9/11 A Day in America

National Geographic / DStv

Dit was onlangs die 20 jaar-herdenking van 9/11, en vir baie was dit gekoppel aan die persoonlike herinnerings van hulself in ongeloof voor die TV. ʼn Onlangse studie staaf dit:  in Amerika het 97% van mense wat dié noodlottige dag kan onthou, gesê hulle weet presies waar hulle was toe die nuus gebreek het. Vir baie was dit egter nie net ʼn herinnering aan die eeu se grootste nuusgebeurtenis nie, maar die herdenking van ʼn hartverskeurende tragedie wat hul lewe vir altyd verander het. In die 20 jaar sedert die aanval het ʼn mens die ikoniese beelde van die dag leer ken: Daar is die bekende “The Falling Man”-foto van iemand wat gekies het om dood te val eerder as om dood te brand, of die skrikwekkende oomblik toe die tweede vliegtuig die WTC getref het. Daar is gestolde momente van ʼn reuse-wolkekrabber wat in die stof na benede sak. Maar hier kom die National Geographic-dokkie 9/11 A Day in America (in SA uitgesaai van 29 Augustus tot 1 September), en ʼn mens staar opnuut geskok en aangegryp na die skerm. Die vervaardigers het saamgespan met New York se 9/11 Gedenkteken en Museum, en daar is deur duisende ure se beeldmateriaal gesif om ʼn verhaallyn aanmekaar te stik wat die feitelike gegewe, maar veral die emosionele impak van die tragedie laat herleef. Meer as een dokkie, baie van hulle goed, het verskyn rondom die herdenking van 9/11, maar dit is in die meeste gevalle ʼn voortsetting van wat reeds gedoen is. Dit is hier wat A Day in America verskil: Dit ruk jou terug tot binne-in die waansin, tragedie en trauma van die oomblik. Twintig jaar later bied die produksie nie net iets nuut nie, maar ook ʼn hernude besef van die verskrikking van die dag. En dit is immers twintig jaar. Daar is al ʼn heel nuwe geslag mense wat alleen op historiese vlak van 9/11 bewus sal wees. Die dokkiereeks bestaan uit ses episodes, en elke sekonde van beeldmateriaal is uit die argief. Daar is dus geen dramatisering nie, en die kyker kyk elke oomblik na die werklikheid. Die Emmy-bekroonde Daniel Bogado is in die regisseurstoel. Baie van die argiefmateriaal is nog nie vantevore openbaar vertoon nie, en dit word afgewissel met oorlewendes wat hul weergawe vertel. Baie van hulle is merkbaar ouer en gryser, maar vir baie lê die grusame gegewens nog so vlak dat hulle soms om verskoning vra om ʼn traan te stop. Die benadering is chronologies, en vir baie begin dit met ʼn herinnering aan die besondere mooi herfsdag daardie oggend in New York. Die lug was buitengewoon skoon en blou, die son warm en helder, sê hulle. Die kyker beleef saam die verwarring na die eerste aanval, toe baie nog gedink het die vliegtuig wat die South Tower getref het was net ‘n tragiese ongeluk. En dan is daar die besef van die afgryslike waarheid wanneer ʼn tweede vliegtuig minder as ʼn uur later die North Tower in vlamme hul. Dis nie maklike kykstof nie. Daar is die beeldmateriaal van benoude brandweerbeamptes binne die gebou wat elke keer sigbaar vries as nog ʼn liggaam van bo die dak tref. Daar is die vertellings van mense wat die oomblik onthou toe hulle besef het dat hulle geliefdes in die geboue gehad het. Daar is die laaste stemopnames van mense op die vliegtuie na hul geliefdes. Maar ten spyte van al die dood, pyn en hartseer van die dag, kry die dokkie dit tog reg om ʼn ondertoon van hoop in te vleg. Dit word ook ʼn monument van oorlewing, van heldhaftigheid en uiteindelik liefde. Almal moet van 9/11 weet, maar as jy regtig wil verstáán, is 9/11 A Day in America verpligte kykstof. Anna-Retha Bouwer

Mr Johnson  

DStv/BoxOffice

Ons lees in die draaiboekopsomming m.b.t. Mr Johnston prikkelende feite oor ʼn verhaal wat ná alles uiteindelik oor die eg-menslike verlange na standhoudende liefdesverhoudings handel. Binne die eerste minute word vermeld dat mnr. Johnson vir 47 jaar in ʼn koma was. Die openingstoneel wys hoe hy uit sy koma ontwaak terwyl die verpleegster en dokter terugsteier van verbasing, Tóé reeds het die alarm rondom my nugter bewussyn aan’t gier geraak en ʼn duidelike “Sak Sarel” sein na my deurgestuur. Mnr. Google, onderskryf deur Guinness Wêreldrekords,  bevestig dat Elaine Esposito die pasiënt was wat die langste ooit in ʼn koma was. Dit was tussen 1941 en 1978: ʼn Periode van 37 jaar en 111 dae. Van toe af was dit duidelik dat Mr Johnson liefs as ʼn fabel beskou moet word: Ongewoon, maar andersyds tog tipies Suid-Afrikaans. Die naamrol word gespeel deur die, teen dié tyd, legendariese Paul Slabolepszy, met twee ander gevierde spelers in hoofrolle: Jana Cilliers as Helena Wilton en Graham Hopkins as die swerwende leeglêer Bronson. Van die minder bekende spelers het eweneens in die kleiner rolle hul kant gebring – te veel om op te noem, laat staan breedvoerig te ontleed. ʼn Troika draaiboekskrywers, William Collinson, Arni Di Castri en Czerina Patel, het pittig en by tye verbeeldingryk met situasieskepping en verhaalontwikkeling getoor, hoewel daar in die uitvoering daarvan helaas soms ʼn voorspelbare patroonmatigheid na vore kom. Collinson was ook die regisseur en kameraman van dié hoofkarakter-gedrewe fliek. Slabolepszy tel onder ʼn verre minderheid van akteurs wat ewe boeiend en suksesvol veelvlakkige karakters op die verhoog óf voor die kamera kan laat leef. Sy David Johnson is enersyds verplig-eensydig omdat hy aanvanklik as’t ware ʼn pas “opgestane” pasiënt moet speel wat die funksies rondom waarneem, ken en weet opnuut moet aanleer. Daardie transformasie na sy nuwe werklikheid binne ʼn totaal veranderde tydsbestek, is enersyds omtrent ewe dikwels so komies as wat dit andersyds ʼn dieperliggende hartseer probeer verberg. Dit ís ʼn liefdesverhaal, maar dan spesifiek een wat vanweë onoorkomelike tydsgrense ʼn diepe hartseer by sommige kykers sal kan opwek. Daar is geslaag om soms subtiel die groot verwydering tussen die ouer en jonger geslag binne die huidige SA situasie te suggereer. Opvallend is ook dat die fliek nêrens na enige politieke kwessies verwys nie. Dit verdien ʼn pluimpie vir so ʼn wyse besluit. Vir my persoonlik kon Jana Cillliers se karakter verder uitgebou word. Soos dit staan voldoen dit nie heeltemal aan die verwagtinge wat die draaiboek aanvanklik opwek nie. Cilliers se spel weerspieël in die paar korterige tonele ʼn sterk onderbou vir elke nuanse wat, te midde van ʼn ekonomie rondom woorde, ʼn deurpriemende begrip vir Helena se persona by die kyker sal vestig. Daar mag dalk geen noodwendige sterk universele boodskap in Mr Johnson verskuil lê nie, maar dat liefde in ʼn rype ouderdom nie weer kan opbloei nie, is dalk ʼn siniese siening deur enigiemand wat nie van beter weet nie. Paul Boekkooi

