Die houer

deur Johan Schoeman

 Alhoewel dit nie meer vir hom maklik is nie, het hy besluit om tog te probeer. Eintlik, hy moes net probeer, anders het dit geen sin gehad nie. Hy sou iewers moes hulp kry, want motorbestuur kon hy ook nie meer nie. Sekerlik sal die jong man wat twee keer per week hier verbykom om voorrade af te lewer, bereid wees om te help. Hy verwag hom juis weer hierdie week.

“Geen probleem, oom. Ek help graag. Ons kan volgende Vrydag middag gou ry. Terloops, oom was mos ʼn argeoloog toe oom nog gewerk het, nè?”

Hy sal vanaand ʼn lys maak van al die geboue, hulle ligging en ʼn nota bysit van presies waar dit begrawe is. Daar is drie van hulle, iewers in 2020. Sy aantekeningboek is oud, maar hy weet dat hy die plekke sal herken.

Vrydagmiddag se verkeer is soos gewoonlik chaos. Die wag is ook gemasker; vriendelik, maar beslis. Hierdie parkeerarea bestaan al meer as 10 jaar. Hy kan nie die gebou voor dit onthou nie, want hy werk nie te lank hier nie.

Nou goed dan, dit is dan onder lae en lae beton …

Die tweede gebou is ook nie meer daar nie. Daar is net ʼn veld wat lyk soos ʼn vullishoop.

“Ek glo nie ons moet grawe nie, oom. Die plek lyk ‘sif’ en ons gaan in die moeilikheid kom. Kyk, daar staan al klaar mense en kyk vir ons …”

Hy sien in elk geval nie kans daarvoor nie, al is dit die een met die skaars muntstuk in.

Daar is dit … nommer drie! Die plek lyk ongeveer dieselfde, maar het verwaarloos en is omhein met lemmetjiesdraad. Die hek is ook op ʼn ander plek, maar die klein stukkie tuin net binne die agterste heining is nog daar. Hulle het aangestap na die waghuisie toe.

“Ek is jammer oom kon nie ingaan nie. Die wag was maar lekker ongeskik. Wat sal hy ook nou weet van besmette geboue …”

“Nee wat, dankie. Kom kuier gerus weer.”

Hierdie was die belangrike een. Die aand voor die tyd het hy die houer goed geseël en seker gemaak dit is stewig.  Dit was moeilik om die sakdoekie en die klein botteltjie wat sy vir hom gegee het, in die houer te sit en te weet hy gaan dit begrawe, totdat hy dit eendag weer sal gaan soek. Sy het nog ʼn blou sonhoed opgehad. Sy …

Die senior staatsagent het ophou lees, sy hand geswiep oor die konsole voor hom en met sy vinger na die opdragsleutel vir ‘rapporteer’ gewys. Hierdie tipe sentimentele dagboeke was gevaarlik en buitendien teen die wet. Hy moet dit aanmeld as deel van sy taak by die Departement van Stabiliteit. Die versendingskerm toon dat die datum as 5 Maart 2030 aangeteken is. Hy het opgestaan, sy blou oorpak van die sensuurpolisie se moue gladgestryk, deur die opening gestap na die lugtaxi en op die eerste oop stoel gaan sit. Vanaand lê die verpligte maandelikse oriënteringsessie vir werknemers ook nog voor …

Heel maklik

deur Albert Short

Dis eintlik heel maklik om by ’n huis in te breek. Elke woning het ’n swakplek, jy moet net leer hoe om te kyk.

En wanneer jy eers binne is, is dit eintlik heel maklik om jouself in iemand anders se blyplek tuis te maak: die bank in die sitkamer, ’n sagte bed of sommer net ’n koue vloer. Die moontlikhede is oneindig. Dit voel dalk vreemd aan die begin, maar lag-lag raak jy gewoond.

Dis eintlik heel maklik om die huismense se klere aan te pas. Soms staan jy verbaas: ’n jas of ’n hoed of skoon onderklere. Vat dit saam as jy later weer padgee. ’n Mens weet nooit.

