Minari

A24 (2020)

Die Koreaanse rolprentkuns het die afgelope tyd sterk na vore gebeur op die kommersiële en kunsfront. Die Oscar as Beste Rolprent vir Parasite (2019), ʼn stylryke huldeblyk aan Hitchcock-rillers, het gehore wêreldwyd laat regop sit. In ʼn onverwagte uithoek van Asië floreer tegniese vernuf, ʼn aweregse visie en filmiese vindingrykheid. Die manier waarop die regisseur Bong Joon Ho genres meng om stilistiese grense te verskuif, het fliekvlooie laat kennis neem. Vanjaar was dit weer die Koreaans-Amerikaanse skrywer-regisseur Lee Isaac Chung se semi-outobiografiese Minari, weer eens ʼn ongewone gesinsdrama, wat wyd aandag getrek het en vir ses Baftas en ses Oscars benoem is, en ʼn Oscar gewen het. Nie so opspraakwekkend soos Parasite nie, en gestem in ʼn mineurtoon, laat Minari eweneens ʼn diep en blywende spoor in die gemoed. Die balans van humor en patos, afgerond met ʼn laaste skop in die maag, laat jou besef hier is ʼn jong auteur wat weet wat hy doen. In realistiese sttyl, vanuit die perspektief van jong David (die uitstekende Alan Kim), karteer Chung die Koreaanse immigrante-gesin Yi wat in die 1980’s van Kalifornië na ʼn plasie in die landelike Arkansas verhuis, waar die pa, Jacob, as kleinboer wat Koreaanse groente plant, talle uitdagings trotseer. Hulle gaan tuis in ʼn karavaan wat min skuiling teen orkane bied. Water is skaars. David mag nie hardloop nie weens ʼn hartprobleem. Om te oorleef werk Jacob en sy vrou Monica by ʼn hoenderfabriek, waar hulle kuikens volgens geslag sorteer. Will Patton skep ʼn onvergeetlike karakter as Paul, ʼn eksentrieke plaaslike man wat in tale bid en die gesin met die boerdery help. ʼn Verdere komplikasie arriveer in die figuur van Monica se ma, Soon-ja, wat by hulle intrek. David moet ʼn kamer met haar deel, maar vermy haar omdat sy nie voldoen aan sy idee van ʼn ouma nie. Die hart van die verhaal klop in die (aanvanklik moeilike) interaksie tussen die bejaarde vrou van Suid-Korea met haar anti-Westerse idees, en die jong seun wat homself as ʼn Amerikaner beskou. Dié stryd, wat komies-dramaties verbeeld word, speel generasies en kulture teen mekaar af. Soon-ja leer hom om Minari-sade (waterseldery) in die vlei te plant, waar dit vining aanwas – ʼn simbool van ʼn lewenskragtige tradisie wat in die vreemde wortel skiet. Die innemende Youn Yuh-kung het Glenn Close (Hillbilly Elegy) vanjaar geklop vir die Oscar as beste byspeler, die eerste Koreaanse akteur om so vereer te word. Die fliek het die grein en omvang van ʼn plaasroman waar pioniers die land tem, en hul eie identiteit plant soos immigramte deur die eeue. Elke terugslag laat die jong huwelik sidder – sal die egpaar skei en teruggaan stad toe? In die titel flikker die hoop van nuwe ontdekkings en oorlewing. Kos is ʼn motief wat die groot aanpassings belig. Chung het in onderhoude verklap dat hy deesdae niks anders as Koreaanse kos eet nie. Minari maak ekonomies gebruik van dialoog in Engels en Koreaans (met Engelse onderskrifte). Chung, wat Dostojefski as inspirasie noem, het beswaar gemaak dat die fliek in die kategorie Beste Oorsese Fliek benoem is (die persentasie Engels was te laag), terwyl dit ʼn eg-Amerikaanse verhaal van immigrante in die hartland uitbeeld. Sou ‘n fliek in ʼn oorwegend Inheems-Amerikaanse (Indiaanse) dialek ook kwalifiseer as ʼn oorsese fliek? Moenie hierdie blink juweel misloop nie, dit kruip onverwags in die hart. Schalk Schoombie           

Kyk die lokprent hier

Let Them All Talk

HBO Max, 2020

Meryl Streep se onlangse dramedie het byna ongesiens verbygeglip. Dit verdien ʼn tweede kyk. In Let Them All Talk, ʼn geselserige studie van vriendskap tussen drie vroue, speel Streep  ʼn veelbekroonde skrywer, Alice Hughes, wat worstel met skrywersblok. Sy nooi twee ou vriendinne, Roberta (Candice Bergen) en Susan (Diane Wiest), en haar nefie Tyler (Lucas Hedges) saam op ʼn seereis op die Queen Mary 2 na Engeland, waar sy ʼn literêre prys gaan ontvang. Alice weet nie dat haar agent, Karen (Gemma Chan) ook aan boord is nie, begerig om insae te kry in Alice se jongste manuskrip. Volg dit dalk op haar bekendste boek, You Always/You Never? Roberta en Alice se herontmoeting is stekelrig omdat die skrywer Roberta se mislukte verhoudings in haar roman gebruik het. Daar is ander verweefde intriges. Karen nader Tyler om op sy tante te spioeneer, en hy raak verlief op haar. Susan bevriend iemand wat sy lankal bewonder, Kelvin Krantz, ʼn skrywer van blitsverkopers, op wie se werk Alice neersien. Saans ontmoet die vriendinne vir skemerkelkies en aandete, waar hulle voorgee alles is piekfyn, maar onderlangs prut die verwyt en bitter ironie. Dis waar die fliek se titel beslag kry, want die Oscar-bekroonde regisseur Steven Soderberg (Sex, Lies and Videotape, Traffic) het sy beleë ensemble vrye teuels gegee om volgens draaiboekskrywer Debora Eisenberg se riglyne hul eie dialoog te improviseer – in die trant van Robert Altman se bevrydende regiestyl. Laat hulle almal praat – met oorgawe! Die spelers bring ryk geskadeerde karakteriserings en ʼn fees van kwinkslae na die tafel. Soderberg, wat oudergewoonte self die kamera en redigering behartig, bly sekuur in pas met die komiese kruisvuur wat dubbelsinnighede laat spat. Streep is in haar element, ʼn intelligente vrou op die kruin van haar sukses, maar deurspek met weifeling. Met ʼn bleek, gespanne gelaat en ʼn bril, sein sy ʼn boekerige geaardheid, ʼn woordmens wat haar nie altyd tuis voel tussen haar naaste nie. Sy skryf die heeldag, doen ʼn paar lengtes in die skip se swembad, en saans is sy die spil waarom haar gaste draai. Die spannig spruit uit die verwagting van konflik, en daar is een goed versteekte geheim wat afstuur op ʼn skokwending. Soderberg het met die minimum tegnici (klank) en in slegs twee weke tydens die seevaart die meeste van die fliek verfilm. Streep verklap in ʼn laatnagkletsprogram dat die spelers saans die sketsmatige scenarios gememoriseer het, en bedags in die een toneel na die ander op pure instink laat waai het met spontane interaksies, wat allerweë wonderlike resultate oplewer. ʼn Mens sou meer hiervan op plaaslike rolprentstelle wou sien gebeur, ʼn organiese, informele benadering wat akteurs uitdaag tot onmiddelikheid, en die begroting in toom hou. As die twee vriendinne lewer Wiest en Bergen skitterspel wat die verwikkelde web van vrouwees guitig verbeeld. Die fynbenaarde Lucas Hedges, wat in Manchester by the Sea ʼn angstige tiener skreiend vertolk het, wys dat hy ewe bedrewe met gesofistikeerde komedie kan omgaan. Die toneel waar Alice in ʼn  toespraak bieg dat die bestaan van bewussyn en die vermoë van mense om mekaar te beïnvloed haar as skrywer rig, vorm die hart van dié roerende reis na versoening en begrip tussen generasies en vriende wat uitmekaar gedryf het.  Let Them All Talk verdien om vele gesprekke te vonk. SS

Kyk die lokprent hier

Poeslief – Een Ode aan de Kat (Kitty Love)

Netflix, 2020

Abatutu is een van Nederland se bekendste dog ongewone silwerdoeksterre. Nes soveel ander glansrykes wat die oorgang van ʼn plaas na die rooi tapyte van die wêreld gemaak het, is Abatutu se skermstorie ʼn soort eietydse Aspoester-verhaal. Abatutu is ʼn kat met charisma wat vir enige kamera meer as sy beste gee. Hy het selfs sy eie reeks produkte (soos groetekaartjies) en jongelinge wat sy reputasie wil ewenaar. In hierdie sowat uur lange dokkie leer ons die akteur en “rolverdelingregisseur” – kan jy nou meer? – ken. Met Nicolette Kluijver as verteller is die prent ʼn mengsel van biografie en tuisvideo’s. Daar is Abatutu se “mense-ouers” of eerder “diensknegte”, want ʼn mens wil later vermoed dat hierdie kieterkat wat tussen die hooibale op ʼn plaas gebore is in der waarheid nie ʼn hierjy is nie. In afwisselende dele van die prent word daar met Abatutu se eienaar gesels en sy herkoms nagespeur. Tussendeur bied die fliek – soos die gewilde America’s Funniest Home Videos – ʼn samevoeging van katgrepe met bepaalde temas. Daar is bv. “katte en honde”, “katte en water” en die lieftallige babakatjies. Die tuisvideo’s is nie almal noodwendig snaaks nie, maar katliefhebbers (asook diegene wat nog nie in die aanbidding vir hierdie edelgediertes deel nie) sal dit heel skattig vind. Die video’s dien ook sommer van die kat-“waarhede” ʼn  nekslag toe. Wie het gesê katte hou nie van water nie? Kitty Love – An Homage to Cats kan deur Afrikaanssprekendes sommer in Nederlands gekyk word, al is daar Engelse onderskrifte beskikbaar. Dit is nie ʼn aardskuddende dokumentêr nie, maar het genoeg vermaaklike en lieftallige momente om die aandag te behou. Nou wonder ons net of daar ʼn Abatutu Die Tweede en dalk Derde gaan wees, want hier moet darem ʼn troonopvolger gevind word om in daardie oulike paar spoortjies te trap. Kobus Burger

Kyk hier na die lokprent

Promising Young Woman

Focus Features

Cassie Thomas lyk jonger en onskuldiger as haar jare. Sy is 30, lyk 20, woon nog by haar ouers en werk in ʼn koffiewinkel. Anders as wat die ironiese titel suggereer, hou haar loopbaan blykbaar geen uitdagings, vervulling of vooruitsig van sukses in nie. Maar wag, haar uitsiglose bestaan moet nie verwar word met haar geheime doelwitte nie. Saans trek sy haarself uitdagend sexy aan en gaan hang uit in klubs en kroeë waar mans gewillige vroue optel. In die openingstoneel doen sy haar voor as ‘ʼn jong vrou wat papdronk is, skynbaar onbewus van haar omgewing en soos klei in die hande van die jong man wat haar huistoe neem. Wanneer hy haar begin ontklee, ‘ontwaak’ sy skielik en konfronteer hom. Later maak sy nog ʼn  onheilspellende merkie in haar boek. Carrie, oftwel Cassandra, is wraakgees op ʼn regstellende missie. Sy werk doelgerig en metodies deur ʼn lysie van mense wat betrokke was by die verkragtingsaak van ʼn vriendin wat selfmoord gepleeg het.  Promising Young Woman, ʼn feministiese riller met die manlike ego en chauvinisme in die visier, is vanjaar bekroon met ʼn Oscar vir die beste oorspronklike draaiboek (deur Emerald Fennell, wat haar debuut as regisseur hier maak). Die Britse aktrise Carey Mulligan is byna onherkenbaar in die titelrol, geklee in stoute rokkies, blonde pruik en met swaar grimering. Haar vitterige, dikwels ontstemmende vertolking het haar haar ʼn Oscar-benoeming as beste aktrise in die sak gebring.  Haar blitsige oorgange van gekletterde wulpsheid na klein-dogtertjie-hulpeloosheid tot ʼn kil berekendheid grens aan psigopatie. Is sy in staat tot marteling, verminkig en selfs moord? Maar namate die dryfvere vir haar obsessie onthul word, haar agtergrond as mediese student wat opgeskop het, ontwikkel die kyker empatie met die versteurde vrou. Wat sy aanvang om met aandadiges af te reken soos ʼn wafferse Charles Bronson oorskrei gemeenskapsnorme en kan as krimineel beskou word, maar dit is waarskynlik iets waaroor vele slagoffers van seksuele geweld fantaseer. As konsep vir ʼn anti-romkom het dit bytende dialoog en plofbare situasies in die siniese, galge-trant van Quentin Tarantino (Kill Bill), net sonder die bloedvergieting. Die kishou van ʼn klimaks is tegelyk bitter snaaks, spannend en oplaas skokkend. Fennell gebruik nes Tarantino wensvervulling om die storiedrade te knoop. Reg moet geskied, al is dit nie soos die kyker verwag nie. Moenie enige manskarakters verwag wat betroubaar is en goeie bedoelinge jeens die vroulike geslag koester nie – of dalk sal die gwaarwording net manlike kykers in hul ongemak oorval. Die fliek is immers gemaak deur diegene wat Killing Eve geskep het, en die mans daarin was meestal booswigte of onbeholpe dwase. Dié aweregse fliek is deur en deur die moeite werd vir Mulligan se skerp, wispelturige portret van ʼn vrou op die rand van ʼn ineenstorting. Schalk Schoombie