Kyk die lokprent hier

Reminiscence                                         

Empire Entertainment

Ervare en ingeligte fliekvrate is waarskynlik reeds deur Reminiscence se lokprent, die lys van spelers, die reputasie van die regisseuse wat op ʼn enkele episode van Westworld rus, die gedugte produksiespan, asook die toekomsgerigte wetenskapfiksie-ambience daarvan oorgehaal om dit te gaan sien. Daarby is die, op papier, multi-dimensionele intrige in ʼn nabye toekoms geplaas: ʼn Miami wat met ʼn meter of meer oorspoel word deur seewater. Die gevreesde aardverhitting is nou ʼn werklikheid. Die bevolking slaap bedags en klim vroeg saans in hul bootjies om hul brood te gaan verdien, óf vir die gelukkiges, om deurnag te kerjakker. Lisa Joy is die regisseur en draaiboekskrywer en Paul Cameron die hoog aangeskrewe kameraman. Die rolverdeling bestaan uit ʼn busvrag kartonpersonasies waarvan die meeste se spesifieke doel in dié verhaal al gou bevraagteken word. Hugh Jackman kom  hier oor as ʼn verdwaalde, ongefokuste Nick Bannister, met ʼn vae verlede. Moenie ʼn vertolking verwag op die vlak van Wolverine nie. Daar is enkelinge wat hul kant bring: Thandiwe Newton oortuig voluit met ʼn sterk Emily ‘Watts’ Sanders wie se korstondige verskynings elke keer ʼn stygende lyn verteenwoordig. Rebecca Ferguson as die nagklubsangeres Mae slaag daarin om misterieus te wees, maar ontsnap selde dié keurslyf. Die verhaallyn word totaal en onnodig ondermyn deur die bysleep van personasies wat niks aan die basiese riglyne toevoeg nie. Bannister is binne sy gemeenskap ʼn entrepreneur wat bepaald in ʼn groot behoefte voorsien: individue wat aan chroniese geheueverlies ly, besoek sy terapeutiese watertenks wat gebeure in hul verlede binne-in hul geheue terugplaas. Dit boei aanvanklik op ʼn sekere vlak, maar gaandeweg word die belang daarvan skaars meer as ʼn foefie. Bannister raak halsoorkop dol oor Mae, maar  dan verdwyn sy skielik sonder taal of tyding. Wanneer hy alles in werking stel om haar terug te vind, stel hy vas dat sommige herinnerings mettertyd meer verwikkeld raak as aanvanklik vermoed. Daar is teen die einde ʼn verrassende onthulling wat in Reminiscense wag, maar dit kom te laat en die gebrek aan logika kan uiteindelik nie opweeg nie teen die belofte wat die fliek ten aanvang wél soms gesuggereer het. Visueel is die produksie soms skitterend, maar dit help helaas niks om die drasties ondervoede vlak van karakterisering binne ʼn verhaal wat voortsleur te verberg nie. PB

Kyk die lokprent hier

The Trader (Sovdagari)

Netflix, 2018

Soms moet ʼn mens die algoritmes vertrou. Of ʼn kans vat en die wildvreemdeling se aanbeveling beproef. So het Netflix die vermoë om aanbevelings te maak op grond van die flieks en reekse waarna intekenare voorheen gekyk het. Dit is hoe die 23 minute lange The Trader toe op my skerm beland. Die dokumentêre kortfliek oor ʼn reisende verkoopsman in Georgië is in 2018 uitgereik en het onder andere die Jurieprys tydens die Sundance-fliekfees ingepalm. Die hoofkarakter Gela ry met sy trokkie deur die platteland waar hy dan skoene, serpe, speelgoed en ander “kosbaarhede” soos lipstiffie vir ʼn paar kilogram aartappels verruil. Met sy vrag aartappels ry hy dan na die stadsmark waar hy dit verkoop, vir ʼn aand lank met sy pêlle kaart speel en dan begin alles weer van voor af. Die regisseur Tamta Gabrichidze kon net sowel haar prent sonder ʼn klankbaan vervaardig het. Haar filmiese oog vind alledaagse momente en stol dit dan vir ʼn wyle in tyd en ruimte. Die hond wat sy been in ʼn oop veld lig, die drie kinders wat jillend nader hardloop om seepbelle te vang en die seuntjie op die skoppelmaai, geklee in ʼn pak en das wat sy tassie in sy hand vasklem. The Trader bied ʼn teer blik op die armoede van hierdie klein dorpies in die Republiek van Georgië. Soos ʼn bejaarde man teenoor sy vriend opmerk: As ek ʼn jong mens was, sou ek nou in ʼn kar spring en sorg dat ek hier wegkom …  In een toneel smeek ʼn bejaarde vrou by Gela om vir haar die rasper te gee wat sy so broodnodig het. Sy is stoksielalleen, arm en besit niks om vir die rasper te ruil nie. Elke plooitjie in haar gesig vertel verder aan die verhaal. Moenie verbaas wees om aan die fotograaf Roger Ballen se Platteland te begin dink nie. Die uitsigloosheid, daaglikse sukkelbestaan en selfs die hoop op ʼn beter lewe, is universeel. Soos die seuntjie met die kiertsregop kuif se ma wat later ingryp: Sê vir hulle jy wil eendag ʼn joernalis word. The Trader het eintlik geen narratief nodig nie. Niemand hoef kommentaar te lewer nie. Die feite hoef ook nie teen die einde op die skerms te flits om die lyding by sy kyker tuis te bring nie. Een beeld is ʼn paar duisend woorde. En dis genoeg. Kobus Burger

Kyk hier na die lokprent 

The Suicide Squad                         

Ster-Kinekor

Sou jy jouself as ʼn hoërisikogevangene in ʼn hoëveiligheidstjoekie bevind, is jou uitkomkans immers omtrent nul. Gelukkig is dit nou maar eenmaal só dat binne die grensloosheid wat Hollywood verteenwoordig, dit weliswaar anders kan óf moet wees. Daarom is ʼn fliek soos The Suicide Squad daar om juis as ʼn vorm van lering te dien. Kom, kom, moenie agterbly nie. Kom dring gerus saam met die massas die nuwe ekspansiewe heelal wat deur die rolprentbedryf beding en steeds opnuut herbevestig word, binne. Diw stelling wat in die eerste sin hierbo gemaak word, is die kruks waaromheen dié rolprent vir ʼn volle 132 minute draai. Hier word met gevaarlike kriminele onderhandel deur ʼn agentskap met ʼn goeie reputasie wat blykbaar aansienlike strafvermindering vir hulle kan waarborg. In 2016 het David Ayers sy Suicide Squad die lig laat sien, maar op talle gebiede die plank misgesit. Nou, met die titel van die fliek waarby ʼn “The” toegevoeg is, het James Gunn van Guiardians of the Galaxy-faam die plek as draaiboekskrywer en regisseur ingeneem. Sonder om die 2016-weergawe te gesien het, kan ʼn mens met oortuiging sê dat Gunn waarlik ʼn kolskoot tussen die oë tref. Dit is alles uiters oordrewe en in die mees oortreffende trap, maar onthou: Dit bly ʼn fantasie, dit word gedryf deur swart humor wat verbaal en in beelde op die kyker toesak, maar op die lange duur tog ook heel vermaaklik kan wees. Dit dra heelparty teenpole van enige vorm van moralisme uit, maar dan sonder om deurlopend slegs die immorele te beklemtoon, nog minder te verheerlik. Daar is ʼn hele paar snydende aanvalle op politiek, magsbeheptheid, diskriminasie, rassisme en ander maatskaplike euwels, maar dit word nie met katapulte na die kyker geslinger nie. Daar is nie ʼn enkele karakter wat simpatie wek nie. Klim jy op dié wipwaentjie wat jou mond vanweë verbasing én ongeloof  laat oopval, maar in ander sekwense jou laat gril vir die hiper-realiteit van uiterste vorms van grafiese uitbeelding rondom spesifieke gebeure of voorwerpe. Keuses wat die rolverdeling betref, tel enorm in dié fliek se voordeel. Opvallend ook is dat die karakterisering van meet af aan deeglik  gevestig en uitgebou word. Met ʼn intrige wat na die simplistiese neig, val die klem volledig op die superheroes-formule wat, heel onverwags, tóg die wa deur die drif trek. Die papierdun verhaaltjie handel oor Amanda Waller wat Taskforce X na ʼn fiktiewe eiland stuur om met behulp van ʼn bondel gespierde rebelle ʼn geheime wapen te vernietig. Die hoofrolle word gespeel deur o.a. Margot Robbie, Idris Elba, John Cena en Viola Davis, terwyl Sylvester Stallone die stem is van die reuse haai, King Shark. PB