Dis eintlik heel maklik om ’n maaltyd voor te berei met geblikte kos, al het die goed al lankal verval. Daar is nie ’n wet wat jou verbied nie. Vreet soos ’n koning aan konfyte, pasta en rys of suip jouself simpel aan die whiskey en wyn. Maar moet nooit heeltemal uithaak nie – jy is ’n gas in ’n vreemde mens se plek. Gedra jou so.

En wanneer jy, enkeling, gaan sit aan die hoof van die eetkamertafel, is dit eintlik heel maklik om met jouself te gesels. Met jouself te argumenteer, selfs. Kyk na die familiekoppe in die rame, die ornamente en die leesgoed. Praat met jouself, soos in ’n dialoog. Lag vir jou eie grappe, want die hemel weet – niemand anders gaan vir dit lag nie!

Dis eintlik heel maklik om elke paar aande in ’n ander bed te slaap. Jou lyf raak gewoond daaraan om nie gewoond te raak nie. Dis meesal die kussing wat pla. (Vat dus altyd jou eie saam wanneer jy iewers inbreek en beplan om oor te slaap.)

Dis eintlik heel maklik.

Alles is op die ou end so blerrie maklik.

Om te vergeet.

Al is dit nou al tien jaar sedert daardie virus ons kom leer het dat niks ondenkbaar is nie. En die een daarna. En die een na dáái een. En daai een en daai een en daai een en –

Dis eintlik heel maklik om op te hou wonder: hoekom leef ék?

En nou …

Dis eintlik heel maklik om te vergeet waarom ek vanaand by hierdie huis ingebreek het. Was ek honger, was dit vir slaapplek? Of is dit sommer uit gewoonte. Uit alleenigheid?

Nugter weet waar is die nugterheid.

Dis eintlik maklik.

Een-alleen, maar maklik.

Heel maklik.

Portret: Ou Man

deur Karen Naarnagel

After such knowledge, what forgiveness? Think

now

History has many cunning passages, contrived

corridors

And issues, deceiving with whispering

ambitions

Guides us by vanities.

“Gerontion”

T. S. Elliot

Die ou man sit hoog en droog in sy ivoortoring. Nou en dan verskyn die jong blondine. Ook nie meer so jonk nie. Hy knyp haar vining en geniepsig aan die binneboud. Sy klap sy hand weg.

“Ek moes jou destyds verkla het. Vir jou en daai meklbaard-babatjie met wie jy my gedwing het om te trou.”

Sy plak die skinkbord voor hom neer en maak haar uit die voete.

Hy verslind sy vier hamburgers. Die tamatiesous spat oor sy ken en klere. Hy grinnik onnutsig. Hy hou van baie sous. Sy oog vang die spieël. Hy skrik vir die ou plooigesig met die pruilmond en stywe, oranje kapsel wat vir hom loer. Die ding kyk hom minagtend aan. Vir hom!!! In sy eie toring!!!!

Hy roep benoud na die blondine. Nie ’n geluid nie. Hy gaan aan’t bewe, vroetel in sy hemp se sak en kry ’n verfrommelde stukkie papier. Sy gelukbringer. Hy sing-prewel die woorde oor en oor. Stelselmatig word hy kalmer maar hy skuif nog ongemaklik in sy vergulde troon-stoel rond.

Eens op ’n tyd was hy die magtigste man op aarde. Mense het om hom gekloek en geja en amen. Maar party, ja daar was ‘n hele paar … Hy is nie dom of simpel nie. Hy kon die venyn in hulle oë lees. Maar hy het hulle teruggekry. Hy giggel behaaglik. Een vir een het hulle sy wrok beleef.

En nou sit hy hier hoog bo die gepeupel, vasgevang in die praal van sy aanskyn. ’n Gevangene. Sy kinders, sy eie vlees en bloed, hou hom hier opgesluit. Adders al vier van hulle. Of is daar vyf? Hy moes hulle kleintyd versmoor het.

Hulle sê na sy val wou die mensdom hom aankla van bedrog, strafbare manslag, landsverraad. Die gemene blondine met die skewe oë het selfs sy selfoon weggevat. Sy lewensbloed. Maar eendag is eendag dan gryp hy hare en laat sy mense weet hy is op pad terug. Hy weet hulle wag vir hom.

Die beeld in die spieël steek vir hom tong uit.