I Don’t Feel At Home in This World Anymore

Netflix, 2017

Ruth is ʼn lewensmoeë, enkellopende verpleegassistent wat saans met ʼn bottel bier in haar agterplaas staan en haar plek en rol in die heelal bevraagteken. Sy doen dit ook soms in die verkeer op pad werk toe of as ʼn sterwende vrou haar laaste asem uitblaas. Dan word daar by haar huis ingebreek en ʼn skouerophalende polisiebeampte suggereer dat dit weens haar eie toedoen en nalatigheid is. En dit blyk immers asof daar min is wat die polisie aan die saak gaan doen. Ruth se moermeter skiet die hoogte in en sy besef dat sy maar die gereg in haar eie hande sal moet neem. Soos met die verbygangers wat toelaat dat hul honde op Ruth se gras kom bollie. Die skrywer-regisseur Macon Blair se I Don’t Feel At Home in This World Anymore is ʼn komiese riller wat wilde esse gooi, sommer al binne die eerste paar minute. Vir ʼn debuut knetter die prent met pittige dialoog en absurde komedie wat gemaak het dat hierdie kyker sekere tonele moes terugrol om dit weer en weer te beleef.  Ruth se aanvanklik lagwekkende avontuur neem mettertyd skrikwekkende wendings. Sy moet naderhand die hulp van haar buurman – ʼn briljante vertolking deur Elijah Wood – inroep om haar met haar speurtog by te staan. ʼn Mens kan skaars voorspel waarheen hierdie wipwaentjierit op pad is. Blair se draaiboek kan as ʼn mengsel van die Coen-broers en Quentin Tarantino beskryf word, al sweef dit gemaklik tussendeur genres. Wees egter gewaarsku dat dit in ʼn bloedbad ontaard en dus nie ʼn ligte “gesinskomedie” is nie. Die aktrise Melanie Lynskey se Ruth is eweneens ʼn kragtige vertolking en ʼn sterk geëtste San Alleman waarmee talle misdaadvoos Suid-Afrikaners sal kan identifiseer. Hoeveel keer sug mense nie dat hulle maar eerder die gereg in eie hande sal moet neem nie? Ruth se heldereis is miskien ʼn wekroep, maar dalk ook ʼn waarskuwing…I Don’t Feel At Home in This World Anymore is in 2017 tydens die Sundance-fliekfees met die Grand Jury-prys bekroon. Dit is egter een van daardie prente wat ʼn mens as een van die eietydse dog klassieke kultusflieks sal kan lys. Blair lewer fyn sosiale kommentaar, draai geslagsrolle op hul kop en gee die misdaadriller ʼn gesigsontrimpeling. Moenie verder soek vir iets vars, aweregs en boeiend nie. – KB

Kyk hier na die lokprent

The United States vs Billie Holiday

hulu, 2021

Die Amerikaanse sangeres-liedjieskrywer Andra Day het aanvanklik geweier om die rol van Billie Holiday in die regisseur Lee Daniels (Precious) se jongste fliek te vertolk. Sy het net nie geglo dat sy die ontslape jazzsangeres se unieke stem, sang en optredes op kamera sou kon verewig nie. Day het egter uitermate baie begin rook en drink en sodoende haar stem met groot moeite nader aan dié van Holiday gebring. En dit is Day, wat reeds met ʼn Golden Globe vir haar rol bekroon is, wat hierdie “musikale biografie” die kyk werd maak. Soos die titel suggereer, sentreer die Pulitzer-bekroonde dramaturg Suzan-Lori Parks se draaiboek en die fliek, rondom ʼn hofsaak wat tot tronkstraf van net meer as jaar ʼn gelei het. Die FBI het haar geteiken weens haar dwelmgebruik, maar wou haar terselfdertyd verbied om die liedjie Strange Fruit te sing. Al is die lied later as die “lied van die eeu” deur Time-tydskrif aangewys, was dit pure protes wat nes die musiek van Nina Simone tot die burgerregte-beweging aanleiding gegee het. Holiday het gesing oor openbare teregstellings (lynching) en dat dit verbied moes word. Agter die smeulende sangeres wat ʼn gehoor kon oprui met katjiepieringblomme in haar hare, was daar ʼn hele geskiedenis van trauma en pyn wat die fliek met terugflitse uitbeeld. Daniels gebruik verhoogoptredes wat hy dan opbreek met flitse van die ergste geweld en mishandeling wat die gefolterde Holiday moes verduur. In een toneel word die trauma van haar kinderdae uitgebeeld in lang een-kameraskoot-sekwens wat die kyker waarskynlik aan Ryan Murphy en Brad Falchuk se American Horror Story sal herinner. In ʼn ander stap Holiday met ʼn blomrok ʼn landskap binne en is dit ʼn stukkie van Beyoncé se 2016-fliek Lemonade. Dit is hierdie stilistiese spronge wat die fliek van meer as twee ure lank later brokkig en ongefokus maak. Daar is die onderhoud met Holiday wat eintlik oorbodig is. Haar vriendskap met Tallulah Bankhead (vertolk deur Natasha Lyonne van Russian Doll) word gebruik om die rassisme uit te beeld. Dan word dit ʼn liefdesverhaal wanneer die FBI-agent Jimmy Fletcher (Treyvante Rhodes van Moonlight) opdrag gegee word om haar te agtervolg. Die man agter die fliek se titel, Harry J. Anslinger, is die hoof van US Treasury Department se Bureau of Narcotics wat jazzmusiek as “duiwels” beskryf. Maar die rolprent word so ʼn malse mengsel van verhale dat die hofsaak eintlik net later bysaak is. Moet dus nie die spanning van bv The Trial of the Chicago 7 verwag nie! Daniels word mettertyd verstrengel in ʼn kraaines van tematiek en sy dikwels doelbewuste kameragebruik om die verontregting, rassisme, diskriminasie en die imposante heksejag uit te beeld. Hy probeer Holiday as slagoffer uitbeeld, maar skok met die tonele van geslagsgeweld. Om dit alles meer verteerbaar te maak, is daar darem Day se sang en skittervertolking.The United States vs Billie Holiday is hopeloos te lank en wankel omdat dit gelyktydig op te veel stoele probeer sit. Om Holiday se trauma te aanskou, is ʼn nagmerrie wat geen kyker gou sal kan vergeet nie. Daarmee saam sal hierdie teer, geloofwaardige en begogelende vertolking deur Andra Day darem wel een van die jaar se fliekhoogtepunte wees. Kobus Burger

Kyk hier na die lokprent

Colette

The Guardian, 2020

In joernalistieke kringe was “nuwe media” eens ’n koddige gonswoord. Veral in die drukmedia het dit beteken dat die verslaggewer ook fotograaf, videograaf, aanbieder (soms stemkunstenaar) en regisseur moes wees. Naas die nuusberig moes daar nou ook visuele materiaal wees wat o.m. op sosiale media gedeel moet word. The Guardian, die Britse koerant wat deesdae ’n nuus- en media-webwerf is, het hierdie “oorgang” só suksesvol aangepak dat die nuusverskaffer reeds in 2019 vir ’n Oscar benoem is vir ’n dokumentêre fliek, Black Sheep. En vroeër vanjaar wen The Guardian toe sy eerste Oscar met Colette in die kategorie beste dokumentêre fliek (kort). Die prent handel oor die 90-jarige Colette Marin-Catherine, voorheen ’n lid van die Franse weerstandsbeweging, wie se broer in ’n konsentrasiekamp oorlede is. Vir altesame 74 jaar probeer sy van haar verlies vergeet en weier om Duitsland toe te gaan. Totdat ’n jong geskiedenisstudent, Lucie Fouble, haar nooi om saam met haar na Nordhausen in Duitsland te reis en die kamp te besoek waar Colette se broer, Jean-Pierre, gesterf het. Die herinneringe en emosies oorweldig vir beide Colette en Lucie. In een toneel verwelkom die Duitse burgemeester van Nordhausen vir Colette met ’n soort boetedoeningstoespraak wat haar só ontstel dat sy versoek dat almal liefs vir die res van die aand moet stilbly. Lucie is die toerleier en begeleier en “voed” Colette met haar navorsing en kennis. Die prent word aangevul met argiefmateriaal soos foto’s en swart-wit-fliekgrepe wat die kyker skok. Meer as een keer oorweldig die plekke waar hulle aandoen asook die ou wonde wat oopgekrap word vir Colette, wat dan asem skep en dapper deurdruk. Een van die fliek se vernaamste temas is dat hierdie reis asook Lucie se navorsing moet verseker dat hierdie vergrype en die geskiedenis nie herhaal word nie. Nooit, ooit weer nie. ’n Mens kan nie glo dat ’n fliek van minder as 25 minute, in Frans met Engelse onderskrifte, soveel trefkrag het nie. Dit herinner op ’n ander vlak ook aan Suid-Afrika en apartheid wat die lang pad van waarheid en versoening moes stap. Het dit ’n verskil gemaak en eggo sulke persoonlike stories steeds dat die nageslagte nie dieselfde paaie van verskrikking sal stap nie? Die Emmy-bekroonde skrywer-regisseur Anthony Giacchino handhaaf ’n “veilige” afstand, want daar is tonele wat so teer en broos is dat ’n mens wonder of Colette nie daardie pynigende treë maar sonder ’n kamera moes aangepak het nie? Saam met Lucie op ’n bankie en met die klank van kwetterende voëltjies sê sy dan iets wat diep ontroer en hierdie kortfliek sy uitklophou bied. Hou maar snesies byderhand en sorg dat jou kinders en kleinkinders ook hierdie stukkie geskiedenis saam met jou beleef.  KB

Kyk die kortfliek gratis hier

Supernova

Amazon Prime, 2021

Die huidige pandemie het ons begrip van tyd en die dood op sy kop gekeer. Die een oomblik is ʼn geliefde blakend gesond, die volgende hang einste lewe aan ʼn draadjie. En weens die Covid-protokols kan niemand langs ʼn hospitaalbed sit en die sterwende se brose hand vashou nie. Die teer rolprent Supernova handel oor twee geliefdes wat moet sin maak van die wete dat hul verhouding binnekort handomkeer gaan verander. Tusker (Stanley Tucci) is ʼn romansier en op die randjie van ʼn afgrond. Dimensie is by hom gediagnoseer en hy besef dat hy nie meer sal weet wie die persoon is wat so vol liefde in sy oë kyk nie. Sy lewensmaat, Sam (Colin Firth), is ʼn musikus, maar die een wat die angswekkende agteruitgang op ʼn nugter, dog hoopvolle manier wil benader. Die prent is in wese ʼn reis (road trip) na die platteland om weer – dalk vir oulaas? – tyd met familie en vriende deur te bring. Soos Tusker en Sam hul rug op die bekende wêreld draai en Tusker se irritasie met satellietnavigasie toeneem, dryf soveel van die ongesêde na die oppervlak. Die skrywer-regisseur Harry Macqueen se draaiboek laat dink ʼn mens dadelik aan ʼn porseleinagtige toneelstuk. Dit is ʼn two-hander wat nie eintlik om enige newe-karakters vra nie. Al die intrige en emosie lê binne hierdie vae krytsirkel wat soveel subtiliteit bevat. Macqueen kon egter terugsit en die twee akteurs toelaat om hul meesterlike talent in soveel van die prent se sinvolle stiltes ten toon te stel. Ongetwyfeld lê van Supernova se roerendste momente in ʼn gesigsuitdrukking, gebaar of die skreef van ʼn oog. Wanneer laas het ʼn rolprent intimiteit op so ʼn verstommende vlak verken? Tusker sê later, wanneer die reis hom al hoe meer van sy persona stroop: “I want to be rememebered for who I was, not for who I am to become. That’s all I have and can control.” Sam wil nie sy lewensmaat verloor nie en besef dat hy alleen gaan wees en saam met ʼn vreemdeling sal moet woon. Totdat hy iets ontdek wat hul verhouding verder laat wankel. Supernova se krag lê in sy broosheid; in hoe die fliek kameraadskap, liefde, vertroue en saamwees op ʼn universele manier visueel vergestalt. Is dit ʼn voorreg om tydsaam afskeid te neem? Of eerder ‘n vloek? Hier is nie ʼn enkele druppel Hollywood-stroop nie, so verwag ʼn fliek wat geen kitsantwoorde of –ontknopings bied nie. Supernova sou dalk dieper wortels op ʼn toneelverhoog kon laat skiet, maar laat die kyker nogtans met ootmoed en mymering oor die onvoorspelbaarheid van die lewe; met of sonder ʼn pandemie. – KB