Minari

A24 (2020)

Die Koreaanse rolprentkuns het die afgelope tyd sterk na vore gebeur op die kommersiële en kunsfront. Die Oscar as Beste Rolprent vir Parasite (2019), ʼn stylryke huldeblyk aan Hitchcock-rillers, het gehore wêreldwyd laat regop sit. In ʼn onverwagte uithoek van Asië floreer tegniese vernuf, ʼn aweregse visie en filmiese vindingrykheid. Die manier waarop die regisseur Bong Joon Ho genres meng om stilistiese grense te verskuif, het fliekvlooie laat kennis neem. Vanjaar was dit weer die Koreaans-Amerikaanse skrywer-regisseur Lee Isaac Chung se semi-outobiografiese Minari, weer eens ʼn ongewone gesinsdrama, wat wyd aandag getrek het en vir ses Baftas en ses Oscars benoem is, en ʼn Oscar gewen het. Nie so opspraakwekkend soos Parasite nie, en gestem in ʼn mineurtoon, laat Minari eweneens ʼn diep en blywende spoor in die gemoed. Die balans van humor en patos, afgerond met ʼn laaste skop in die maag, laat jou besef hier is ʼn jong auteur wat weet wat hy doen. In realistiese sttyl, vanuit die perspektief van jong David (die uitstekende Alan Kim), karteer Chung die Koreaanse immigrante-gesin Yi wat in die 1980’s van Kalifornië na ʼn plasie in die landelike Arkansas verhuis, waar die pa, Jacob, as kleinboer wat Koreaanse groente plant, talle uitdagings trotseer. Hulle gaan tuis in ʼn karavaan wat min skuiling teen orkane bied. Water is skaars. David mag nie hardloop nie weens ʼn hartprobleem. Om te oorleef werk Jacob en sy vrou Monica by ʼn hoenderfabriek, waar hulle kuikens volgens geslag sorteer. Will Patton skep ʼn onvergeetlike karakter as Paul, ʼn eksentrieke plaaslike man wat in tale bid en die gesin met die boerdery help. ʼn Verdere komplikasie arriveer in die figuur van Monica se ma, Soon-ja, wat by hulle intrek. David moet ʼn kamer met haar deel, maar vermy haar omdat sy nie voldoen aan sy idee van ʼn ouma nie. Die hart van die verhaal klop in die (aanvanklik moeilike) interaksie tussen die bejaarde vrou van Suid-Korea met haar anti-Westerse idees, en die jong seun wat homself as ʼn Amerikaner beskou. Dié stryd, wat komies-dramaties verbeeld word, speel generasies en kulture teen mekaar af. Soon-ja leer hom om Minari-sade (waterseldery) in die vlei te plant, waar dit vining aanwas – ʼn simbool van ʼn lewenskragtige tradisie wat in die vreemde wortel skiet. Die innemende Youn Yuh-kung het Glenn Close (Hillbilly Elegy) vanjaar geklop vir die Oscar as beste byspeler, die eerste Koreaanse akteur om so vereer te word. Die fliek het die grein en omvang van ʼn plaasroman waar pioniers die land tem, en hul eie identiteit plant soos immigramte deur die eeue. Elke terugslag laat die jong huwelik sidder – sal die egpaar skei en teruggaan stad toe? In die titel flikker die hoop van nuwe ontdekkings en oorlewing. Kos is ʼn motief wat die groot aanpassings belig. Chung het in onderhoude verklap dat hy deesdae niks anders as Koreaanse kos eet nie. Minari maak ekonomies gebruik van dialoog in Engels en Koreaans (met Engelse onderskrifte). Chung, wat Dostojefski as inspirasie noem, het beswaar gemaak dat die fliek in die kategorie Beste Oorsese Fliek benoem is (die persentasie Engels was te laag), terwyl dit ʼn eg-Amerikaanse verhaal van immigrante in die hartland uitbeeld. Sou ‘n fliek in ʼn oorwegend Inheems-Amerikaanse (Indiaanse) dialek ook kwalifiseer as ʼn oorsese fliek? Moenie hierdie blink juweel misloop nie, dit kruip onverwags in die hart. Schalk Schoombie           

Kyk die lokprent hier

Let Them All Talk

HBO Max, 2020

Meryl Streep se onlangse dramedie het byna ongesiens verbygeglip. Dit verdien ʼn tweede kyk. In Let Them All Talk, ʼn geselserige studie van vriendskap tussen drie vroue, speel Streep  ʼn veelbekroonde skrywer, Alice Hughes, wat worstel met skrywersblok. Sy nooi twee ou vriendinne, Roberta (Candice Bergen) en Susan (Diane Wiest), en haar nefie Tyler (Lucas Hedges) saam op ʼn seereis op die Queen Mary 2 na Engeland, waar sy ʼn literêre prys gaan ontvang. Alice weet nie dat haar agent, Karen (Gemma Chan) ook aan boord is nie, begerig om insae te kry in Alice se jongste manuskrip. Volg dit dalk op haar bekendste boek, You Always/You Never? Roberta en Alice se herontmoeting is stekelrig omdat die skrywer Roberta se mislukte verhoudings in haar roman gebruik het. Daar is ander verweefde intriges. Karen nader Tyler om op sy tante te spioeneer, en hy raak verlief op haar. Susan bevriend iemand wat sy lankal bewonder, Kelvin Krantz, ʼn skrywer van blitsverkopers, op wie se werk Alice neersien. Saans ontmoet die vriendinne vir skemerkelkies en aandete, waar hulle voorgee alles is piekfyn, maar onderlangs prut die verwyt en bitter ironie. Dis waar die fliek se titel beslag kry, want die Oscar-bekroonde regisseur Steven Soderberg (Sex, Lies and Videotape, Traffic) het sy beleë ensemble vrye teuels gegee om volgens draaiboekskrywer Debora Eisenberg se riglyne hul eie dialoog te improviseer – in die trant van Robert Altman se bevrydende regiestyl. Laat hulle almal praat – met oorgawe! Die spelers bring ryk geskadeerde karakteriserings en ʼn fees van kwinkslae na die tafel. Soderberg, wat oudergewoonte self die kamera en redigering behartig, bly sekuur in pas met die komiese kruisvuur wat dubbelsinnighede laat spat. Streep is in haar element, ʼn intelligente vrou op die kruin van haar sukses, maar deurspek met weifeling. Met ʼn bleek, gespanne gelaat en ʼn bril, sein sy ʼn boekerige geaardheid, ʼn woordmens wat haar nie altyd tuis voel tussen haar naaste nie. Sy skryf die heeldag, doen ʼn paar lengtes in die skip se swembad, en saans is sy die spil waarom haar gaste draai. Die spannig spruit uit die verwagting van konflik, en daar is een goed versteekte geheim wat afstuur op ʼn skokwending. Soderberg het met die minimum tegnici (klank) en in slegs twee weke tydens die seevaart die meeste van die fliek verfilm. Streep verklap in ʼn laatnagkletsprogram dat die spelers saans die sketsmatige scenarios gememoriseer het, en bedags in die een toneel na die ander op pure instink laat waai het met spontane interaksies, wat allerweë wonderlike resultate oplewer. ʼn Mens sou meer hiervan op plaaslike rolprentstelle wou sien gebeur, ʼn organiese, informele benadering wat akteurs uitdaag tot onmiddelikheid, en die begroting in toom hou. As die twee vriendinne lewer Wiest en Bergen skitterspel wat die verwikkelde web van vrouwees guitig verbeeld. Die fynbenaarde Lucas Hedges, wat in Manchester by the Sea ʼn angstige tiener skreiend vertolk het, wys dat hy ewe bedrewe met gesofistikeerde komedie kan omgaan. Die toneel waar Alice in ʼn  toespraak bieg dat die bestaan van bewussyn en die vermoë van mense om mekaar te beïnvloed haar as skrywer rig, vorm die hart van dié roerende reis na versoening en begrip tussen generasies en vriende wat uitmekaar gedryf het.  Let Them All Talk verdien om vele gesprekke te vonk. SS

