (2016)

Hoeveel het jy gesien?

Internasionale fliekfees vir almal

Groot internasionale rolprentfeeste gaan saamspan vir ʼn gratis aanlynfees van 10 dae op Youtube in reaksie op die COVID-19-pandemie, die We Are One Rolprentfees. Dit is ‘n inisiatief van Youtube en Robert De Niro se Tribeca Rolprentfees in New York.

Ander fliekfeeste wat betrokke sal wees, is Cannes, Venesië, Berlyn, Londen, Karlovy Vary, Locarne, Marrakesj, San Sebastian, Toronto, Tokio en Jio Mani Mumbai.

Die fees sal vollengte rolprente, dokumentêre prente en paneelbesprekings insluit. Die program word later aangekondig.

  • Volg die skakel na die fliekfees: youtube.com/weareone
Skryf in vir die Kajuitkoors Fliekfees!

Verveeld? Kreatief gefrustreerd? Maak jou eie kortfilm van vyf minute (jy kan selfs jou slimfoon gebruik) en skryf dit in vir The Cabin Fever Film Festival. Dit moet ʼn toiletrol en een of ander toets, asook ʼn voorgeskrewe sin insluit. Elke week is daar ʼn ander fliekgenre, soos romkom of riller. Sluit aan by die kompetisie se Facebookgroep en lees die reëls hier. Die kortfilms word aanlyn vertoon.

Las Hurdes:
Kyk gratis na Cirque du Soleil:
Kyk uit vir hierdie nuwe flieks:

Moffie

1917

Judy

Top 10: Leon van Nierop se beste flieks van 2019
  1. Pain and Glory (Pedro Almodóvar)
  2. Parasite (Joon Ho Bong)
  3. Joker (Todd Phillips)
  4. Midsommar (Ari Aster)
  5. Capernaum (Christine Labaki)
  6. Roma (Alfonso Cuarón)
  7. The Favourite (Yorgos Lanthimos)
  8. Eighth Grade (Bo Burnham)
  9. Green Book (Peter Farrelly)
  10. US (Jordan Peel)
Top 10: Paul Boekkooi se beste flieks van 2019
  1. Cold War
  2. Parasite
  3. Joker
  4. Pain and Glory
  5. Dialogues des Carmélites (Met Opera)
  6. My Extraordinary Summer With Tess
  7. Once Upon a Time… In Hollywood
  8. Les Misérables
  9. Die seemeeu
  10. Roma
Top 10: Kobus Burger se beste flieks van 2019
  1. Parasite
  2. Pain and Glory
  3. Hail Satan?
  4. The Farewell
  5. Can You Ever Forgive Me?
  6. Anima
  7. Luce
  8. The Great Hack
  9. Amazing Grace
  10. Clive Davis: The Soundtrack of Our Live
Top 10: Schalk Schoombie se beste flieks van 2019
  1. Roma
  2. Never Look Away
  3. Parasite
  4. Can You Ever Forgive Me?
  5. Free Solo
  6. Shoplifters
  7. The Wife
  8. Pain and Glory
  9. The Favourite
  10. Joker