Kyk hier na die lokprent

Nomadland

 Searchlight Pictuees

Die padfliek (road movie) is ʼn Amerikaanse instelling: ʼn reisiger (of twee, drie) se avonture op ʼn lang pad deur betowerende landskappe na ʼn bestemming, bekend of onbekend. Enersyds is dit ʼn metafoor van die lewensreis, oorlewing en improvisasie, andersyds ʼn versugting na vryheid en ʼn perkelose bestaan. Jack Kerouac se roman On the Road het die hippie-beweging van die 1960’s geïnspireer. In Nomadland ontdek die kyker die ware hedendaagse nomades van Amerika, bewoners van karavane en RV’s (Road Vehicles) wat ʼn losse gemeenskap van vrygeestige, voortdurende reisigers vorm. Ná die afsterwe van haar man verloor Fern (Francis McDormand) haar werk in ‘ʼn Gypsum-fabriek in Empire, Nevada, en sy gee haarself oor aan ʼn ontheemde bestaan. Sy reis van dorp tot vakansieoord vir seisoenale werk, en maak vriende met ander sigeuners. “Ek het nie huis nie, net ʼn tuiste,” verwys Fern na haar paneelwa. Sy het geen reisplan of bestemming nie. Die fliek, wat by tye soos ʼn struktuurlose dokkie kan voel, is gebaseer op die nie-fiksie boek Nomadland: Survving America in the Twenty-First Century deur Jessi Waca Bruder. Dit is gebaseer op ware verhale van ontheemdes wat ʼn konvensionele lewe “opgeskop” het, Boonop, vir ʼn dubbeldosis realiteit, word die meeste ondersteunende karakters vertolk deur ware nomdes, soos Linda May, Swankie en Bob Wells, wat hier gefiksionaliseerde weergawes van hulself speel. Chloé Zhao, die vervaardiger-regisseur, het ʼn klein wonderwerk verrig. Sy het die draaiboek geskryf en die redigering behartig, en behou in haar filmiese verwerking die dokumentêre aard, melancholiese stemming en onmiddellikheid van die swerwers se lewens van oorlewing op die pad. Die fotografie en musiek dra by vir ‘ʼn sikwels asemrowende joernaal. McDormand het reeds twee Oscars as Beste Aktrise op haar rak, vir Fargo en Three Billboards Outside Ebbing, Missouri. Nou is sy weer benoem en het onlangs die gesogde Bafta gewen vir haar ongesmukte, hipergestroopte portret van ʼn eensame ouer vrou wat leef van dag tot dag. Sy is kennelik ʼn meester met sulke sterk, onafhanklike vroue wat ken uitstoot en enige hindernis kan trotseer. Maar dis uiteindelik die nie-akteurs wat jou die langste bybly, gewone mense wat herinner aan bejaarde hippies of boemelaars, swerwers wat hul lewenslot met waardigheid en deemoed aanvaar en kies om eenvoudig te leef  – hul ware verhale is roerend en onthutsend. Wanneer die eindtitels rol, wonder jy terstond wat beter is: die stedelike wildernis en materialisme of die onbevange lewe onder die melkweg. ʼn Skynbaar simplistiese fliek met wye horisonne. SS

Thunder Force

Netflix

Hoeveel keer kan en gaan die Batman-handelsmerk nou nog vir goedkoop gewin gemelk word? Daar was nou al tallose silwerdoek-klone en selfs ʼn TV-reeks met die voorafstorie. Desnieteenstaande het die akteur-regisseur Ben Falcone besluit om dié superheld (en ʼn paar ander) op hul koppe te draai met Thunder Force. Pleks van Gotham City is dit die hedendaagse Chicago waar die sogenaamde “Miscreants” en ʼn bose burgemeester genaamd The King (Bobby Cannavale) verwoesting saai. Op ʼn onverwagse manier veroorsaak ʼn skoolreünie dat twee voormalige (!) skoolpêlle – die aktrises Melissa McCarthy (wat met Falcone getroud is) en Octavia Spencer – mekaar raakloop en planne beraam om die booswigte vas te vat. Falcone en McCarthy het voorheen saamgewerk (en –geskryf) aan o.a. Tammy en dis hierdie oorbeproefde resep wat Thunder Force al vroeg-vroeg van sy krag ontneem. Dit is eintlik Melissa McCarthy wat Melissa McCarthy vertolk met later irriterende aanwensels en koddighede soos wanneer sy groot stukke rou hoender verorber. McCarthy as Lydia kry min kans om ʼn karakter te skep, al word sy in die fliek as die “village idiot” beskryf. Dieselfde lomp, simpel, dom, onbeholpe en waarskynlik “onskuldige” gedrag wat sy in bv. die komedie Spy tot klugtige hoogtes kon voer, is hier halfgebak en die meeste van die tyd onvanpas. Thunder Force probeer ten dele wys dat middeljarige vroue met ʼn voller figuur ook superhelde kan en mag wees. En indien die kyker dit nie agtergekom het nie, spel die hoofkarakters dit sommer in soveel woorde uit. Een van die booswigte is ʼn armsalige krap (Jason Bateman) wat tydens ʼn rooftog staan en toekyk hoe sy makkers deur McCarthy se Lydia en Spencer se Emily op hul plek gesit word. Die kragtelose krapman is waarskynlik vir komiese effek nadergehark. Hy breek glase met sy voelers en so kry superheld Lydia hom jammer… Dit is later Sleeping with the Enemy! Die draaiboek kap wilde esse tussendeur die sporadiese spanningstonele en verken die ma-en-dogter-verhouding asook vriendskappe wat al woes vir slaggate moes uitswaai. Thunder Force is ʼn superheld-bredie wat gou-gou sy stoom verloor. Dit is asof Falcone (wat die draaiboek én regie behartig het) ʼn klomp wenresepte wou saamklits met sy eggenoot as die spil waarom alles draai. Anders as in Batman is die hele goeie-versus-bose-verhaallyn belaglik en ongeloofwaardig. Laat ons dan maar lag? Selfs hier raak dit afgesaag as McCarthy met haar soveelste voet-in-die-mond-monoloog wegtrek. Thunder Force het òf ‘n skop onder die gat òf ʼn lont nodig. Dit is ʼn Krismisklapper sonder sy plofderm. Hierdie prent is hoogtens vaal en verbeeldingloos en laat ʼn mens regdeur smag na ‘n herkyk van Spy waar McCarthy, haar medespelers en die slim draaiboek ʼn mens laat kraai het van die lag. Nee wat, stroomtyd is kosbaar. Kyk iets anders. KB

The Father

 Britse ko-produksie

Anthony Hopkins kan beskryf word as die Vader van Britse teater en rolprente. Hy is een van die ouer garde akteurs wat destyds in Laurence Olivier se National Theatre sy veelsydigheid geslyp het, Sy teenwoordigheid in The Father is dié van ʼn wispelturige, intimiderende patriarg, ʼn Lear, ʼn heerser op die rand van waansin. Daar is diegene wat meen Hopkins is beroof toe hy in 2020 nie die Oscar vir sy klavierspelende pous in The Two Popes gewen het nie, ʼn vertolking wat nuwe fasette van dié  grootse speler ontsluit het. En sowat ʼn jaar later oorrompel hy weer eens, met ʼn portret van ʼn bejaarde man wat aan dimensie ly,  en wéér wink die Oscar. Hy is talle kere benoem (Nixon, Amistad, The Remains of the Day – tans heruitgereik op Netflix) en het die goue beeldjie gewen vir The Silence of the Lambs. Hopkins spesialiseer in smalende booswigte en mal uitvinders (HBO se Westworld). In Magic (1978) was hy ʼn poppemeester wie se persoonlikheid deur ʼn bose marionet beheer word. In die dramaturg Florian Zeller se The Father (gebaseer op sy 2012-verhoogstuk Le Père) vertoon hy sy broosheid soos nog nooit tevore nie, ʼn kragtoer wat jou laat voel jy ervaar presies wat die hoofkarakter deurgaan. Jy sien wat hy sien, en sy verwarring word joune. Sommige tonele oorvleuel of herhaal of keer siklies terug na sleutelmomente. Sy dogter, gespeel deur die ewe formidabele Olivia Coman, verander van voorkoms. Mense kom en gaan in sy leefruimte, sy dogter se eggenotes, sy nuwe oppasser wat hom aan sy jonger dogter herinner, en  ʼn verpleegster. Die grense tussen hede en verlede, tussen droom en werklikheid, kan raaiselagtg vervloei. Die ou man koester ʼn obsessie met sy polshorlosie wat hy gedurig verloor – sy tyd raak letterlik en figuurlik op. Humor en patos word afgewissel met skreiende aanvalle op sy persoon en identiteit. Die laaste reis word op ʼn verrassende manier uitgebeeld. Sy gemoedstoestand wissel van opgewek en stuitig tot prikkelbaar en verwese, met kindse uitbarstings van gebelgde woede. Daar is ook oomblikke van nugterheid wanneer hy sy dankbaarheid toon. Oplaas vergeet hy sy naam en roep na sy mammie – gestroop van alles wat hom as viriele  man en vader gedefinieer het. Dis ʼn skokkende en selfs tragiese verval. Al het die kyker begrip vir die soms laakbare optrede van die ander karakters wat na hom moet omsien, is dit die seniele man wat die hart wring. The Father raak binne ʼn mikro-raamwerk aan talle synsvrae van versmorende familiebande, die drang na liefde, afhanklikheid, die aftakeling van die ouderdom en die onbetroubaarheid van geheue. Florian Zeller se regie is stilisties maar gefokus en dit verhoog die raaiselagtige oorgange en tydspronge, terwyl die minimalistiese komposisies van Ludovico Einaudi  ʼn melancholiese stemming wek. Hopkins oorheers byna elke toneel met sy uiters brose teenwoordigheid. Gaan dit hom sy tweede Oscar in die sak bring? SS   

The Present (Al Hadiya)

Netflix 2021

Midde die oorverdowende gekekkel van aandagvrate en slim gekonstrueerde veldtogte op sosiale media is dit soms die eenvoud van ʼn kunswerk wat ʼn mens uitknikker. Sonder die voorafgeplaveide narratief. Sonder die stroperige verpakking. Sonder die cliché-gedrewe akkolades. Dit voel soos die spreekwoordlike pot goud aan die einde van die reënboog wanneer ʼn mens ure later nog in stilte die ontdekking van die Arabiese fliek Al Hadiya (letterlik vertaal “die geskenk”) koester. Die 24 minute lange prent deur die Brits-Palestynse regisseur Farah Nabulsi is pas vir ʼn Oscar benoem en Netflix het dit binne enkele dae op sy platform bekend gestel. [Let wel: die fliek moet nié met die regisseur Jacob Frey se gelyknamige kortprent verwar word nie.] The Present handel oor ʼn dag in die lewe van ʼn gesin wat naby Bethlehem in ʼn Palestynse enklawe op die Israeli-besette Wesbank woon. ʼn Pa, Yusef, word wakker om deur sy vrou geluk gewens te word met hul huweliksherdenking. Hy en sy dogter moet dan met ʼn inkopielysie na die winkels vertrek, terwyl hy heimlik beplan om sy vrou met ʼn geskenk vir hul herdenking te verras. Yusef loop krom weens chroniese rugpyn, maar pak nietemin die pad vol hoop saam met sy dogter, Yasmine, aan. Die treitering en vernedering van die Israeliese soldate by die grenspos is egter ʼn struikelblok waarmee hulle nie rekening gehou het nie. Nabulsi (en haar mede-draaiboekskrywer Hind Shoufani) hou ʼn amper joernalistieke afstand van die karakters en hul uiteindelike lot. Die simboliese slottonele het eintlik geen dialoog nodig nie. Dit laat die kyker met ʼn onuitwisbare beeld en ʼn magiese moment wat hierdie juweel van ʼn prent in ʼn liga van sy eie plaas. Saleh Bakri as Yusef en Mariam Kanj as Yasmine skitter in hul naturalistiese spel en gegronde karaktervertolkings. Dit is die tipe storie wat so maklik in melodrama kon verval. The Present is reeds as beste fliek (die gehoorprys) tydens ʼn internasionale kortfliekfees bekroon, maar nou ook vir ʼn BAFTA (die Britse eweknie van die Oscars) as beste kortfliek benoem, naas die Oscar-benoeming. Hou maar die snesies byderhand en moenie skroom om weer die PLAY-knoppie te druk nie. Kosbare skatte soos hierdie is skaars en verdien om weer en weer ervaar te word. Mag dit nou ook die Amerikaanse Akademie welgeval. KB