Kyk die lokprent hier

Poeslief – Een Ode aan de Kat (Kitty Love)

Netflix, 2020

Abatutu is een van Nederland se bekendste dog ongewone silwerdoeksterre. Nes soveel ander glansrykes wat die oorgang van ʼn plaas na die rooi tapyte van die wêreld gemaak het, is Abatutu se skermstorie ʼn soort eietydse Aspoester-verhaal. Abatutu is ʼn kat met charisma wat vir enige kamera meer as sy beste gee. Hy het selfs sy eie reeks produkte (soos groetekaartjies) en jongelinge wat sy reputasie wil ewenaar. In hierdie sowat uur lange dokkie leer ons die akteur en “rolverdelingregisseur” – kan jy nou meer? – ken. Met Nicolette Kluijver as verteller is die prent ʼn mengsel van biografie en tuisvideo’s. Daar is Abatutu se “mense-ouers” of eerder “diensknegte”, want ʼn mens wil later vermoed dat hierdie kieterkat wat tussen die hooibale op ʼn plaas gebore is in der waarheid nie ʼn hierjy is nie. In afwisselende dele van die prent word daar met Abatutu se eienaar gesels en sy herkoms nagespeur. Tussendeur bied die fliek – soos die gewilde America’s Funniest Home Videos – ʼn samevoeging van katgrepe met bepaalde temas. Daar is bv. “katte en honde”, “katte en water” en die lieftallige babakatjies. Die tuisvideo’s is nie almal noodwendig snaaks nie, maar katliefhebbers (asook diegene wat nog nie in die aanbidding vir hierdie edelgediertes deel nie) sal dit heel skattig vind. Die video’s dien ook sommer van die kat-“waarhede” ʼn  nekslag toe. Wie het gesê katte hou nie van water nie? Kitty Love – An Homage to Cats kan deur Afrikaanssprekendes sommer in Nederlands gekyk word, al is daar Engelse onderskrifte beskikbaar. Dit is nie ʼn aardskuddende dokumentêr nie, maar het genoeg vermaaklike en lieftallige momente om die aandag te behou. Nou wonder ons net of daar ʼn Abatutu Die Tweede en dalk Derde gaan wees, want hier moet darem ʼn troonopvolger gevind word om in daardie oulike paar spoortjies te trap. KB

Kyk hier na die lokprent

Promising Young Woman

Focus Features

Cassie Thomas lyk jonger en onskuldiger as haar jare. Sy is 30, lyk 20, woon nog by haar ouers en werk in ʼn koffiewinkel. Anders as wat die ironiese titel suggereer, hou haar loopbaan blykbaar geen uitdagings, vervulling of vooruitsig van sukses in nie. Maar wag, haar uitsiglose bestaan moet nie verwar word met haar geheime doelwitte nie. Saans trek sy haarself uitdagend sexy aan en gaan hang uit in klubs en kroeë waar mans gewillige vroue optel. In die openingstoneel doen sy haar voor as ‘ʼn jong vrou wat papdronk is, skynbaar onbewus van haar omgewing en soos klei in die hande van die jong man wat haar huistoe neem. Wanneer hy haar begin ontklee, ‘ontwaak’ sy skielik en konfronteer hom. Later maak sy nog ʼn  onheilspellende merkie in haar boek. Carrie, oftwel Cassandra, is wraakgees op ʼn regstellende missie. Sy werk doelgerig en metodies deur ʼn lysie van mense wat betrokke was by die verkragtingsaak van ʼn vriendin wat selfmoord gepleeg het.  Promising Young Woman, ʼn feministiese riller met die manlike ego en chauvinisme in die visier, is vanjaar bekroon met ʼn Oscar vir die beste oorspronklike draaiboek (deur Emerald Fennell, wat haar debuut as regisseur hier maak). Die Britse aktrise Carey Mulligan is byna onherkenbaar in die titelrol, geklee in stoute rokkies, blonde pruik en met swaar grimering. Haar vitterige, dikwels ontstemmende vertolking het haar haar ʼn Oscar-benoeming as beste aktrise in die sak gebring.  Haar blitsige oorgange van gekletterde wulpsheid na klein-dogtertjie-hulpeloosheid tot ʼn kil berekendheid grens aan psigopatie. Is sy in staat tot marteling, verminkig en selfs moord? Maar namate die dryfvere vir haar obsessie onthul word, haar agtergrond as mediese student wat opgeskop het, ontwikkel die kyker empatie met die versteurde vrou. Wat sy aanvang om met aandadiges af te reken soos ʼn wafferse Charles Bronson oorskrei gemeenskapsnorme en kan as krimineel beskou word, maar dit is waarskynlik iets waaroor vele slagoffers van seksuele geweld fantaseer. As konsep vir ʼn anti-romkom het dit bytende dialoog en plofbare situasies in die siniese, galge-trant van Quentin Tarantino (Kill Bill), net sonder die bloedvergieting. Die kishou van ʼn klimaks is tegelyk bitter snaaks, spannend en oplaas skokkend. Fennell gebruik nes Tarantino wensvervulling om die storiedrade te knoop. Reg moet geskied, al is dit nie soos die kyker verwag nie. Moenie enige manskarakters verwag wat betroubaar is en goeie bedoelinge jeens die vroulike geslag koester nie – of dalk sal die gwaarwording net manlike kykers in hul ongemak oorval. Die fliek is immers gemaak deur diegene wat Killing Eve geskep het, en die mans daarin was meestal booswigte of onbeholpe dwase. Dié aweregse fliek is deur en deur die moeite werd vir Mulligan se skerp, wispelturige portret van ʼn vrou op die rand van ʼn ineenstorting. SS

I Don’t Feel At Home in This World Anymore

Netflix, 2017

Ruth is ʼn lewensmoeë, enkellopende verpleegassistent wat saans met ʼn bottel bier in haar agterplaas staan en haar plek en rol in die heelal bevraagteken. Sy doen dit ook soms in die verkeer op pad werk toe of as ʼn sterwende vrou haar laaste asem uitblaas. Dan word daar by haar huis ingebreek en ʼn skouerophalende polisiebeampte suggereer dat dit weens haar eie toedoen en nalatigheid is. En dit blyk immers asof daar min is wat die polisie aan die saak gaan doen. Ruth se moermeter skiet die hoogte in en sy besef dat sy maar die gereg in haar eie hande sal moet neem. Soos met die verbygangers wat toelaat dat hul honde op Ruth se gras kom bollie. Die skrywer-regisseur Macon Blair se I Don’t Feel At Home in This World Anymore is ʼn komiese riller wat wilde esse gooi, sommer al binne die eerste paar minute. Vir ʼn debuut knetter die prent met pittige dialoog en absurde komedie wat gemaak het dat hierdie kyker sekere tonele moes terugrol om dit weer en weer te beleef.  Ruth se aanvanklik lagwekkende avontuur neem mettertyd skrikwekkende wendings. Sy moet naderhand die hulp van haar buurman – ʼn briljante vertolking deur Elijah Wood – inroep om haar met haar speurtog by te staan. ʼn Mens kan skaars voorspel waarheen hierdie wipwaentjierit op pad is. Blair se draaiboek kan as ʼn mengsel van die Coen-broers en Quentin Tarantino beskryf word, al sweef dit gemaklik tussendeur genres. Wees egter gewaarsku dat dit in ʼn bloedbad ontaard en dus nie ʼn ligte “gesinskomedie” is nie. Die aktrise Melanie Lynskey se Ruth is eweneens ʼn kragtige vertolking en ʼn sterk geëtste San Alleman waarmee talle misdaadvoos Suid-Afrikaners sal kan identifiseer. Hoeveel keer sug mense nie dat hulle maar eerder die gereg in eie hande sal moet neem nie? Ruth se heldereis is miskien ʼn wekroep, maar dalk ook ʼn waarskuwing…I Don’t Feel At Home in This World Anymore is in 2017 tydens die Sundance-fliekfees met die Grand Jury-prys bekroon. Dit is egter een van daardie prente wat ʼn mens as een van die eietydse dog klassieke kultusflieks sal kan lys. Blair lewer fyn sosiale kommentaar, draai geslagsrolle op hul kop en gee die misdaadriller ʼn gesigsontrimpeling. Moenie verder soek vir iets vars, aweregs en boeiend nie. – KB