Hy gryp beangsd na sy flertsie papier. “Person woman man camera TV, person woman man camera TV. Person woman …”

Die ding knip-oog vir hom. Dan hoor hy ’n stem. “Skaam jy jou nie?!“

Hy maak sy oë toe en wens hy kon teruggaan na sy gloriedae. Dit voel so lank terug. En hy is so alleen. Die trane rol oor sy wange.

Veilig reis

deur Anton Dockel

Kan ’n man dan vir beter wens as dat jou kleinseun saamkom op so ’n reis. Op die leersitplek langs jou, is hy die versekering dat iets van jou in die nageslag sal voortlewe.

“Onthou nou, die permit is in die paneelkissie,” sê Andreas vir Driesie. Darem ’n wonderlike vergunning dat hy toegelaat word om die koppe te laat draai met sy petrolsuiper tussen die elektriese motors. Die strate dra heelwat minder verkeer vandat die Vactrain dit so gerieflik maak om blitsig te kom waar jy wil. Toe hy kind was, het die groot afdelingswinkels soos Stuttafords so ’n patent gebruik. By die kasregister op watter vloer ook al, word die geld in ’n kapsule gesit en in ’n buis geplaas waar die vakuum dit woerts suig tot by ’n kantoor êrens in die dieptes van die gebou. Wanneer steek een nie vas nie en dan slaan die volgende een hom van agter af, het hy destyds gewonder. Nee, in ’n vakuumbuis, Vactrain klim hy nie.

“Sal jy nou veilig terug kan bestuur Driesie? Onthou dis nie deesdae se rygoed wat jy net aanskakel en dan ry hulle vanself nie. Sou dit nou nie ’n seën gewees het in die dae toe die huisvrouens oor rooi robots en in bome en in mekaar vasgery het van no-hands terwyl hulle bla-bla op hulle selfone nie.”

“Oupa het my mos goed geleer.”

“Reguit museum toe, beloof? Jy kan eerder vir my, as vir Miesies Benz by die skrootwerf gaan afgooi.”

“Ja, Oupa.”

“Ja, Oupa,” koggel Andreas. “Beteken dit nou: Ja, ek gaan vir Oupa by die skrootwerf afgooi?”

“Nee, Oupa,” lag Driesie “Jy bly darem ’n ander een.”

“Kom ons stop hier op die nek van Duiwelspiek. Ek wil weer die stad en die see sien.” Dalk speel die dolfyne en die walvisse naby die strand. Vandat hulle die tonne biogeniese yster in poeiervorm op die see strooi, het die fitoplankton geweldig vermeerder, ontplof kan ’n mens sê, en dit onttrek n massale hoeveelheid koolstofdioksied uit die atmosfeer. Dit lok terselfdertyd walvisse en dolfyne. Die lug is skoon, min besoedeling … die aarde koel af. Die son blink op die toringgeboue van glas waar groente hidroponies gekweek word. Baie kantoorgeboue het ook so ’n “glashoed” op die dak. Die stad skitter in die son. Die toekoms vir die planeet lyk ook blink.

“Hoekom is Pappa-hulle so kwaad vir Oupa,” vra Driesie.

“Hulle is woedend omdat ek, soos hulle dit stel, vir Ouma laat uitsit het. Sy het toestemming geteken en die genadedood was wêreldwyd gewettig. Hulle het verstaan dat sy ondraaglike pyn gehad het, maar die eintlike wrok is dat tannie Katrien net ’n paar maande later by my ingetrek het. Onvergeeflik, harteloos en jags, voel hulle. Die lewe is te kort vir rou of treur, Driesie, onthou dit.”

“En tannie Katrien, Oupa?”

“Haar het ek met die verpleegster verneuk.”

Op tagtig het hy genoeg gelewe. Voor die deur van die Instituut omhels hy vir Driesie. “Dis die laaste totsiens, grootman. Veilig reis.”

My dag by die see

deur Jan Schaafsma

Ek en my ma en my sussie was by die see. Ons was eers by die lighawe. My pa moes in Dirban gaan werk. Sy sekketaressie het sy boeksak gedra. Voor die groot ruit het my ma iets gesê van ou bokke en jong blare. My ma het die esse na ons strandhuis op Pringlebaai só woes gevat dat ek en my sussie agterin soos strandballe rond gerol het. Dit was lekker.