The White Tiger

Netfix

Nee, dis nie ʼn opvolg van The Life of Pi nie. Die wit tier wat hier brul en kloue wys, is van die menslike spesie wat baie gevaarliker as die bedreigde dierspesie is. The White Tiger is gegrond op die gelyknamige roman deur Aravind Adiga wat in 2008 met die Bookerprys bekroon is. Adiga het die draaiboekverwerking self behartig, en in die vaardige en vindingryke regiehand van Ramin Bahrani word die fliek ʼn kragtige verwesenliking van die boek. In vele opsigte is dit selfs beter as die roman. Elke raampie bruis met uitbundige lewe, galgehumor en verdriet. Die Indiese straatkultuur, kastestelsel en ingeburgerde korrupsie en uitbuiting wat dit meebring, word by tye skokkend en dikwels skurf en  skreeusnaaks verbeeld. Die protagonis en tipiese antiheld, Balram Halwai (briljant en uiters subtiel vertolk deur die nuweling Adrash Gourav), ondergaan ʼn asemrowende transformasie van brandarm agterstaatkind wat aspireer om die “tweede drywer” vir ʼn  stinkryk misdaadfamilie se oudste seun en erfgenaam te word. Sy opdraande paadjie na die groot stad Delhi is ʼn sedekomedie wat deurspek is met skerwe satire; die liefde-haat tussen baas en klaas bereik ‘n roekelose klimaks wanneer die rykmanseun, Ashok (Rajkummar Rao), se liberale vrou Pinky (Priyanka Chopra Jonas) uit New York arriveer en die status quo omkeer en Balram uit sy gemaksone skok . ʼn Beskonke uitstappie op haar verjaarsdag eindig onverwags in tragedie en daar word ʼn onmenslike beroep gedoenop Balram om sy lojaliteit te wys. Net soos die hoenders wat in hul hokke moet toesien hoe hul maters geslag word, is hy die gedoemde gevangene van ʼn wrede sosiale bestel wat hom geen uitkomkans bied nie – ʼn kragtige visuele metafoor wat die verloop omvat. Maar Balram is die Wit Tier, die ongewone individu wat eens in ʼn leeftyd verskyn om die orde omver te werp. Pinky maak hom bewus daarvan dat hy keuses het. En moord is ʼn kortpad na voorspoed en bevryding.  Die tragikomiese afloop is donker en tog uiters bevredigend Dit lui ʼn wyer revolusie in, soos die laaste toneel suggereer. Daar is miljoene Balrams wat ook wag om uit te breek wanneer die tyd ryp is. Slumdog Millionaire was ʼn seepgladde en meetal strelende Aspoesterverhaal vergeleke dié geslepe klug van vergelding en selfverwesenliking. The White Tiger stel ʼn wip vir die emosies en die intellek. Dis die eerste waarlik groot fliek van 2021. SS

Betty White: First Lady of Television

Netflix 2018

Hoe huldig ʼn mens die televisielegende Betty White in ‘n dokkie van slegs 55 minute lank? Dit wil gedoen wees as die ikoniese aktrise reeds 99 jaar oud is en vir meer as 70 jaar op die Yanks se kassie te sien was. ʼn Onmoontlike taak vir enige rolprentmaker? Suid-Afrikaners onthou haar waarskynlik meesal as Rose van The Golden Girls, wat van 1985 tot 1992 gesorg het vir altesame sewe seisoene van hierdie heilsame humor. Soos iemand in die dokkie noem, was die dialoog vir The Golden Girls bra skraps, maar wat die gedugte span akteurs daarmee gemaak het, het gesorg vir lagbuie wat (nou nog) nie end kry nie. White het reeds in 1949 haar debuut op nasionale TV gemaak en veral haar ervaring opgedoen deur daaglikse, regstreekse televisieprogramme. Dit is veral hierdie “op-jou-voete-dink”-aanslag wat haar vandag nog ʼn meester in die TV-kuns maak. Sy het selfs wyle Carl Reiner, die TV-akteur en –komediant, verras met haar egtheid en spel in ʼn toneel waar hulle saam as romantiese paartjie op stel moes wees. Haar agente was sedertdien deel van White se langslewendheid en het voorgestel dat sy aan die skunnige “roasts” (waar bekendes soos bv. William Shatner op ʼn komiese manier geroskam word) moet deelneem. Soos ʼn kat het White straks nege of tien lewens. Keer op keer is die gehore op hul voete ten aanskoue van haar onverwagse, komiese tydsberekening. Daar is in hierdie dokkie min oor haar persoonlike lewe en grootwordjare, maar dit wys hoe toegewyd sy nou nog werk. Skrywes van aanhangers word persoonlik en met die hand beantwoord, al is sy bekommerd oor haar handskrif. Die dokkie belig haar sangtalent en haar gemaklikheid tydens onderhoude. In skrille kontras met die lofsange van bv. die span wat saam met haar betrokke was by o.m. The Mary Tyler Moore Show, bly Betty besadig en met albei voete plat op die aarde. En glo my, daar is tonele wat ʼn mens net wil herhaal om die spontane lagbui ʼn tweede of derde keer te ervaar. Dit is ʼn voëlvlug-dokkie sonder diepgang en tog belig dit Betty White as mens en professionele kunstenaar wat ʼn nalatenskap het wat min van haar tydgenote (of selfs die nuwe geslagte) haar sal kan nadoen. Midde die pandemie-uitdagings straal hierdie dokkie ʼn lewensvreugde en positiwiteit uit wat die kyker lank daarna nog sal bybly. Tjeers Betty, mag die groot mylpaal van 100 jaar sagkens soos ʼn skoenlapper op jou skouer kom sit. KB

The Dark World of New Age Gurus

YouTube 2021

Inbrake en ongelukke, selfs kanker, word deur jouself veroorsaak. En jy moet daarvoor verantwoordelikheid aanvaar. Dit is van die “leerstellinge” wat gewilde New Age-ghoeroes nou al vir dekades lank predik. Rhonda Byrne se 2006-fliek The Secret en gelyknamige boek – aangevuur deur die kletskoningin Oprah Winfrey se goedkeuring – het hierdie sogenaamde lewensveranderende “wette” weer in die kalklig geplaas. Die kern van hierdie kamtige geheim is die “Law of Attraction” wat nou nog deur tientalle kenners en hul volgelinge gepredik word. Die YouTube-sensasie en vlogger James Jani het onlangs ʼn sowat 37 minute lange dokkie oor hierdie fenomeen gepubliseer. Hy sê sy werk is opinie-gebaseerd en hy suggereer geensins dat die ghoeroes na wie hy verwys, in der waarheid skelms is nie. Die aangrypende dokkie is deeglik nagevors en wys dat Byrne se “geheim” onder andere uit die New Thought-beweging gevloei het. Napoleon Hill, skrywer van die topverkoper Think and Grow Rich, was een van einste beweging se kernfigure. Uit Byrne se bende is daar byvoorbeeld nou Jerry en Esther Hicks wat ʼn “entiteit” genaamd Abraham tydens hul byeenkomste “kanaliseer”. Ook Bob Proctor, wat nes Jerry Hicks, ʼn bemarkingsagtergrond het. In Jani se dokkie wys hy hoe hierdie kenners hul programme en slypskole mik op kwesbare mense wat siek, sonder geld of werk is. Die beloftes is buitensporig en dit blyk dat die derduisende volgelinge bittermin van hierdie oorvloed, gesondheid en sommer net hope geld kan “manifesteer”. Jani wys dan hoe die ghoeroes hul volgelinge daarvoor blameer. Hulle het nie hard genoeg geglo nie of die stappe korrek gevolg nie. Die wette en leerstellinge word dan net so gebruik om die mees kwesbaarste mense oor die kneukels te raps. Soms sal een van die kenners se maatskappye vou en nie lank daarna nie, is daar ‘ʼn nuwe een wat deur ʼn volgeling begin is. Kort voor lank is die kenner weer op die verhoog as ʼn “gas” en iemand wat die nuwe maatskappy en sy resultate ten sterkste aanbeveel. Hierdie dokkie raak net aan die oortjie van die seekoei, maar dien as noodsaaklike inleiding tot die oëverblindery wat in die New Age-kringe (selfs in Suid-Afrika) plaasvind. Jani het ook ander, soortgelyke video’s waar hy verder agter die kap van die byl probeer kom. En hy is heel ironies natuurlik self ʼn bemarker van sy eie video’s en blaaie. Sowat 260 000 mense het al na hierdie dokkie gekyk, sedert dit op 6 Maart 2021 bekend gestel is. Dit is nietemin ʼn moet-kyk-dokkie wat ʼn teenvoeter behoort te wees vir die leuens wat hierdie verdagte, dog suksesvolle leermeesters soos soetkoek verkoop. KB

Kyk hier na die dokkie

I Care A Lot

Netflix

Vroue doen dit beter. Hulle is emosioneel bedraad om empaties op te tree – en om te gee – deur die moedersinstink. Dink weer. ʼn Vroulike antiheld wat dié oortuiging wreed ondermyn, gaan van krag tot krag in I Care A Lot, ʼn gitswart komedieriller gekryf en geregisseer deur J. Blakeson. Mrla Grayson (Rosamund Pike) beskryf haarself as ʼn roofdier. Sy maak jag op die broosste segment van die bevolking, bejaardes. Haar sukses is geskoei op die empatie-refleks, waarmee sy almal, die owerhede inkluis, oortuig sy is ʼn dienende Marta wat oumense se behoedtes op die hart dra. Manlike antihelde wat goedgelowiges uitbuit was nog altyd volop in rolprente – Gordon Gekko (Michael Douglas) in Wall Street en sy blatante leuse: “Greed is good.” Sexy psigopate soos Catherine Tramell (Sharon Stone) in Basic Instinct het die weg gebaan vir vroulike booswigte om hul donker vlerke te sprei. Selfs Disney slaan munt uit die tendens met Malevicent (Angelina Jolie) en vanjaar Cruella met Emma Stone. Rosamund Pike is gebore vir ʼn rol soos Grayson. Sy het haar slag vir manipulasie getoon in Gone Girl as ‘n vrou wat haar ontroue man se lewe vernietig. Dit het haar ʼn Oscar-benoeming in die sak gebring. As Grayson verkneukel sy haar in elke toneel – sy laat niks en niemand in haar pad staan nie. Agter haar hartlike glimlag en gepoleerde professionaliteit skuil ʼn hartelose monster. Sy het ʼn winsgewende nis gevind en teiken bejaardes se neseiers, met behulp van haar netwerk van medewerkers. Blakeson se fliek wek deurgaans ongemak by die kyker, en soms proeslag jy teen jou sin oor Grayson se matelose arrogansie. Meer polities niekorrek kry jy selde, die inhoud is so aweregs dit neig na verregs. Grayson en haar lesbiese kollega en minnares konkel saam, en daar is ander korrupte vroue, ʼn dokter en ʼn polisievrou, en ʼn naïwe swart regter betrokke. As teenvoeter is daar die bebaarde dwerg Peter Dinklage (van Game of Thrones) as  ʼn soort Mini-Me van ʼn Russiese mafiabaas. Maar Marla skrik nie vir ander roofdiere nie, en uitoorlê al haar teenstanders. Vergesog, en frustrerend vir kykers wat hoop dat boontjie haar loontjie moet kry. Pike, immer vreesloos, is ʼn bittersoet plesier – ʼn superboosdoener wat jou nooi om haar te haat. Dis deel van die komiese spanning om te sien of sy wel haar Moses gaan teëkom. SS                  