Kyk hier na die lokprent

The United States vs Billie Holiday

hulu, 2021

Die Amerikaanse sangeres-liedjieskrywer Andra Day het aanvanklik geweier om die rol van Billie Holiday in die regisseur Lee Daniels (Precious) se jongste fliek te vertolk. Sy het net nie geglo dat sy die ontslape jazzsangeres se unieke stem, sang en optredes op kamera sou kon verewig nie. Day het egter uitermate baie begin rook en drink en sodoende haar stem met groot moeite nader aan dié van Holiday gebring. En dit is Day, wat reeds met ʼn Golden Globe vir haar rol bekroon is, wat hierdie “musikale biografie” die kyk werd maak. Soos die titel suggereer, sentreer die Pulitzer-bekroonde dramaturg Suzan-Lori Parks se draaiboek en die fliek, rondom ʼn hofsaak wat tot tronkstraf van net meer as jaar ʼn gelei het. Die FBI het haar geteiken weens haar dwelmgebruik, maar wou haar terselfdertyd verbied om die liedjie Strange Fruit te sing. Al is die lied later as die “lied van die eeu” deur Time-tydskrif aangewys, was dit pure protes wat nes die musiek van Nina Simone tot die burgerregte-beweging aanleiding gegee het. Holiday het gesing oor openbare teregstellings (lynching) en dat dit verbied moes word. Agter die smeulende sangeres wat ʼn gehoor kon oprui met katjiepieringblomme in haar hare, was daar ʼn hele geskiedenis van trauma en pyn wat die fliek met terugflitse uitbeeld. Daniels gebruik verhoogoptredes wat hy dan opbreek met flitse van die ergste geweld en mishandeling wat die gefolterde Holiday moes verduur. In een toneel word die trauma van haar kinderdae uitgebeeld in lang een-kameraskoot-sekwens wat die kyker waarskynlik aan Ryan Murphy en Brad Falchuk se American Horror Story sal herinner. In ʼn ander stap Holiday met ʼn blomrok ʼn landskap binne en is dit ʼn stukkie van Beyoncé se 2016-fliek Lemonade. Dit is hierdie stilistiese spronge wat die fliek van meer as twee ure lank later brokkig en ongefokus maak. Daar is die onderhoud met Holiday wat eintlik oorbodig is. Haar vriendskap met Tallulah Bankhead (vertolk deur Natasha Lyonne van Russian Doll) word gebruik om die rassisme uit te beeld. Dan word dit ʼn liefdesverhaal wanneer die FBI-agent Jimmy Fletcher (Treyvante Rhodes van Moonlight) opdrag gegee word om haar te agtervolg. Die man agter die fliek se titel, Harry J. Anslinger, is die hoof van US Treasury Department se Bureau of Narcotics wat jazzmusiek as “duiwels” beskryf. Maar die rolprent word so ʼn malse mengsel van verhale dat die hofsaak eintlik net later bysaak is. Moet dus nie die spanning van bv The Trial of the Chicago 7 verwag nie! Daniels word mettertyd verstrengel in ʼn kraaines van tematiek en sy dikwels doelbewuste kameragebruik om die verontregting, rassisme, diskriminasie en die imposante heksejag uit te beeld. Hy probeer Holiday as slagoffer uitbeeld, maar skok met die tonele van geslagsgeweld. Om dit alles meer verteerbaar te maak, is daar darem Day se sang en skittervertolking.The United States vs Billie Holiday is hopeloos te lank en wankel omdat dit gelyktydig op te veel stoele probeer sit. Om Holiday se trauma te aanskou, is ʼn nagmerrie wat geen kyker gou sal kan vergeet nie. Daarmee saam sal hierdie teer, geloofwaardige en begogelende vertolking deur Andra Day darem wel een van die jaar se fliekhoogtepunte wees. Kobus Burger

Kyk hier na die lokprent

Colette

The Guardian, 2020

In joernalistieke kringe was “nuwe media” eens ’n koddige gonswoord. Veral in die drukmedia het dit beteken dat die verslaggewer ook fotograaf, videograaf, aanbieder (soms stemkunstenaar) en regisseur moes wees. Naas die nuusberig moes daar nou ook visuele materiaal wees wat o.m. op sosiale media gedeel moet word. The Guardian, die Britse koerant wat deesdae ’n nuus- en media-webwerf is, het hierdie “oorgang” só suksesvol aangepak dat die nuusverskaffer reeds in 2019 vir ’n Oscar benoem is vir ’n dokumentêre fliek, Black Sheep. En vroeër vanjaar wen The Guardian toe sy eerste Oscar met Colette in die kategorie beste dokumentêre fliek (kort). Die prent handel oor die 90-jarige Colette Marin-Catherine, voorheen ’n lid van die Franse weerstandsbeweging, wie se broer in ’n konsentrasiekamp oorlede is. Vir altesame 74 jaar probeer sy van haar verlies vergeet en weier om Duitsland toe te gaan. Totdat ’n jong geskiedenisstudent, Lucie Fouble, haar nooi om saam met haar na Nordhausen in Duitsland te reis en die kamp te besoek waar Colette se broer, Jean-Pierre, gesterf het. Die herinneringe en emosies oorweldig vir beide Colette en Lucie. In een toneel verwelkom die Duitse burgemeester van Nordhausen vir Colette met ’n soort boetedoeningstoespraak wat haar só ontstel dat sy versoek dat almal liefs vir die res van die aand moet stilbly. Lucie is die toerleier en begeleier en “voed” Colette met haar navorsing en kennis. Die prent word aangevul met argiefmateriaal soos foto’s en swart-wit-fliekgrepe wat die kyker skok. Meer as een keer oorweldig die plekke waar hulle aandoen asook die ou wonde wat oopgekrap word vir Colette, wat dan asem skep en dapper deurdruk. Een van die fliek se vernaamste temas is dat hierdie reis asook Lucie se navorsing moet verseker dat hierdie vergrype en die geskiedenis nie herhaal word nie. Nooit, ooit weer nie. ’n Mens kan nie glo dat ’n fliek van minder as 25 minute, in Frans met Engelse onderskrifte, soveel trefkrag het nie. Dit herinner op ’n ander vlak ook aan Suid-Afrika en apartheid wat die lang pad van waarheid en versoening moes stap. Het dit ’n verskil gemaak en eggo sulke persoonlike stories steeds dat die nageslagte nie dieselfde paaie van verskrikking sal stap nie? Die Emmy-bekroonde skrywer-regisseur Anthony Giacchino handhaaf ’n “veilige” afstand, want daar is tonele wat so teer en broos is dat ’n mens wonder of Colette nie daardie pynigende treë maar sonder ’n kamera moes aangepak het nie? Saam met Lucie op ’n bankie en met die klank van kwetterende voëltjies sê sy dan iets wat diep ontroer en hierdie kortfliek sy uitklophou bied. Hou maar snesies byderhand en sorg dat jou kinders en kleinkinders ook hierdie stukkie geskiedenis saam met jou beleef.  KB