Die berg was grys. My pa sê altyd dit was in die ou dae groen. Van al die brande is daar nou net klippe en sand.

Ek het bobbejane langs die pad gesoek. Ek het baie lank laas bobbejane gesien. My ma sê daar’s nie meer kos vir hulle nie.

Ons het langs die see gaan stap. Ons het op die paadjie oor die rotse geloop. Daar is baie stukkies sand en sloepies. My ma sê sloepies. Ek wil altyd lag as sy dit sê.

Ek het ’n barbie opgetel! Die kop was weg, en een arm ook. Miskien lê die kop êrens anders en die arm ook maar ek kon dit kry nie.

Toe tel ek ’n lang ballon op. Ek wou dit opblaas maar my ma het dit gegryp. Toe sê sy sies en gooi dit weer weg. Dit sou ’n mooi groot ballon gewees het, met so ’n tietie-puntjie.

Daar was baie sulke ballonne en koeldrankbotteltoppies ook. Rooies en groenes en geles en bloues. Baie van hulle het ’n nommer in gehad. Ek was bly. Dalk wen ek iets. Toe sê my sussie whê die kompetisie is lankal verby. Sy is ’n pyn.

My sussie het ’n hele sak vol stokkielekkerstokkies opgetel en hande vol koeldrankstrooitjies ook. Sy sê sy gaan iets daarmee bou soos lego.

Ons het in die poeletjies gesoek vir vissies en ander goed. Hulle hou seker nie meer van die poeletjies nie want daar was baie min.

Toe sien ons ’n robbetjie. Die brandertjies het hom so gelig en laat val. Hy was dood. Daar was ’n blou lint om sy nek. Ek het gedink dit lyk mooi. Toe sê my ma dis vir pakkingsplastiek. Kry robbe dan pakkies? Die rob se groot oë het vir my gekyk.

Daar was ander diere ook. Duikers. Pikkewyne. Malgasse. Dis wat my ma hulle genoem het. Baie was al net bene en vere.

Ek was toe nie baie lus om ander goed by die see te soek nie al was daar baie baie goed. My ma het ook nie juis gepraat nie. My sussie het amper gehuil.

By die huis het my ma haar foon opgetel. My pa het nie gebel of ge-Watsap of ge-SMS nie.

Ons het op die stoep gaan sit en kyk hoe die branders tot in die voortuin spoel.

Ons kon Tafelberg nie sien nie, want na daardie kant toe was die lug net grys.

My ma het gesê dis ’n goor dag.

2030

deur Jan Schaafsma

Carl Niehaus en drie vriende het darem opgedaag om ter steun van ons oudpresident rumaties op die sypaadjie voor Pietermaritzburg se Hoërhof te toi-toi. ’n Fotograaf neem verveeld enkele foto’s wat dalk êrens op sy publikasie se webwerf as kliek-aas gebruik sal word.

“Wie Zumba vir Zuma? Saak vir dié nege redes uitgestel?”

’n Vrydag, 2030

deur Sidney Gilroy

Dit was ’n lang nag. En die dae is meestal nou vervleg tot een.

Buite die rioolpyp waarin hy slaap, fladder sweempies gebrande gras verby, en wat hy hom verbeel die as van koerantpapier is. Maar hy weet dat daar jare laas ’n koerant gedruk is. In die verte borrel rook onverpoos uit die krematorium se betonpyp.

Die grond knars onder sy voete as hy homself regop stu. Dit is Juliemaand. Of is dit reeds Augustus? Gegewe die ryp wat soos fyn suiker teen die randte van die voetspore in die rooigrond klou, is die winter nou op sy ergste.

Hy vryf sy boarms, kyk links en dan na regs. Die soldate van gister is weg. Of is hulle?

Dit neem hom ’n rukkie om die kombers, sponskussing vol gate en die pakkies beskuitjies en enkele ui in ’n bondel toe te draai en dieper in die pyp te versteek.