Pieces of a Woman

Netflix, 2020

Trauma, verlies en die dood is nou al so tekenend van die tye dat ʼn mens soms wonder of iets ons nog (kan) skok? Daagliks word daar afskeid geneem van groot geeste, geliefde ondernemings sluit finaal hul deure en honderde mense verloor hul werk. Die Hongaarse rolprent- en verhoogregisseur Kornél Mundruczó se meer as twee uur lange Pieces of a Woman is ʼn blik op die verlies van ʼn baba en die impak daarvan op ʼn verhouding. Die geboortetoneel is byna ʼn halfuur lank en een enkele skoot wat ʼn mens tegelykertyd duiselig en naar laat. Hier vermeng kloustrofobie, vrees, onsekerheid en skok só visueel eg dat ʼn mens eerder wil wegkyk. Nie juis die tipe stroomfliek wat ʼn mens deesdae in top10-lysies sal verwag nie! Die aktrise Vanessa Kirby as Martha Weiss het die vermoë om sonder dialoog en in sluimerende, ongemaklike stiltes ʼn karakter te skep wat pyn uitadem. Martha se verhouding met haar kêrel, Sean (Shia LaBeouf), is wankelrig, veral wanneer haar ma, Elizabeth (Ellen Burstyn), aanbied om vir hulle ʼn kar te koop. Sean is ʼn konstruksiewerker wat in Boston aan die bou is aan ʼn nuwe brug, maar op ʼn persoonlike vlak probeer om sober te bly. Soos die titel aandui, is die prent aan Martha gewy en haar soeke na sin. Mundruczó se vrou, Kata Wéber, het die draaiboek geskryf en dit geskoei op haar verhoogstuk wat oor haar en haar man se eie verlies handel. Soms wonder ʼn mens of die skeppers nie ʼn veiliger afstand van die materiaal en karakters kon gehandhaaf het nie? Die prent neig plek-plek na melodrama. En ondanks LaBeouf se vertolking voel dit later asof Sean se karakter deur net té veel gemeenplase gedefinieer word. Tog is die film besonder simbolies en benut beelde soos die brug en ʼn appel om newe-temas sonder dialoog te belig. Ook die tonele waar Martha alleen in winkels en op treine is, gee aan die kyker ʼn onthutsende ervaring van haar innerlike lyding. Mundruczó het nie sy fliek tot ‘n “Made for TV”-produk verlaag nie. Dit is eintlik ʼn prent wat op die wye doek beleef moet word: filmies meesterlik. Voeg daarby Howard Shore se elegiese klankbaan en dit is ʼn rou tydsdokument wat die donkerte vreesloos binnestap. Die krag lê in die dialoog en die verkenning van ʼn intieme verhouding – dit is immers aanvanklik vir die verhoog geskep – maar word dan verder verruim deur die emosiebelaaide skote en simboliek. ʼn Paar appelsaadjies in watte sê later meer as ʼn rusie of ontboeseming teenoor ʼn familielid. Pieces of a Woman is ʼn neerdrukkende dog ontsagwekkende kunsfliek met subtiel-eerlike vertolkings deur veral Burstyn en Kirby. Dit het verskeie pryse tydens die Venesiese fliekfees ingepalm en sal waarskynlik nóg akkolades inpalm. Wees braaf en kyk. KB

The Skin of the wolf

Netflix 2018

Oorlewing is die tema van ons tyd. Hoe om deur een dag,  ʼn maand, ʼn jaar in die wildernis te kom. Sommige mense het ʼn talent vir oorlwing, soos Martinón (Mario Casas), ʼn wildjagter wat die pelse van wolwe ruil vir lewensmiddele. En vir vroue. Hy leef ʼn bar, primitiewe lewe ver van die naaste gehuggie; in vele opsigte is hy self ʼn wolf wat instinktief optree soos ʼn roofdier. As hy enigsins dink, is dit oor waar die volgende maaltyd vandaan kom. Die vroue en kinders wat sy bestaan probeer deel het, kon dit nie oorleef nie. Daarvan getuig die begraafplasie vol kruise agter sy hut. The Skin of the Wolf (Spaans: Bajo la piel de lobo,) met regie deur Samu Fuentes, speel af in ʼn onbepaalde tyd, waarskynlik rondom die Tweede Wêreldoorlog, maar dit kon net sowel die iddeleeue wees, want hier staan tyd stil te midde van gure weer en onvergewende omgewing Die harde lewe wat Martinón hoog in die bitter koue en klipperige hoogtes voer, is geïsoleer en ontdaan van enige moderne geriewe. Die wrede eenvoud van die verhaal herinner aan oorlewingsages soos The Wild, Jeremiah Johnson (met Robert Redford) en The Revenant, waar die mens in ʼn verbete stryd met die ongeaakbare natuur gewikkel is. Hy neem ʼn jong dorpsmeisie Adela (Irene Escobar) as sy vrou, en besef leleidelik dat haar oorlewingsdrang so sterk soos syne is. Meer durf jy nie verklap nie. Die fliek skok met die rou seksualiteit tussen man en vrou wat grens aan verkragting, asof die karakters hulle in die Steentydperk bevind eerder as in die 20ste eeu. Verfrissend anders in ʼn politiek korrekte tyd waar elke interaksie in die geslagstryd uitgepluis word. Tog spreek die onthutsende slot van feministiese bevryding uit die wolfstrikke van die ewige geslagstryd. Die akteurs se soms verbysterend ongemukte spel is net so kragtig en deurleef soos Leonardo Dicaprio se bekroonde portret van ‘n pelsjagter in The Revenant. The Skin of the Wolf is beslis nie vir sensitiewe kykers nie. Dit konfronteer die kyker met ʼn skokkend eerlike uitbeelding van basiese drifte wat jou laat vra: Wat skuld ʼn vrou haar man? Sterk aanbeveel. SS

The Prom

Netflix

Ryan Murphy, TV-wonderkind wat sy hand waag aan alles van gruwelfantasie (American Horror), ware misdaad (The Assassination of Gianni Versaci) tot Hollywood-melodrama (Feud, Hollywood) het veral ʼn soet tand vir musiekblyspele. Met die klem op “bly”. Glee, die hupse musiekreeks wat die talente van tieners vier, het oorgeneem waar Disney se High School Musical opgehou het. Murphy se verbeelding is bandeloos en flambojant en sy begrotings kwistig. Soms tuimel hy oorboord of sit die pot lelik mis (Ratchet). Sy swierige produksies is opgetof soos ʼn drag show op steroïdes. Oorversierde koeke, soeter as soet, en soms net verteerbaar in baie klein happies. The Prom, nog ʼn fabelagtige roomkoek uit sy oond, is gebaseer op Matthew Sklar se Broadway-muiekspel van 2018. Dit is Glee met groter sterre (Meryl Streep, Nicole Kidman, James Corden) en genoeg glans vir die hele uitspansel. Die produksiewaardes oordonder die nerfdun verhaaltjie wat in vele opsigte net nie oortuig nie. Twee lesbiese tieners op Edgewater, Indiana, word deur die kleingeestige skoolkomitee uitgesluit van die jaarlikse dansbal, presies die soort projek waarna die narsistiese Broadway-diva Dee Dee Allen (Streep) en haar teaterkollegas op soek is om hul vergeelde repuatsies op te kikker. Hulle span saam om die tieners hul bal te gee en sommer die dorpie se oogklappe af te ruk  – ʼn politiek-korrekte aanslag op ʼn verkrampte gemeenskappie. Daar is peuselpret vir die vasbyters. Streep bestorm haar nommertjies met haar gebruiklike weerbarstige energie – sommige resensente meen sy oorspeel skaamteloos. Sy is ten minste nie vervelig nie. James Corden as Barry Glickman is kort op haar hakke, ʼn windmeul van maniërismes – en jy begryp volkome waarom die skeppers van die politieke poppespel Spitting Image hom met ʼn rewolwer wil wegblaas – satiries gesproke. Nicole Kidman speel ʼn koordanser uit Chicago, en haar bydrae is gechoreografeer in tiperende Bob Fosse-styl, maar wee, dis ʼn murglose poging wat Fosse in sy graf laat tol. Een ligpunt is Andrew Rameles (The Book of Mormon) as die bekkige kroegman en oud-Julliard-student Trent Olivier wat glo hy is God se gawe aan teater. Alles loop af soos jy verwag, met slle teenstand wat weggeveeg word deur baldadige sang en dans en ʼn stroopsoet slot. Die jong popstemme is strelend en die musiek is generies-Broadway – vyf minute ná afloop van die eindkrediete draal daar nie ʼn enkele deuntjie deur jou kop nie. Barbra Streisand gaan geen grootste ballade hier uitsnuffel vir haar volgende album nie. Vergeleke die ewe uitspattige Kinky Boots, wat ook handel oor diskriminasie teen die LGBT-gemeenskap, verdwyn The Prom soos skitterpoeier in die niet. SS

   

The Trial of the Chicago 7

Netflix

Protesoptogte. Polisiegweld.  ʼn Verskeurde nasie. Die generasiegaping. Menseregte en demokrasie in die weegskaal. Swart lewens op die spel. Vryheid van spraak en ʼn onplooibare regstelsel. ʼn Omstrede hofsaak waar emosies oorkook en elkeen poltieke slagspreuke uitbasuin. Nee, dis nie Amerika 2020 nie. Die parade van opstokery, openbare konflik en oproerigheid het meer as ʼn halfeeu gelede tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1968 in Chicago afgespeel. The Trial of the Chicago 7 , ʼn gelade hofdrama teen die agtergrond van die oorlog in Viëtnam wat met gedramatiseerde terugflitse en ware nuus-insetsels belig word, weerklink as ʼn tydige sedeles vir die  nuwe millennium. In die hande van die meester-draaiboekskrywer en regisseur Aaron Sorkin – Steven Spielberg was aanvanklik betrokke – word die gebeure veel meer as ʼn praterige hofdrama. Dis ʼn elektriese, besielende uitbeelding van ʼn ontstuimige tyd wat die feilbaarhede van die Amerikaanse regstelsel aan die kaak gestel het. Die saak teen uiteenlopende belangegroepe is lukraak deur die staat onder een sambreelklag gegroepeer as ʼn sameswering. Drie puik Britse akteurs staan aan die spits van ʼn groot, sterbelaaide rolverdeling: Sacha Baron Cohen as die kloskop Abbie Hoffmann, stigterslid van die Youth International Party (Yippies); Eddie Redmayne  as Tom Hayden, ʼn leier en voormalige president van die Students for a Democratic Society (SDS); Mark Rylance as William Kunstler, die advokaat vir die verdediging van die omstrede sewe. Joeph Gordon-Levitt vertolk Richard Schultz, die kil berekende staatsaanklaer en Michael Keaton verskyn vlietend as Ramsey Clark, die Amerikaanse Prokureur-generaal tydens die betogings. Aan die roer van sake is die humorlose, aartskonserwatiewe regter Julius Hoffman, gespeel met morbiede outoriteit deur die veteraan Frank Langella – ʼn skurk in ʼn toga. Dis ʼn absolute plesier om die ensemblespel van soveel formidabele spelers te aanskou, gewapen met ʼn vlymskerp teks wat sprankel met woordspel en kwinkslae. Soos die allerbeste hofdramas (Judgment at Nurenberg 1961) word elke toespraak, getuienis, bekgeveg, wending en intrige agter die skerms gemelk vir maksimum impak. Dit groei algaande tot ʼn epiese stryd tussen ideologieë, verkramptheid, reg en geregtigheid, chaos en misleiding versus die waarheid. Sorkin (The Newsroom, The Social Network, The West Wing) is in sy element met sulke moreel verstrengelde materiaal en laai elke interaksie met hoogspanning-dialoog, aweregse humor en golf op golf emosie. The Trial of the Chicago 7 is ʼn fliek wat jou slinger van bakboord na stuurboord en jou uitdaag om te dink en voel en kant te kies. Onbetwisbaar een van die jaar se heel bestes. SS

   