Kyk die kortfliek gratis hier

Supernova

Amazon Prime, 2021

Die huidige pandemie het ons begrip van tyd en die dood op sy kop gekeer. Die een oomblik is ʼn geliefde blakend gesond, die volgende hang einste lewe aan ʼn draadjie. En weens die Covid-protokols kan niemand langs ʼn hospitaalbed sit en die sterwende se brose hand vashou nie. Die teer rolprent Supernova handel oor twee geliefdes wat moet sin maak van die wete dat hul verhouding binnekort handomkeer gaan verander. Tusker (Stanley Tucci) is ʼn romansier en op die randjie van ʼn afgrond. Dimensie is by hom gediagnoseer en hy besef dat hy nie meer sal weet wie die persoon is wat so vol liefde in sy oë kyk nie. Sy lewensmaat, Sam (Colin Firth), is ʼn musikus, maar die een wat die angswekkende agteruitgang op ʼn nugter, dog hoopvolle manier wil benader. Die prent is in wese ʼn reis (road trip) na die platteland om weer – dalk vir oulaas? – tyd met familie en vriende deur te bring. Soos Tusker en Sam hul rug op die bekende wêreld draai en Tusker se irritasie met satellietnavigasie toeneem, dryf soveel van die ongesêde na die oppervlak. Die skrywer-regisseur Harry Macqueen se draaiboek laat dink ʼn mens dadelik aan ʼn porseleinagtige toneelstuk. Dit is ʼn two-hander wat nie eintlik om enige newe-karakters vra nie. Al die intrige en emosie lê binne hierdie vae krytsirkel wat soveel subtiliteit bevat. Macqueen kon egter terugsit en die twee akteurs toelaat om hul meesterlike talent in soveel van die prent se sinvolle stiltes ten toon te stel. Ongetwyfeld lê van Supernova se roerendste momente in ʼn gesigsuitdrukking, gebaar of die skreef van ʼn oog. Wanneer laas het ʼn rolprent intimiteit op so ʼn verstommende vlak verken? Tusker sê later, wanneer die reis hom al hoe meer van sy persona stroop: “I want to be rememebered for who I was, not for who I am to become. That’s all I have and can control.” Sam wil nie sy lewensmaat verloor nie en besef dat hy alleen gaan wees en saam met ʼn vreemdeling sal moet woon. Totdat hy iets ontdek wat hul verhouding verder laat wankel. Supernova se krag lê in sy broosheid; in hoe die fliek kameraadskap, liefde, vertroue en saamwees op ʼn universele manier visueel vergestalt. Is dit ʼn voorreg om tydsaam afskeid te neem? Of eerder ‘n vloek? Hier is nie ʼn enkele druppel Hollywood-stroop nie, so verwag ʼn fliek wat geen kitsantwoorde of –ontknopings bied nie. Supernova sou dalk dieper wortels op ʼn toneelverhoog kon laat skiet, maar laat die kyker nogtans met ootmoed en mymering oor die onvoorspelbaarheid van die lewe; met of sonder ʼn pandemie. – KB

Kyk hier na die lokprent

Nomadland

 Searchlight Pictuees

Die padfliek (road movie) is ʼn Amerikaanse instelling: ʼn reisiger (of twee, drie) se avonture op ʼn lang pad deur betowerende landskappe na ʼn bestemming, bekend of onbekend. Enersyds is dit ʼn metafoor van die lewensreis, oorlewing en improvisasie, andersyds ʼn versugting na vryheid en ʼn perkelose bestaan. Jack Kerouac se roman On the Road het die hippie-beweging van die 1960’s geïnspireer. In Nomadland ontdek die kyker die ware hedendaagse nomades van Amerika, bewoners van karavane en RV’s (Road Vehicles) wat ʼn losse gemeenskap van vrygeestige, voortdurende reisigers vorm. Ná die afsterwe van haar man verloor Fern (Francis McDormand) haar werk in ‘ʼn Gypsum-fabriek in Empire, Nevada, en sy gee haarself oor aan ʼn ontheemde bestaan. Sy reis van dorp tot vakansieoord vir seisoenale werk, en maak vriende met ander sigeuners. “Ek het nie huis nie, net ʼn tuiste,” verwys Fern na haar paneelwa. Sy het geen reisplan of bestemming nie. Die fliek, wat by tye soos ʼn struktuurlose dokkie kan voel, is gebaseer op die nie-fiksie boek Nomadland: Survving America in the Twenty-First Century deur Jessi Waca Bruder. Dit is gebaseer op ware verhale van ontheemdes wat ʼn konvensionele lewe “opgeskop” het, Boonop, vir ʼn dubbeldosis realiteit, word die meeste ondersteunende karakters vertolk deur ware nomdes, soos Linda May, Swankie en Bob Wells, wat hier gefiksionaliseerde weergawes van hulself speel. Chloé Zhao, die vervaardiger-regisseur, het ʼn klein wonderwerk verrig. Sy het die draaiboek geskryf en die redigering behartig, en behou in haar filmiese verwerking die dokumentêre aard, melancholiese stemming en onmiddellikheid van die swerwers se lewens van oorlewing op die pad. Die fotografie en musiek dra by vir ‘ʼn sikwels asemrowende joernaal. McDormand het reeds twee Oscars as Beste Aktrise op haar rak, vir Fargo en Three Billboards Outside Ebbing, Missouri. Nou is sy weer benoem en het onlangs die gesogde Bafta gewen vir haar ongesmukte, hipergestroopte portret van ʼn eensame ouer vrou wat leef van dag tot dag. Sy is kennelik ʼn meester met sulke sterk, onafhanklike vroue wat ken uitstoot en enige hindernis kan trotseer. Maar dis uiteindelik die nie-akteurs wat jou die langste bybly, gewone mense wat herinner aan bejaarde hippies of boemelaars, swerwers wat hul lewenslot met waardigheid en deemoed aanvaar en kies om eenvoudig te leef  – hul ware verhale is roerend en onthutsend. Wanneer die eindtitels rol, wonder jy terstond wat beter is: die stedelike wildernis en materialisme of die onbevange lewe onder die melkweg. ʼn Skynbaar simplistiese fliek met wye horisonne. SS

Thunder Force

Netflix

Hoeveel keer kan en gaan die Batman-handelsmerk nou nog vir goedkoop gewin gemelk word? Daar was nou al tallose silwerdoek-klone en selfs ʼn TV-reeks met die voorafstorie. Desnieteenstaande het die akteur-regisseur Ben Falcone besluit om dié superheld (en ʼn paar ander) op hul koppe te draai met Thunder Force. Pleks van Gotham City is dit die hedendaagse Chicago waar die sogenaamde “Miscreants” en ʼn bose burgemeester genaamd The King (Bobby Cannavale) verwoesting saai. Op ʼn onverwagse manier veroorsaak ʼn skoolreünie dat twee voormalige (!) skoolpêlle – die aktrises Melissa McCarthy (wat met Falcone getroud is) en Octavia Spencer – mekaar raakloop en planne beraam om die booswigte vas te vat. Falcone en McCarthy het voorheen saamgewerk (en –geskryf) aan o.a. Tammy en dis hierdie oorbeproefde resep wat Thunder Force al vroeg-vroeg van sy krag ontneem. Dit is eintlik Melissa McCarthy wat Melissa McCarthy vertolk met later irriterende aanwensels en koddighede soos wanneer sy groot stukke rou hoender verorber. McCarthy as Lydia kry min kans om ʼn karakter te skep, al word sy in die fliek as die “village idiot” beskryf. Dieselfde lomp, simpel, dom, onbeholpe en waarskynlik “onskuldige” gedrag wat sy in bv. die komedie Spy tot klugtige hoogtes kon voer, is hier halfgebak en die meeste van die tyd onvanpas. Thunder Force probeer ten dele wys dat middeljarige vroue met ʼn voller figuur ook superhelde kan en mag wees. En indien die kyker dit nie agtergekom het nie, spel die hoofkarakters dit sommer in soveel woorde uit. Een van die booswigte is ʼn armsalige krap (Jason Bateman) wat tydens ʼn rooftog staan en toekyk hoe sy makkers deur McCarthy se Lydia en Spencer se Emily op hul plek gesit word. Die kragtelose krapman is waarskynlik vir komiese effek nadergehark. Hy breek glase met sy voelers en so kry superheld Lydia hom jammer… Dit is later Sleeping with the Enemy! Die draaiboek kap wilde esse tussendeur die sporadiese spanningstonele en verken die ma-en-dogter-verhouding asook vriendskappe wat al woes vir slaggate moes uitswaai. Thunder Force is ʼn superheld-bredie wat gou-gou sy stoom verloor. Dit is asof Falcone (wat die draaiboek én regie behartig het) ʼn klomp wenresepte wou saamklits met sy eggenoot as die spil waarom alles draai. Anders as in Batman is die hele goeie-versus-bose-verhaallyn belaglik en ongeloofwaardig. Laat ons dan maar lag? Selfs hier raak dit afgesaag as McCarthy met haar soveelste voet-in-die-mond-monoloog wegtrek. Thunder Force het òf ‘n skop onder die gat òf ʼn lont nodig. Dit is ʼn Krismisklapper sonder sy plofderm. Hierdie prent is hoogtens vaal en verbeeldingloos en laat ʼn mens regdeur smag na ‘n herkyk van Spy waar McCarthy, haar medespelers en die slim draaiboek ʼn mens laat kraai het van die lag. Nee wat, stroomtyd is kosbaar. Kyk iets anders. KB