Buite is die strate stil. Soos gewoonlik. Hy stap met sy kop af. Die rooi baret laag oor sy oë getrek. Die klokreël was eers net vir saans. Toe tot later in die oggend en vroeër in die middag. Tóé slegs twee ure in die oggend en twee ure in die middag wat enige iemand gesig op straat mag wys.

Meeste mense mik vir die sopkombuise. Nie hy nie. Wat sal dit help? Die kos is óf klaar voor die tafels in sig kom of voor die skare verwilder word deur soldate wat kwansuis lewenspermitte “nagaan”.

Sy maag grom hoe verder hy van sy slaapplek vorder.

Een ui. Drie pakkies beskuitjies. Verruil vir “gunste”. Gunste waaraan hy nie nou wil dink nie. Destyds was ’n guns iets wat jy vir ’n kollega of buurman sou doen. Nou is dit al wat oor gebly het nadat desperate politici en swerms onherkenbare gesigte die banke, munt en elke laaste kasregister in die land gestormloop het tydens Die Groot Verval. Munte en note is nou so skaars soos vleis. En buitendien waardeloos.

Hy maak goeie vordering. Die ashoop toring duskant wat oorgebly het van die snelweg. Hy vermy die karkasse van die trokke en uitgebrande karre op die valerige teer. Die voertuie van ouds waarvan die enjinkappe oopstaan soos batterye geplunder is toe die bevolking ná ses maande besef het dat die krag nooit weer gaan aankom nie, is ’n vieslike voorbode. Daar skuil mense daarin. Slaapplek. Wegkruipplek. Doodgaanplek. Hy kan die verrotting van hier af ruik.

Bo-op die berg van drek is daar meer lewe. Handjiesvol kinders, vrouens en mans diep al sedert vroegdag deur die plastiek en gemors wat al dor en krummelrig geword het. Hulle soek iets om te eet. Énige iets.

Hy ook.

Dis ’n redelike ent tot aan die anderkant van die vullishoop. Geleidelik verdof die klank van gedempte stemme en voete toegedraai in plastieksakke wat oor vullis sukkel.

Hy hurk af toe hy sy gewone wegkruipplek bereik.

Uiteindelik, ná wat soos ’n leeftyd voel: die bekende klank. Twee tortelduiwe wat in die rokerige lug verskyn. Hulle mik presies vir waar hy die enkele mieliepit maande gelede geplant het, die vrug ge-oes het en die gedroogde pitte tussen die kakiebos gestrooi het.

Reg langs die wip land die voëls.

Tien jaar van nou af

deur Ina Cantoni

Nee rêrig vir my is dit ‘n scary gedagte. Verstaan my mooi, ek is geensins bang vir doodgaan nie, dit wag vir almal. My vassteek-soos-‘n donkie gedagte staan hier reg voor my. Hy is drie jaar oud. Slim, glo my geen ouma het ‘n slimmer kleinkind as ek nie, en verstaan tog net asseblief, hy is ons groot seun.

Tien jaar gaan vir my ‘n onmoontlik groot verskil maak.

Dan het ek my rug op tagtig gedraai. Op hierdie aardbol of miskien reeds die ewigheid in. Salige gedagte vir my, want ek is heeltemal voorbereid. My oë vlieg na die driejarige by my voete.

“Ouma, wanneer gaan die siek mense nou gesond wees?” strikvraag. Teenvraag!

“Hoekom vra jy?”

“Wa-a-a-nt, ek is moeg vir lockdown.”

My Kroonkind, gaan jy die tien jaar van nou af sien? Gaan jy die lockdown onthou, of die vakansie saam met oupa en ouma in die wildtuin?

“Ouma, wanneer gaan my Pappa werk toe?”

“As die lockdown verby is my kroon?” sy gesiggie frommel in duisend vrae. “Gaan Pappa weer werk toe?” ek weet nie my kind en of jy weer kan skool toe gaan?

Oor tien jaar is jy dertien. Reeds in die Hoërskool, slimkoppie, met drome in jou oë en jou hartjie.

Ek sien jou oor die doellyn nael, ek hoor jou maatjies skree om jou aan te moedig. Ek sien jou op die krieketveld, jy is so oulik met ‘n bal.

Jy sal jou kitaar speel, die klavier baasraak en alles doen waaroor ouma droom.