Hillbilly Elegy

Netflix, 2020

“Ek, die Here, is lankmoedig en vol liefde; Ek vergewe ongeregtigheid en oortreding, maar Ek spreek niemand sonder meer vry nie. Ek reken kinders die sondes van vaders toe selfs tot in die derde en vierde geslag.” – Numeri 14:18. Dit is hierdie Bybelvers wat by ʼn mens opkom as jy die regisseur Ron Howard se onthutsende nuwe fliek Hillbilly Elegy in hierdie universeel-traumatiese Covid-jaar klaarkyk. Die Oscar-bekroonde Howard, bekend om prente soos Apollo 13 en A Beautiful Mind, het die Amerikaner J.D. Vance se gelyknamige memoir van 2016 na die silwerdoek geneem met Glenn Close en Amy Adams in die hoofrolle. Dit is dus ʼn byna outobiografiese uitbeelding van armoede in Amerika asook die trauma en verwoesting wat dwelmverslawing en geweld in ʼn gesin kan saai. In een van die blywendste tonele van die fliek blaai Howard terug in die verlede vanaf ʼn onlangse gesinsfoto en wys hoe die stryd om net bokant die broodlyn te bly, nie iets nuuts is nie. J.D. (vertolk deur Gabriel Basso) se heroïese verhaal oor hoe hy later ʼn Yale-regsgeleerde word en homself uit die toksiese familiebande loswikkel, het as beide memoir én nou ook as rolprent wyd kritiek ontlok. Talle kommentators het die storie verpolitiseer. Dermate dat beide Close en Adams al die fliek in die openbaar moes verdedig. As regisseur vervleg Howard verskillende hedes en verledes met mekaar. Herinneringe (en pyn) kruip tot in die nou en filmies ervaar die kyker hoe gebeure nie anders kan as om ʼn merk op vandag se menswees te laat nie. Close as J.D. se ouma, Mamaw, lewer ʼn groteske maar aandoenlike vertolking wat haar reeds bestem vir ʼn Oscar-benoeming. Adams as Bev staan nie vir ʼn oomblik ʼn tree terug nie. Die honger, haat en onbeheerstheid van ʼn erg getraumatiseerde dogtertjie skyn vanuit die volwasse Bev se oë. Daar word gereken dat ook Adams vir ʼn Oscar benoem sal word. Owen Asztalos is J.D. as seuntjie en lewer eweneens sulke rou, eerlike en hartroerende spel as anker en ewewig vir die vroue se vertolkings. Vanessa Taylor se draaiboek het ʼn naelkou-spanningslyn wat sorg dat die kyker nie kan wag vir die finale ontknoping nie. Aan die ander kant van die brutale geweld en soveel tonele wat ʼn mens net wil laat wegkyk, is hierdie ʼn heldereis wat veral in Suid-Afrika met sy stryd teen armoede en geweld teen vroue en kinders (ook tans die 16-dae-veldtog) gesien moet word. Hillbilly Elegy is nie ontsnappingsvermaak nie, maar darem ook nie ʼn langdradige lament nie. Die outobiografiese videobeelde tydens die endtitels uit Vance se werklike lewe onderstreep die sege van die sawwe seun wat amper in die openingstonele sterf. Al wil ons wegskram van die wrede werklikheid, durf ons nie wegkyk en glo dat diegene met wonde nie ʼn pleister of ‘ʼn woord van troos sal waardeer nie. KB

   

Run

Empire Entertainment

Agterdog, argwaan, wantroue en vertrouensbreuke is helaas kenmerkend van ons huidige samelewing in die breë. Op allerlei lewensvlakke en in ʼn wye verskeidenheid van die kommunikasie-, media- en sosiale netwerkplatforms slaan dit soos ʼn onkeerbare kwaad uit. Die teenwoordigheid asook die geestesvlak (of juis eerder die gebrek daaraan) van die betrokkenes, laat jou steier. Die dikwels frappante afwesigheid van etiese waardes tref jou tussen die oë. Run is ʼn eietydse meta-drama waarbinne onder meer alles wat hierbo genoem is, losgelaat word. ʼn Konfliksituasie speel hom tussen ʼn ma, Diane Sherman, en haar dogter, Chloe, af. Sarah Paulson, hoofsaaklik bekend vir haar spel in ‘n magdom TV-reekse, gee lewe aan eergenoemde, terwyl Kiera Allen haar rolpentdebuut in die meer uitdagende rol van Chloe maak. By haar vroeë geboorte het sy vier sterk afwykende gesondheidskondisies getoon: aritmie, asma, diabetes en gedeeltelike verlamming in die lae dele van haar liggaampie. Die regisseur van Run is Aneesh Shaganti, in Amerika werksaam, maar van Indiese afkoms. Hy wend ʼn wye spektrum van eietydse tegnologie aan om sy selfgeskrewe verhaal te vertel. ʼn Bron van die meerderheid visuele inligting wat hy verskaf, is op die skerms van skootrekenaars te sien. Dit maak van die toeskouer ʼn voyeur en die latere spannend-dramatiese opbouende stryd tussen ma en dogter word ʼn psigotiese kat-en-muis-speletjie wat ten slotte tog enkele verrassings bied. Chloe staan op die punt om universiteitstoelating te ontvang, maar die bevestiging daarvan bereik haar nie. Mettertyd begin sy haar ma van opsetlike sabotasie te verdink en die stryd word opnuut aangesê. Misterie, afgryse en riller wissel mekaar af, maar ontwyk ʼn meer sentrale fokus op ʼn  enkele genrerigting wat éérder deeglik ontgin moes word. Dit gebeur egter nie en die fliek se samehang word te dikwels deur tydelike sekwense wat deur rigtingloosheid gekenmerk word, ondermyn. Daar is hoogstens drie werklik oorspronklike en naelbytende spanningsoomblikke oor die duur van 90 minute. Dit is net té karig in die lig van die beloftes wat die publisiteitsmateriaal vooraf uitbasuin het. Oplettende kykers sal in die draaiboek gate kan ontdek soos dié in Switserse Emmentaler-kaas. Visueel is Run se konsep knap en is as sodanig ook uitgevoer. Sarah Paulsen se Diana styg, analities beskou, skaars bo ʼn vlak van weersinwekkendheid uit, terwyl haar slottoneel in die fliek waar sy self in ʼn hospitaalbed beland, visueel presies illustreer watter tipe mens sy is. Kierra Allen oortuig as Chloe – veral ook omdat sy self, in die werklike lewe, rolstoelgebonde is. In dramatiese en fisies uitdagende tonele besef jy dat talle lofuitinge in die internasionale pers oor haar spel en karakteruitbouing welverdiend was. Wat die fliek egter knou, is dat hooftemas onderontwikkeld bly en dat newetemas soms tot só ʼn vlak opgeblaas is dat die ideale beeld van balans helaas tussen twee stoele plat op die vloer geval het. Paul Boekkooi

   

If Anything Happens I Love You

Netflix, 2020

Woorde is oorbodig. Selfs krits (hierdie een inkluis). Om Nataniël se destydse woorde oor ʼn glanstydskrif effe te wysig: “Gaan kyk net die blêddie ding.” Moenie eens enige opsommings oor die verhaalgegewe van die bekroonde kortprent If Anything Happens I Love You lees nie. Hierdie 12 minute lange juweel is geskep, geskryf en geregisseer deur Will McCormack (een van agt storieskrywers wat vir Toy Story 4 verantwoordelik was) en Michael Govier met die aktrise Laura Dern as die vervaardiger. ʼn Kat is aanvanklik die katalisator wat die dieptes van rou en verlies verken. Die uiteindelike wending laat ʼn mens verbysterd, verras en gereed om na die boks snesies te gryp. Die hele verhaal word sonder enige dialoog met ʼn meesleurende klankbaan deur o.a. King Princess, MARKS en die Los Angeles-kinderkoor vertel. Die animasie is ʼn kombinasie van waterverf en sketse wat die animasieregisseur Youngran Nho en span op so ʼn innoverende manier kombineer dat ʼn mens oor en oor wil kyk. Die Chinese legkaartspeletjie Tangram was vermoedelik die inspirasie vir die skadu-figure in die agtergrond. Dit is asof die karakters alter egos het wat in poligoniese vorms manifesteer en na mekaar probeer uitreik. Meesterlik! Niks gebeur hier op een vlak nie. Hierdie multidimensionele storievertelling en animasie maak dat die prent ʼn mens woordeloos laat. Kleur word spaarsaam gebruik. Daar is skielik ʼn blou kol. En wanneer die ander kleure dan ook hul verskyning maak, is dit ʼn enkele stil toneel wat die kyker verbluf en geskok laat. Klank voltooi die prentjie. Dit is storievertelling soos ʼn mens bittermin visueel beleef. Tydens die Omaha-fliekfees is If Anything Happens I Love You reeds as Best Animated Short bekroon, maar daar is nou gissinge dat dit vir die 2021 Oscars geoormerk is. Met of sonder die pryse is hierdie ʼn prent wat oud en jonk tot diep nadenke sal stem. In ʼn jaar waarin die dood al met soveel mense van regoor die wêreld hande gevat het, is hierdie bepeinsing oor die rouproses en ongemaklike verwerking van verlies nie net tydig nie, maar noodsaaklik. Sonder om te preek, lewer dit sosiale en politieke kommentaar. En al is dit nie op ʼn ware verhaal geskoei nie, ruk die rou werklikheid ʼn mens aan die hart. Moenie langer weifel of uitstel nie. Bly weg van lokprente of enige beskrywings, want jy wil dit sonder enige vooropgestelde vertelling beleef. Gaan kyk net! KB

   

Toorbos                                  

Filmfinity

Dit is ruim 17 jaar gelede dat Dalene Matthee se vierde en laaste “bosboek” gepubliseer is. In ʼn onderhoud met Francois Smith sê sy dat sy daarvan bewus was dat Toorbos– waar die bosmense en houtkappers die bos finaal verlaat – die sluitstuk sou wees. Sy moes nog “die vierde poot aan die tafel sit.  ʼn Tafel het vier pote – ‘n vyfde sal ʼn simpel ding wees.” Sy het vertel van  die fairies wat hulle verskyning in die boek sou maak. Maar vir óns wat end-uit hoop dat ons 2020 sal oorleef, resoneer  ʼn enkele sin uit die roman kragtig: “Dit voel vir my die wêreld begin kantel om ons almal na verskillende kante toe af te gooi.” Dalene het destyds gesê dat dit ʼn sin is wat bloot uit die hart gekom het. In René van Rooyen as regisseur en draaiboekskrywer bly die essensiële geesteskrag en ryp vertellingsspektrum van Matthee in elke stukkie monoloog, dialoog, asook in detailryke beelde wat die kern daarvan ontsluit, resoneer. In die inleiende 20 minute of wat van die rolprent word hierdie opruimingsproses van ʼn lang, tradisieryke gemeenskap in visueel treffende beelde gesuggereer. In kort skote word daar gewoel en gewerskaf. Dit illustreer ʼn maatskaplike verskuiwing na ʼn nuwe era en bykans ʼn drang na die aflegging van dít wat eens ʼn idilliese, pastorale samelewing verteenwoordig het en waar mens en dier in volkome harmonie letterlik én figuurlik die aardse vrugte kon pluk. Maar binne dié verskuiwende omgewingsveranderinge bevind die sentrale vroulike karakter, Karoliena Kapp  (Elani Dekker), haar in ʼn tweesnydende dilemma. Die geleidelike aftakeling van die bos wat van kindsbeen die spilpunt was rondom haar droom-, fantasie- en spirituele lewe, ondergrawe nou ook haar voortbestaan binne ʼn  gemeenskap van diverse karakters wat bakens was in  haar reis van kindwees tot volwassenheid. ʼn Indringer van buite wat lank reeds die primitiwiteit rondom die bosgemeenskap ontgroei het, keer terug en versoek Kariena om met haar te trou. Dit verdubbel haar angs omdat haar ja-woord onvermydelik ander prioriteite bring wat haar lewe sal oorheers omdat hy, ʼn gegradueerde, reeds welbekende en ondernemende entrepreneur, dít van haar verwag. Sy gee in wat die versoek betref, maar gou vul onsekerheid haar psige. Ja, dit ís ‘n liefdesverhaal, maar nie een wat ʼn voorspelbare konvensionele pad stap nie.  Johannes Stander (Stiaan Smith) is ʼn man wat geduldig en geleidelik sy geliefde wil oorwin, maar word uitgedaag deur haar weerstand. Dit sal te eensydig wees om daardie uiting slegs as ʼn vroeë voorbeeld van ferminisme voor te hou. Karoliena kom weliswaar nie met kitsoplossings na vore nie, want sy laat nie sommer toe dat haar outentieke lewensuitkyk deur ʼn man oorrompel word nie. Die welgekose rolverdeling se spel oortuig standhoudend. Van Rooyen se regie span wyd en systap clichés bykans deurgaans. Visueel is Toorbos eweneens ʼn trotse produk. PB