Fliekfees vol pitkos gratis aanlyn

deur Kobus Burger

Kostelike animasieprente, dokkies en internasionale flieks wat die rol van kunstenaarskap ondersoek, vorm deel van vanjaar se Durban Internasionale Fliekfees (DIFF).

Die fees word vanjaar vir die 42ste keer aangebied en is hierdie keer ten volle aanlyn. Flieks kan tot Sondag 1 Augustus gratis gestroom word.

Daar is ’n sterk aantal Suid-Afrikaanse rolprente. En kykers kan binne enkele minute juweeltjies soos Jeanette Makes Masks (2020) geniet. Hierdie dokkie is deur Nadine Cloete vervaardig en handel oor Jeanette Niyidufasha wat verlede jaar tydens die streng inperking begin het om maskers te maak. Haar nuwe onderneming is so ’n sukses dat sy selfs haar man moet dwing om agter die naaimasjien in te skuif.

Jeanette Makes Masks, wat in ’n voorstad van Kaapstad verfilm is, neem ’n interessante wending wat die kyker met soveel hoop en optimisme laat! Dit is slegs ses minute lank.

Die belowende jong Suid-Afrikaanse aktrise Jane de Wet (Griekwastad) is te sien in die apokaliptiese kortfliek The Other Side (2021). Die draaiboekskrywer-regisseur Greg DeVries is aan die stuur van hierdie aksiefliek wat ’n soort Alice in Wonderland-kinkel het. Nog ’n moet-sien!

Daar is ’n aparte fees met kinderprente, soos die Koreaanse animasieprent Colorful. Of Suid-Afrika se Shaka Inkosi Yamakhosi met die aktrise Lilian Dube in die rolverdeling.

Deel van die “features” is Rusland se Placebo, wat handel oor ’n jong kunsstudent wat moet kies tussen haar eie styl of die nabootsing van groot meesters. Haar passie vir haar skeppings word oorskadu deur die druk wat haar verloofde skielik op haar plaas: dis ek of jou skilderye. ’n Fyn bepeinsing oor die kronkelpad wat kunstenaars moet loop.

’n Mens kry toegang tot die rolprente deur ’n aanlynprofiel wat in ’n kits geskep kan word. Elke profiel het ’n mandjie en kykers kan soveel flieks as wat hul wil, gratis in die mandjie plaas. Fliekvrate sal nie spyt wees nie!

10 beste road trip flieks

Easy Rider
Thelma and Louise
(foto)
Sideways
About Schmidt
Little Miss Sunshine
Thunderbolt and Lightfoot
Two for the Road
If it’s Tuesday it nust be Belgium
The Straight Story
The Trip to Bountiful

 Hoeveel het jy gesien? SS

Die 10 beste flieks met Daniel Day Lewis
  1. My Left Foot
  2. Lincoln
  3. In the Name of the Father
  4. There Will Be Blood
  5. The Crucible
  6. The Boxer
  7. Gangs of New York
  8. The Age of Innocence
  9. The Last of the Mohicans
  10. Phanton Thread

Hoeveel het jy gesien? SS

Kobus Burger se top 10 flieks van 2020

In geen volgorde van voorkeur nie

  1. El Ciudadano Ilustre (The Distinguished Citizen)
  2. The Two Popes
  3. The Social Dilemma
  4. La  Vita Davanti A Sé (The Life Ahead)
  5. Da 5 Bloods
  6. On the Rocks
  7. My Octopus Teacher
  8. Hillbilly Elegy
  9. The Trial of the Chicago 7
  10. J’ai Perdu Mon Corps (I Lost My Body)
Schalk Schoombie se Top 10 flieks van 2020
  1. 1917
  2. Hamilton (musiekspel – foto)
  3. The Trial of the Chicago 7
  4. Hillbilly Elegy
  5. Moffie
  6. A Beautiful Day in the Neighborhood
  7. Judy
  8. The Lighthouse
  9. Uncut Gems
  10. Ma Rainey’s Black Bottom
Leon van Nierop se Top 10 flieks van 2020
  1. 1917 (Regie: Sam Mendes) (foto)
  2. Jojo Rabbit (Taika Waititi)
  3. Personal History of David Copperfield  (Armando Iannucci)
  4. Toorbos (René van Rooyen)
  5. Stam (Louw Venter)
  6. Griekwastad (Jozua Malherbe)
  7. Emma (Autumn de Wilde)
  8. The Trial of the Chicago 7 (Aron Sorkin)
  9. The boys in the Band (Joe Mantello)
  10. Wesens (Derrick Muller)
Kobus Burger se Top10 kortflieks van 2020

(in geen spesifieke volgorde van voorkeur nie)

  1. The Blue Helmet (Indië)
  2. The Letter Reader (Suid-Afrika)
  3. If Anything Happens I Love You (Amerika)
  4. What did Jack do? (Amerika)
  5. Nefta Football Club (Frankryk)
  6. Voyage Au Bout De La Nuit (Italië, as deel van Homemade)
  7. The Neighbor’s Window (Amerika)
  8. Kitbull (Amerika)
  9. Last Call (Italië, as deel van Homemade)
  10. Hair Love (Amerika)
Die 10 beste flieks van Steven Spielberg
  1. Schindler’s List (1993)
  2. Saving Private Ryan (1998)
  3. Jaws ( (1975)
  4. Lincoln (2012)
  5. T., The Extra-Terrestrial (1982)
  6. Munich (2005)
  7. Raiders of the Lost Ark(1981)
  8. The Color Purple (1985)
  9. The Post (2017)
  10. The BFG ( (2016)

Hoeveel het jy gesien?  SS

10 beste flieks met Robert de Niro
  1. Raging Bull (1980)
  2. Taxi Driver (1976)
  3. The Deerhunter (1978)
  4. 1900 (1976)
  5. Awakenings (1990)
  6. The Mission (1986)
  7. Goodfellas (1990)
  8. Flawless (1999)
  9. Silver Linings Playbook (2012)
  10. The Godfather Part 2 (1974)

Hoeveel het jy gesien? SS

10 beste Shakespeare flieks
  1. Roman Polanski’s Macbeth (1971)
  2. Hamlet met Laurence Olivier (1948)
  3. The Taming of the Shrew met Richard Burton, Elizabeth Taylor (1967)
  4. Richard III met Laurence Olivier (1955)
  5. Fraco Zeffirelli se Romeo and Juliet (1968)
  6. The Merchant of Venice met Al Pacino, Jeremy Irons (2004)
  7. The Tempest met Helen Mirren (2010)
  8. Hamlet met Kenneth Branagh, Kate Winslet (1996)
  9. Henry V,met Kenneth Branagh (1989)
  10. A Midsummer Night’s Dream met Kevin Kline, MichellePfeifer (1999)