Jou nefie kom sit by ons. Tweedejaarstudent, potensieële ingenieur. My blondekop slimkop kleinseun. Sal ouma jou sien as jy graad kry? Sal jy in ons sonnige land werk of vêr in ‘n vreemde land, soos jou Pa ‘n heenkome gaan vind? Sal jou Ma ook huil van verlange na jou, soos ek vandag na jou Pa?

Waar gaan julle oor tien jaar wees?

My man, wat van jou? Ah nou voel dit beter, ek bid om nog hier te wees na tien jaar. So ja nou kan ek drome droom.

Tien jaar van nou is ons kroos groot, ek en jy sit saam op die balkon en staar  oor die see. Jy met ‘n esel, op die doek voor jou, ‘n see toneel.

Skielik krimp my hart weer. Tien onbekende onseker jare. Gaan ons die virus spook vermoor, of gaan hy ons uitmoor?

Ek kry skaam vir myself as ek my hande saamvou en saggies prewel.

Vir ons is alles onbekend, maar by U my Vader is dit reeds bekend. U het reeds die pad gestap wat ons moet volg. Ons volg in geloof dat, wat ook al op ons wag, is goedgekeur in die Alwyse plan van God.

Tien jaar? Honderd jaar is dan net een dag in die oë van God. Wat is tien jaar? Net een uur. Wat gaan oor een uur gebeur? Ek weet nie en dit maak ook nie saak nie, ons is veilig soos ‘n kuiken nog in sy dop.

DIE WENNERS VAN ONS KWARANTYNWOORDE-KORTSTORIEWEDSTRYD IS CARIE MAAS EN ELMI SMITH!

Hier is Carie Maas se wenverhaal:

Plastiekproppe

Sy het vier dae voor haar een-en-vyftigste verjaardag besluit sy gaan nie meer die plastiekproppe vir die kerk insamel en namens hulle aan die liefdadigheidsorganisasie oorgee nie. Sy het gewonder wanneer sy dit vir hulle moet sê. Toe haar broer se kinders die week ná haar verjaardag weg is nadat elkeen een van die Golden Cloud-muffins wat sy gebak het, geëet het, het sy haar winters- en somersklerekaste omgeruil, miskien ’n bietjie vroeg, en probeer om nie die oorgetrekte hangers almal in dieselfde rigting te hang nie. Toe kom die stilte.

Haar kaste was reeds agtermekaar, behalwe die Tupperware wat te vol is en wat sy bly uitstel het. Hier en daar het sy ’n herfsblaar laat begaan om haar hark te ontsnap – niemand kon tog in die vierkantige klein tuin insien nie. Toe het sy al haar ou kerse opgesmelt om drie nuwes te maak, bly oor die jogurthouers wat sy tog maar gebêre het.

Sy moet meer uitreik, het sy begin dink. Sy het haar WhatsApp-kontakte deur vyf gedeel vir Maandag tot Vrydag. Sondag is gesinstyd en om vir iemand op ’n Saterdag ’n boodskap te stuur kan desperaat klink. Dit was eweneens dan ook maar goed dat X, Y en Z op ’n Vrydag val.

Mettertyd het sy egter agtergekom selfs mense met gesinne stuur nou boodskappe op ’n Saterdagaand. Dit het haar verstom. En bly gemaak. Dit was nie meer skaamtyd nie. En sy het begin wonder wat in die tyd ná die stilte sal gebeur.

Sy het gewens sy het tog maar vir haar broer se seun gevra om na die drade van haar hoëtroustel se speakers te kyk; hoe sy hulle ook al gewikkel het, die radio het bly krap. Sy het selfs begin meen haar begroting laat meer oproepe toe. En deur ’n resepteboek geblaai.

Wat sy nie kon regkry nie, was om die proppe wat sy reeds gehad het, weg te maak. Op ’n dag het sy hulle uitgepak, in patrone, soos vir dambord. Sy het ’n mooi bloue gevat, blou soos die helder winterlug, en dit oor ’n goue laat spring, en lag gekry vir haarself. Toe het sy die vrouevereniging se voorsitter gaan bel.

Hier is die naaswenner, Elmi Smith, se komiese verhaal:

Corollawierus lôkdown

In ons huis is agt onder kwar … kwara … Kwart … lôkdown.