   

La Gran Ilusión

Netflix, 2016

Die wêreld van TV-kulkuns het verander sedert ons dekades gelede grootogig na Martino en sy “kul jou hier en kul jou daar” gestaar het. ʼn Mens kan nou kies tussen Dynamo, David Blaine of die gedagteleser Derren Brown. Of op Netflix is daar drie seisoene van Justin Willman se kostelike Magic for Humans, terwyl Criss Angel (Mindfreak) en sy illusies donker, grillerig en bisar kan raak. Antonio Díaz Cascajosa oftewel El Mago Pop (“The Pop Illusionist”) is ʼn 34-jarige Spaanse kulkunstenaar wat danksy ʼn reeks op Discovery vir lank in die Spaanssprekende lande koning gekraai het. Sy 50 minute lange La Gran Ilusión op Netflix bied ʼn blik op sy charisma en kuns in ʼn program waarin hy onder andere glansganse soos Eva Longoria en Antonio Banderas sprakeloos laat. Soos byvoorbeeld Brittanje se Dynamo spesialiseer El Mago Pop in naby-kulkuns of street magic. Hy keer vreemdelinge voor en vind die kaart waaraan hulle dink of laat dit agter ʼn stuk soliede glas verskyn. Niks nuuts nie. Die hele program bou egter op tot ʼn groot illusie (waarna die titel verwys) wat hy in die London Eye uitvoer. Hier is hy egter David Copperfield wat binne sekondes kan verdwyn en weer elders verskyn. ʼn Asemrowende toertjie wat ʼn groep Nederlandse toeriste en ander omstanders letterlik sprakeloos gelaat het. Die opbou is egter verskeie kaarttruuks en ander swak verfilmde tonele wat die kyker net sal frustreer. As die Engelse onderskrifte nie bo-oor die hande waar die toertjie plaasvind, geskryf staan nie, duisel en dwarrel die kameras asof die kameraspan meer opgewonde was as die niksvermoedende gehoor. Selfs die redigering laat veel te wense oor. Die aanhoudende voorskou van die finalé in die London Eye is dikwels sonder konteks. El Mago Pop is dan in Santiago, dan in Londen, maar hoekom? Die regie en (ondeurdagte) bindingsteks sorg nie vir ʼn soomlose kykervaring nie. In een toneel beseer een van die deelnemers homself. Dis ʼn klein skrapie, maar hierdie deel is behou en by die eindproduk ingesluit. Die persoon sê dan – “jy is mos ‘n towenaar, doen iets”. El Mago Pop lag net. Nee wat, dis net swak televisie. Elders op die internet word die jong Spanjaard deur kulkunstenaars daarvan beskuldig dat hy hulle toertjies sonder toestemming en vergoeding gebruik. Hy het na bewering tot al Copperfield se werk gekopieer. As dit nie vir die groot illusie in die London Eye was nie, sou ʼn mens hierdie minder as ʼn uur van kulkyk as tydmors afmaak. Kulkuns is betowering, maar om dit voorts op TV te laat slaag, is ʼn ánder kunsvorm.  El Mago Pop en sy span sal dit nog op ʼn oorspronklike manier moet vervolmaak. KB

 

Flatland                                             

Indigenous Film Distribution

Tematies beskou was die Suid-Afrikaanse rolprentbedryf oor ʼn baie lang periode geneig om terugskouend te werk te gaan. Nostalgie rondom soms eerbare tradisies wat veral ná 1948, destyds as synde die “jubeljaar” besing, kon nouliks van Afrikaner-nasionalisme losgemaak word. Dit het floreer. Daardie vroeë rolprente was veral gemik op trotse idilliese heldedade, met dik lae heuning, selfverheerliking, asook met stroopsoet sentimente bevlek. Ons het té lank daaraan verknog gebly, terwyl die millenniumgeslag hulle nou merendeels met skaamte daarvan onttrek. Jenna Bass, gebore in 1986, se Flatland is haar eerste relatief konvensioneel gekonsipieerde fliek nadat sy by twee voriges merendeels selfone as “kameras” ingespan het. Haar jongste het by 2019 se Berlynse Biënnale gedebuteer. Dit dra ʼn vars bries na buite, al is dit by verre na geensins foutloos nie. Bykans alles word hier verpolitiseer. Amper voeg jy hier die woord “tereg” by, siende dat dit ʼn sentrale, allesomvattende spilpunt geword het waaromheen geskille in Suid-Afrika draai. Bass se draaiboek is tweetalig: Afrikaans en Engels. Die feministiese onderlaag is geensins aangeplak nie, al het van die Duitse resensente wat immers talle dekades langer eerstehands by dié fenomeen betrokke was, dit teen dié tyd as effens passé  beskou. Flatland is bedoel om ‘n Suid-Afrikaanse western te wees. In die tradisie van die Amerikaanse oervoorbeelde, kom die vroue selde goed daarvan af. Hulle raak te gemaklik en gewilliglik onderdanig aan manlike gespuis wat in elk geval nooit chauvinisme of opportunisme sal ontgroei nie. Tog besit die fliek deur drie vroue as hoofkarakters uit te lig, die moontlikheid om hulle oortuigend te plaas en selfs wat dít betref ook –  op beperkte skaal – te laat ontwikkel. Natalie Jonkers (Nicole Fortuin) vlug van haar man ná ʼn rampspoedige huweliksnag wat tot ʼn onbeplande moord gelei het, weg. Sy bevry haar hoogswangere, maar erg befoeterde vriendin, Poppie (Izel Bezuidenhout), uit die klein Karoodorpie – ʼn godverlate plekkie “waar jy jou toekoms vir weke lank vooruit kan sien soos dit na jou toe ingekatrol word”. Hulle ontvlug albei op die rug van ʼn perd. Simboliek floreer binne dié sekwense. Die meer boeiende en veral broeiende karakter binne dié viertal vind ons by Faith Baloyi se uitbeelding van die polisiekaptein Beauty Cuba. Rillerelemente knoop veral heg saam in dié sekwense waar sy tot aksie oorgaan. Talle tonele is oorlaai met gegewens wat óf uiteindelik in die lug bly hang, of tog ook wel in sommige gevalle met die geheel verbind kan word. Enkele komiese tonele bring broodnodige verligting. Veral Baloyi se spottende reaksie op kort uittreksels uit sepies ontspan tydelik die senuwees. Beauty se interaksie met ‘n gewese minnaar wat ʼn tronkvoëlbestaan moes voer, verleen ook ietwat meer gravitas aan die geheel. Die mansrolle styg selde bo ‘n kameevlak uit, maar bekende Afrikaanse verhoogakteurs soos De Klerk Oelofse, Albert Pretorius en Erik Nobbs is minstens voortreflik en meerdimensioneel binne hul onderskeie aanvullende aandele. Dit voel asof Bass haar dalk op die vooraand van ʼn deurbraakproduksie bevind. PB

 

Joan Rivers: Don’t Start with Me

Netflix

In ʼn era van politieke korrektheid en infantiele Facebook-vuisgevegte mis ʼn mens die Amerikaanse komediant Joan Rivers se skeermeslemmetjietong. Rivers is in 2014 in die ouderdom van 81 jaar oorlede, maar het nooit niks of niemand gespaar nie. Heilige koeie durf nie op haar grasperk wei nie. Haar laaste solo-komedievertoning, Don’t Start with Me (2012), is verfilm toe sy 78 jaar oud was en nog volstoom aan die kwets was. Sy skop immers die aand af met ʼn paar f-woord-kartetse en verklaar dan: “The best act in her price range.” Binne sekondes simuleer sy ʼn toneel met ʼn seuntjie wat vir “Uncle Michael” op sy Neverland-landgoed gaan kuier het. Later lê sy op haar rug, bene in die lug en illustreer in detail wat sy gedienstig en gedwee in die slaapkamer vir ʼn bejaarde, maar stinkryk man sal doen. Die gehoor boe en ba (soms), maar besef mettertyd dat sy niks of niemand gaan spaar nie. Van Michael J. Fox en Rosie O’Donnell tot Cher en haar dogter, Chastity/Chaz word soos maalvleis deur madame se mondmeul gedraai. Sy skerts dat hulle almal “vriende” is en nie sal aanstoot neem nie. Regtig? Eina! Rivers deel goedige, alledaagse raad: soos dat ʼn mens nie saam met dolfyne moet swem nie… Nee, moenie eens vra nie. Sedebewakers, dunvelliges, aktiviste, gelowiges en diegene wat op ʼn “woke”-wolk sweef, sal òf moet wegbly òf ʼn braaksakkie byderhand moet hou. Aanstoot is Rivers se tweede naam en sy lys sommer binne ʼn japtrap die tipe mense wat reken haar humor is te veel vir hul konstitusie. Dit is kaalvuishumor wat sy met soveel slinksheid loslaat dat die sowat sestig minute verbyvlieg. Die inleiding van die program verklap so ʼn ietsie oor haar verhoogtegniek en die grappie oor die orkes met elf lede kom nou as passé voor. Don’t Start with Me is egter nie naastenby so briljant soos Joan Rivers – (Still A) Live at the London Palladium Allegedly (2006) nie. Hoewel die materiaal en inhoud soms ooreenstem, het laasgenoemde ʼn oorrompelende stuitigheid wat ʼn mens dit oor en oor laat kyk. Rivers se ongeëwenaarde volwasse komedie bly tydloos en uiteraard onvanpas. Sy sê wat soveel mense dink, maar nie durf in die openbaar kwytraak nie. “Lighten the f*ck up,” is haar mantra. Hierdie vertoning is nie Rivers op haar heel beste nie. Haar vroeëre werk het ʼn meer sekure meesterskap bewys. Desondanks is dit ʼn aand van aweregse aanstootlikheid wat die alledaagse probleme met ʼn vloekgolf sal temper. Wees net gewaarsku! – KB

Kyk hier na die lokprent 

 

On the Rocks

A24 / Apple TV+

Dikwels is ʼn plek (of selfs ʼn buurt) ‘n hoofkarakter in ʼn fliek. Dink maar aan soveel van die skrywer-regisseur Woody Allen se werke, en dan Tokio in Sofia Coppola se Oscar-bekroonde Lost in Translation. Meer as 16 jaar later doen Coppola dit weer – hierdie keer met New York in On the Rocks. Laura (Rashida Jones) is ʼn oorwerkte tuisblyma en skrywer wat in die niet staar vir inspirasie. Haar man, Dean (Marlon Wayans), verdiep hom al hoe meer in sy maatskappy en spandeer minder tyd met sy vrou en gesin. Laura het ʼn liefde-haat-verhouding met haar pa, Felix (Bill Murray). Waar hy gaan, laat hy die vroue swymel. Al piets hy nie die kelnerinne op die boud nie, is daar ʼn paar tonele waar ‘n mens saam met Laura wil gril. Dis egter Felix wat die agterdog by sy dogter aanwakker – het Dean nie dalk ʼn affair nie? Dean se afwesigheid tydens haar verjaardag en die simpel geskenk laat haar dan ook begin twyfel. Laura en Felix se “speurtogte” lei tot heelwat komiese vermaak en die kyker se deernis vir die pa-dogter-verhouding neem net toe. Daar is hier en daar herkenbare herskeppings van tonele uit Lost in Translation, en Woody Allen se invloed kan nie misgekyk word nie. ʼn Mens wil amper die fliek herdoop na “Lost in Manhattan”. Maar Coppola, wat weer eens self die draaiboek geskryf het, vermy die somber slaggate en stuur verby die swaarwigtigheid. Dit is nie ʼn polse-sny-verkenning van die huwelik nie. Met empatiese ewewigtheid bly Coppola op ʼn afstand, as waarnemer, en belig die kompleksiteit van verhoudings oor geslags- en ouderdomsgrense heen. Murray en Jones lewer albei skitterspel in ʼn prent wat waarskynlik ʼn paar benoemings gaan laat inrol. Dit is egter Sofia Coppola Lite en vermaak vir fliekkykers wat virusvoos is en na ʼn bietjie veerligte ontsnapping smag. Moet ook nie Noah Baumbach se kloustrofobiese en temerige Marriage Story verwag nie, want Coppola gaan draai tot in Mexiko en verras met ʼn ontknoping wat voorspelbaarheid van die deur hou. Nou nie die tipiese romantiese komedie nie, maar een van 2020 se heel vermaaklikste flieks. Stroom sonder skroom! – KB