Hoeveel het jy gesien?  SS

Die 10 beste gruwelflieks

1. The Shining (1980)
2. The Exorcist (1973)
3. Rosemary’s Baby (1968)
4. The Sixth Sense  (1999)
5. The Amityville Horror (1979)
6. Halloween (1978)
7. Carrie (1976)
8. Alien (1979)
9. Bram Stoker’s Dracula (1992)

  1. The Texas Chainsaw Massacre (1974)

Hoeveel het jy gesien? SS

Die 20 beste flieks met Meryl Streep
  1. Sophie’s Choice (Oscar – Beste aktrise 1982)
  2. Out of Africa (Oscar-nominasie beste aktrise 1985)
  3. The Deer Hunter (Oscar-nominasie beste ondersteunende aktrise, 1979)
  4. The Iron Lady (Oscar – Beste aktrise, 2011)
  5. Kramer vs Kramer (Oscar – Beste ondrsteunende aktrise, 1979)
  6. A Cry in the Dark (Oscar-nominasie beste aktrise, 1988)
  7. August Ausage County (Oscar-nominasie beste aktrise, 2013)
  8. The Post (Oscar-nominasie beste aktrise, 2017)
  9. Music of the Heart (Oscar-nominasie beste aktrise, 1999)
  10. The French Lieutenant’s Woman (Oscar-nominasie beste odersteunende aktrise 1981)
  11. Death Becomes Her (1992)
  12. The Devil wears Prada (Oscar-nominasie beste aktrise, 2006)
  13. One True Thing (Oscar-nominasie beste aktrise, 1998)
  14. Marvin’s Room (1996)
  15. Doubt (Oscar-nominasie beste aktrise, 2009)
  16. Silkwood (Oscar-nominasie beste aktrise 1984)
  17. Ironweed (Oscar-nominasie beste aktrise 1988)
  18. Florence Foster Jenkins (Oscar-nominasie beste aktrise, 2016)
  19. Julie and Julia (Oscar-nominasie beste aktrise, 2009)
  20. Dancing at Lughnasa (1998 )

Hoeveel het jy gesien?  SS

Die 10 beste sielkundige rillers
  1. Psycho (1960)
  2. Play Misty for Me (1971)
  3. Shutter Island (2010)
  4. Jacob’s Ladder (1990)
  5. Vertigo (1958)
  6. King of Comedy (1982)
  7. Single White Female (1992)
  8. The Hand That Rocks the Cradle (1992)
  9. Fatal Attraction (1987)
  10. Gaslight (1944)

Hoeveel het jy gesien?  SS

Die 10 beste liefdesflieks
  1. Out of Africa met Meryl Streep en Robert Redford
  2. The English Patient met Ralph Fiennes
  3. When Harry Met Sally met Billy Crystal en Meg Ryan
  4. Doctor Zhivago met Omar Sharif
  5. As Good as it Gets met Jack Nicholson en Helen Hunt
  6. Gone with the Wind met Vivien Leigh en Clark Gable
  7. A Man and a Woman
  8. Franco Zeffirelli’s Romeo and Juliet met Olivia Hussey
  9. Love Story met Ryan O Neill
  10. The Age of Innocence met Daniel Day Lewis en Michelle Pfeiffer

Hoeveel het jy gesien?  SS

Die 10 beste flieks van musiekspele
  1. Fiddler on the Roof
  2. Cabaret
  3. West Side Story
  4. My Fair Lady
  5. Singing in the Rain
  6. The Sound of Music
  7. Chicago
  8. Mary Poppins
  9. The Wizard of Oz
  10. The Rocky Horror Picture Show

Hoeveel het jy gesien?   SS

Die 10 beste flieks gebaseer op verhoogdramas
  1. A Streetcar Named Desire met Marlon Brando en Vivien Leigh
  2. Who’s Afraid of Virginia Woolf? met Elizabeth Taylor en Richard Burton
  3. Driving Miss Daisy met Jessica Tandy en Morgan Freeman
  4. Roman Polanski’s Macbeth met Jon Finch
  5. Sleuth met Laurence Olivier en Michael Caine
  6. Doubt met Meryl Streep en Philip Seymour Hoffman
  7. Noises Off met Michael Caine en Carol Burnett
  8. Cat on a Hot Tin Roof met Paul Newman en Elizabeth Taylor
  9. Fool for Love met Sam Shepard en Kim Basinger
  10. Trip to Bountiful met Geraldine Page en Rebecca De Mornay

Hoeveel het jy gesien?  SS

Hannah Gadsby: Douglas

Die 10 beste oorlogflieks
  1. Saving Private Ryan (1998)
  2. Apocalypse Now (1979)
  3. 1917 (2019)
  4. Patton (1970)
  5. Ran (1985)
  6. Platoon (1986)
  7. The Beast of War (1988)
  8. Red Cliff (2008)
  9. Waterloo (1970)
  10. Hacksaw Ridge (2016)

Hoeveel het jy gesien?

Internasionale fliekfees vir almal

Groot internasionale rolprentfeeste gaan saamspan vir ʼn gratis aanlynfees van 10 dae op Youtube in reaksie op die COVID-19-pandemie, die We Are One Rolprentfees. Dit is ‘n inisiatief van Youtube en Robert De Niro se Tribeca Rolprentfees in New York.

Ander fliekfeeste wat betrokke sal wees, is Cannes, Venesië, Berlyn, Londen, Karlovy Vary, Locarne, Marrakesj, San Sebastian, Toronto, Tokio en Jio Mani Mumbai.

Die fees sal vollengte rolprente, dokumentêre prente en paneelbesprekings insluit. Die program word later aangekondig.

  • Volg die skakel na die fliekfees: youtube.com/weareone
Skryf in vir die Kajuitkoors Fliekfees!

Verveeld? Kreatief gefrustreerd? Maak jou eie kortfilm van vyf minute (jy kan selfs jou slimfoon gebruik) en skryf dit in vir The Cabin Fever Film Festival. Dit moet ʼn toiletrol en een of ander toets, asook ʼn voorgeskrewe sin insluit. Elke week is daar ʼn ander fliekgenre, soos romkom of riller. Sluit aan by die kompetisie se Facebookgroep en lees die reëls hier. Die kortfilms word aanlyn vertoon.

Las Hurdes:
Kyk gratis na Cirque du Soleil:
Kyk uit vir hierdie nuwe flieks:

Moffie

1917

Judy

Top 10: Leon van Nierop se beste flieks van 2019
  1. Pain and Glory (Pedro Almodóvar)
  2. Parasite (Joon Ho Bong)
  3. Joker (Todd Phillips)
  4. Midsommar (Ari Aster)
  5. Capernaum (Christine Labaki)
  6. Roma (Alfonso Cuarón)
  7. The Favourite (Yorgos Lanthimos)
  8. Eighth Grade (Bo Burnham)
  9. Green Book (Peter Farrelly)
  10. US (Jordan Peel)
Top 10: Paul Boekkooi se beste flieks van 2019
  1. Cold War
  2. Parasite
  3. Joker
  4. Pain and Glory
  5. Dialogues des Carmélites (Met Opera)
  6. My Extraordinary Summer With Tess
  7. Once Upon a Time… In Hollywood
  8. Les Misérables
  9. Die seemeeu
  10. Roma
Top 10: Kobus Burger se beste flieks van 2019
  1. Parasite
  2. Pain and Glory
  3. Hail Satan?
  4. The Farewell
  5. Can You Ever Forgive Me?
  6. Anima
  7. Luce
  8. The Great Hack
  9. Amazing Grace
  10. Clive Davis: The Soundtrack of Our Live
Top 10: Schalk Schoombie se beste flieks van 2019
  1. Roma
  2. Never Look Away
  3. Parasite
  4. Can You Ever Forgive Me?
  5. Free Solo
  6. Shoplifters
  7. The Wife
  8. Pain and Glory
  9. The Favourite
  10. Joker