Oupa, Ouma, Ma, Stiefpa, Antievirginia, Ekssandra, ek en Wagter.

Ons is nie gewoond om só in mekaar se hare te wees nie. Veral nie in Antievirginia se mal-t-color teeze nie. Sy het kom plak net voor lôkdown. Sal nooit alleen koup nie, reken sy.

Oupa rook heeldag pyp op die stoep. Hy bespied die straat met sy verkyker en verwilder enige verdagte met ’n bulderende ‘WYK SATAN!!’

Ouma bid, sing, sug en maak kos. Wanneer iets aanbrand, vloek sy gedemp maar verwoed.

Wanneer Stiefpa nie help-my-sterk-lykoefeninge doen nie, lê hy en Ma en Corollawierus kyk. Elke etenstyd beswaar hulle ons met die nuutste doem en gloem. Volgens Stiefpa gaan ons almal vrek.

Antievirginia is my oorlede pa se suster. Oupa sê sy doen absoluut ef-ôl behalwe rondslaap. Die matraswinkel kan haar aanstel om terugvoer te gee oor hulle matrasse. Daar’s nie ’n matras in die dorp wat sy nog nie getoets het nie. Oupa het nie baie ooghare vir sy eie dogter nie en die Corolla maak dit net erger. Ek vermoed Antievirginia is beroemd want Ma sê sy dink Virgin Active is na Antivirginia vernoem. Antievirginia bad lank en trek mooi aan en ruik lekker en … verder is Oupa seker reg. Antievirginia sê sy is met verlof, haar louere rus bietjie.

Ekssandra is my sussie. Sy moes eintlik Xandra gewees het maar my pa het my ma verkeerd verstaan toe sy sê Sandra met ’n eks. Ekssandra luister heeldag musiek en whapp haar vriende. Sy help net vir Ouma onder dwang.

Ek is Kasper. Kasper met ʼn Ka. Ek moes eintlik Jasper gewees het maar Oupa sê my pa was lisdeksies en ek kan maar net bly wees hy het nie ʼn R in plaas van die J geskryf nie. Oupa sê ek is ʼn oulike seun, net jammer vir die gebrek aan breinselle, ek moes dit by my pa geërf het maar hy het nie veel gehad om mee te begin nie. My pa het hom vrek gesuip, sê Oupa. Ma sê Pa is oorlede as gevolg van ʼn oordosis coke. Nou drink ek net Fanta.

Gister bring Ekssandra se boifrênd, Jakkals, tyding dat sy ma aan Corolla beswyk het. Toe hoes hy en sak inmekaar op ons stoep.

Ouma skree dat iemand moet kom help.

Ma skree terug dat sy sewe maande swanger is en dat sy niemand kan help nie. En dat niemand haar kan help nie.

Oupa gryp die verkyker.

Stiefpa begin push-ups doen.

Antievirginia wonder of die arme vrou dalk wyn sou oorhê.

Ekssandra loer om die deur en sê die kys is uit.

Wagter hol weg.

“Kaspertjie, gaan roep vir suster Syringe!”

“Dis lôkdown Ouma!”

Ouma wring haar voorskoot en ek bring suikerwater.

In ons huis is nou nege onder kwar … kwara …. Kwart …. lôkdown.

Oupa por gereeld vir Jakkals om Stiefpa raak te hoes. “Hy’s lui en vreet te veel,” sê Oupa.

Corollawierus. Niemand rus nie.

NUWE KORTSTORIEKOMPETISIE:

TIEN JAAR VAN NOU AF

Wen heerlike boeke!

Skryf vir ons ‘n kortverhaal van 500 woorde oor die toekoms – tien jaar van nou af. 2030. Die sluitingsdatum is 31 Oktober 2020.

Kortstories argief

  • Doodsertifikaat deur Johann Smith
  • Beurtsang in drie bewegings deur Riana Wilkens
  • Die goue hok deur Annie Anoniem
  • Kwarantyn: Dag 25 deur Marthe McLoud
  • Op Vrye voet deur Hendie Grobbelaar
  • Plaagbeheer deur Jan Schaafsma
Lees nou