Kyk hier na die lokprent

10 beste road trip flieks

Easy Rider
Thelma and Louise
(foto)
Sideways
About Schmidt
Little Miss Sunshine
Thunderbolt and Lightfoot
Two for the Road
If it’s Tuesday it nust be Belgium
The Straight Story
The Trip to Bountiful

 Hoeveel het jy gesien? SS

Die 10 beste flieks met Daniel Day Lewis
  1. My Left Foot
  2. Lincoln
  3. In the Name of the Father
  4. There Will Be Blood
  5. The Crucible
  6. The Boxer
  7. Gangs of New York
  8. The Age of Innocence
  9. The Last of the Mohicans
  10. Phanton Thread

Hoeveel het jy gesien? SS

Kobus Burger se top 10 flieks van 2020

In geen volgorde van voorkeur nie

  1. El Ciudadano Ilustre (The Distinguished Citizen)
  2. The Two Popes
  3. The Social Dilemma
  4. La  Vita Davanti A Sé (The Life Ahead)
  5. Da 5 Bloods
  6. On the Rocks
  7. My Octopus Teacher
  8. Hillbilly Elegy
  9. The Trial of the Chicago 7
  10. J’ai Perdu Mon Corps (I Lost My Body)
Schalk Schoombie se Top 10 flieks van 2020
  1. 1917
  2. Hamilton (musiekspel – foto)
  3. The Trial of the Chicago 7
  4. Hillbilly Elegy
  5. Moffie
  6. A Beautiful Day in the Neighborhood
  7. Judy
  8. The Lighthouse
  9. Uncut Gems
  10. Ma Rainey’s Black Bottom
Leon van Nierop se Top 10 flieks van 2020
  1. 1917 (Regie: Sam Mendes) (foto)
  2. Jojo Rabbit (Taika Waititi)
  3. Personal History of David Copperfield  (Armando Iannucci)
  4. Toorbos (René van Rooyen)
  5. Stam (Louw Venter)
  6. Griekwastad (Jozua Malherbe)
  7. Emma (Autumn de Wilde)
  8. The Trial of the Chicago 7 (Aron Sorkin)
  9. The boys in the Band (Joe Mantello)
  10. Wesens (Derrick Muller)
Kobus Burger se Top10 kortflieks van 2020

(in geen spesifieke volgorde van voorkeur nie)

  1. The Blue Helmet (Indië)
  2. The Letter Reader (Suid-Afrika)
  3. If Anything Happens I Love You (Amerika)
  4. What did Jack do? (Amerika)
  5. Nefta Football Club (Frankryk)
  6. Voyage Au Bout De La Nuit (Italië, as deel van Homemade)
  7. The Neighbor’s Window (Amerika)
  8. Kitbull (Amerika)
  9. Last Call (Italië, as deel van Homemade)
  10. Hair Love (Amerika)
Die 10 beste flieks van Steven Spielberg
  1. Schindler’s List (1993)
  2. Saving Private Ryan (1998)
  3. Jaws ( (1975)
  4. Lincoln (2012)
  5. T., The Extra-Terrestrial (1982)
  6. Munich (2005)
  7. Raiders of the Lost Ark(1981)
  8. The Color Purple (1985)
  9. The Post (2017)
  10. The BFG ( (2016)

Hoeveel het jy gesien?  SS

10 beste flieks met Robert de Niro
  1. Raging Bull (1980)
  2. Taxi Driver (1976)
  3. The Deerhunter (1978)
  4. 1900 (1976)
  5. Awakenings (1990)
  6. The Mission (1986)
  7. Goodfellas (1990)
  8. Flawless (1999)
  9. Silver Linings Playbook (2012)
  10. The Godfather Part 2 (1974)

Hoeveel het jy gesien? SS

10 beste Shakespeare flieks
  1. Roman Polanski’s Macbeth (1971)
  2. Hamlet met Laurence Olivier (1948)
  3. The Taming of the Shrew met Richard Burton, Elizabeth Taylor (1967)
  4. Richard III met Laurence Olivier (1955)
  5. Fraco Zeffirelli se Romeo and Juliet (1968)
  6. The Merchant of Venice met Al Pacino, Jeremy Irons (2004)
  7. The Tempest met Helen Mirren (2010)
  8. Hamlet met Kenneth Branagh, Kate Winslet (1996)
  9. Henry V,met Kenneth Branagh (1989)
  10. A Midsummer Night’s Dream met Kevin Kline, MichellePfeifer (1999)

Hoeveel het jy gesien?  SS

Die 10 beste gruwelflieks

1. The Shining (1980)
2. The Exorcist (1973)
3. Rosemary’s Baby (1968)
4. The Sixth Sense  (1999)
5. The Amityville Horror (1979)
6. Halloween (1978)
7. Carrie (1976)
8. Alien (1979)
9. Bram Stoker’s Dracula (1992)

  1. The Texas Chainsaw Massacre (1974)

Hoeveel het jy gesien? SS

Die 20 beste flieks met Meryl Streep
  1. Sophie’s Choice (Oscar – Beste aktrise 1982)
  2. Out of Africa (Oscar-nominasie beste aktrise 1985)
  3. The Deer Hunter (Oscar-nominasie beste ondersteunende aktrise, 1979)
  4. The Iron Lady (Oscar – Beste aktrise, 2011)
  5. Kramer vs Kramer (Oscar – Beste ondrsteunende aktrise, 1979)
  6. A Cry in the Dark (Oscar-nominasie beste aktrise, 1988)
  7. August Ausage County (Oscar-nominasie beste aktrise, 2013)
  8. The Post (Oscar-nominasie beste aktrise, 2017)
  9. Music of the Heart (Oscar-nominasie beste aktrise, 1999)
  10. The French Lieutenant’s Woman (Oscar-nominasie beste odersteunende aktrise 1981)
  11. Death Becomes Her (1992)
  12. The Devil wears Prada (Oscar-nominasie beste aktrise, 2006)
  13. One True Thing (Oscar-nominasie beste aktrise, 1998)
  14. Marvin’s Room (1996)
  15. Doubt (Oscar-nominasie beste aktrise, 2009)
  16. Silkwood (Oscar-nominasie beste aktrise 1984)
  17. Ironweed (Oscar-nominasie beste aktrise 1988)
  18. Florence Foster Jenkins (Oscar-nominasie beste aktrise, 2016)
  19. Julie and Julia (Oscar-nominasie beste aktrise, 2009)
  20. Dancing at Lughnasa (1998 )

Hoeveel het jy gesien?  SS

Die 10 beste sielkundige rillers
  1. Psycho (1960)
  2. Play Misty for Me (1971)
  3. Shutter Island (2010)
  4. Jacob’s Ladder (1990)
  5. Vertigo (1958)
  6. King of Comedy (1982)
  7. Single White Female (1992)
  8. The Hand That Rocks the Cradle (1992)
  9. Fatal Attraction (1987)
  10. Gaslight (1944)

Hoeveel het jy gesien?  SS

Die 10 beste liefdesflieks
  1. Out of Africa met Meryl Streep en Robert Redford
  2. The English Patient met Ralph Fiennes
  3. When Harry Met Sally met Billy Crystal en Meg Ryan
  4. Doctor Zhivago met Omar Sharif
  5. As Good as it Gets met Jack Nicholson en Helen Hunt
  6. Gone with the Wind met Vivien Leigh en Clark Gable
  7. A Man and a Woman
  8. Franco Zeffirelli’s Romeo and Juliet met Olivia Hussey
  9. Love Story met Ryan O Neill
  10. The Age of Innocence met Daniel Day Lewis en Michelle Pfeiffer

Hoeveel het jy gesien?  SS

Die 10 beste flieks van musiekspele
  1. Fiddler on the Roof
  2. Cabaret
  3. West Side Story
  4. My Fair Lady
  5. Singing in the Rain
  6. The Sound of Music
  7. Chicago
  8. Mary Poppins
  9. The Wizard of Oz
  10. The Rocky Horror Picture Show

Hoeveel het jy gesien?   SS

Die 10 beste flieks gebaseer op verhoogdramas
  1. A Streetcar Named Desire met Marlon Brando en Vivien Leigh
  2. Who’s Afraid of Virginia Woolf? met Elizabeth Taylor en Richard Burton
  3. Driving Miss Daisy met Jessica Tandy en Morgan Freeman
  4. Roman Polanski’s Macbeth met Jon Finch
  5. Sleuth met Laurence Olivier en Michael Caine
  6. Doubt met Meryl Streep en Philip Seymour Hoffman
  7. Noises Off met Michael Caine en Carol Burnett
  8. Cat on a Hot Tin Roof met Paul Newman en Elizabeth Taylor
  9. Fool for Love met Sam Shepard en Kim Basinger
  10. Trip to Bountiful met Geraldine Page en Rebecca De Mornay

Hoeveel het jy gesien?  SS

Hannah Gadsby: Douglas

Die 10 beste oorlogflieks
  1. Saving Private Ryan (1998)
  2. Apocalypse Now (1979)
  3. 1917 (2019)
  4. Patton (1970)
  5. Ran (1985)
  6. Platoon (1986)
  7. The Beast of War (1988)
  8. Red Cliff (2008)
  9. Waterloo (1970)
  10. Hacksaw Ridge (2016)

Hoeveel het jy gesien?

Internasionale fliekfees vir almal

Groot internasionale rolprentfeeste gaan saamspan vir ʼn gratis aanlynfees van 10 dae op Youtube in reaksie op die COVID-19-pandemie, die We Are One Rolprentfees. Dit is ‘n inisiatief van Youtube en Robert De Niro se Tribeca Rolprentfees in New York.

Ander fliekfeeste wat betrokke sal wees, is Cannes, Venesië, Berlyn, Londen, Karlovy Vary, Locarne, Marrakesj, San Sebastian, Toronto, Tokio en Jio Mani Mumbai.

Die fees sal vollengte rolprente, dokumentêre prente en paneelbesprekings insluit. Die program word later aangekondig.

  • Volg die skakel na die fliekfees: youtube.com/weareone
Skryf in vir die Kajuitkoors Fliekfees!

Verveeld? Kreatief gefrustreerd? Maak jou eie kortfilm van vyf minute (jy kan selfs jou slimfoon gebruik) en skryf dit in vir The Cabin Fever Film Festival. Dit moet ʼn toiletrol en een of ander toets, asook ʼn voorgeskrewe sin insluit. Elke week is daar ʼn ander fliekgenre, soos romkom of riller. Sluit aan by die kompetisie se Facebookgroep en lees die reëls hier. Die kortfilms word aanlyn vertoon.

Las Hurdes:
Kyk gratis na Cirque du Soleil:
Kyk uit vir hierdie nuwe flieks:

Moffie

1917

Judy

Top 10: Leon van Nierop se beste flieks van 2019
  1. Pain and Glory (Pedro Almodóvar)
  2. Parasite (Joon Ho Bong)
  3. Joker (Todd Phillips)
  4. Midsommar (Ari Aster)
  5. Capernaum (Christine Labaki)
  6. Roma (Alfonso Cuarón)
  7. The Favourite (Yorgos Lanthimos)
  8. Eighth Grade (Bo Burnham)
  9. Green Book (Peter Farrelly)
  10. US (Jordan Peel)
Top 10: Paul Boekkooi se beste flieks van 2019
  1. Cold War
  2. Parasite
  3. Joker
  4. Pain and Glory
  5. Dialogues des Carmélites (Met Opera)
  6. My Extraordinary Summer With Tess
  7. Once Upon a Time… In Hollywood
  8. Les Misérables
  9. Die seemeeu
  10. Roma
Top 10: Kobus Burger se beste flieks van 2019
  1. Parasite
  2. Pain and Glory
  3. Hail Satan?
  4. The Farewell
  5. Can You Ever Forgive Me?
  6. Anima
  7. Luce
  8. The Great Hack
  9. Amazing Grace
  10. Clive Davis: The Soundtrack of Our Live
Top 10: Schalk Schoombie se beste flieks van 2019
  1. Roma
  2. Never Look Away
  3. Parasite
  4. Can You Ever Forgive Me?
  5. Free Solo
  6. Shoplifters
  7. The Wife
  8. Pain and Glory
  9. The Favourite
  10. Joker