Imali

deur Jan Schaafsma

Eers toe Nomsa by die huis sien wat in die sak is, weet sy sy’t die verkeerde een in die taxi gevat. Haar asem raak te min en haar hart probeer haar ribbes stukkend skop, want die sak is vol geld. Sonder om te tel, weet sy dis moers baie geld.

Oorgenoeg om hier weg te kom en êrens anders nuut en beter te begin.

Sy dink terug.

Sy het nie met vrou langs haar gepraat nie, want die kwaito was hoofpynhard. Mêddem was die dag ekstra vitterig en naar, en Nomsa was moeg en áf, niks lus vir mense nie. Sy was bekommerd omdat Sipho alleen van die skool by die huis moes kom.

Nomsa probeer die vrou onthou. Sy was jonk maar nie ’n kind nie, dun en opgemaak. Dit was beslis g’n Pep-rok aan haar lyf nie. In haar lewe min taxi gery.

Daar’s twee soorte skytbang mense: die rukkerige rondkykers en die doodstilles. Die kind-vrou wou onsigbaar wees, soos dié gevaarlike sakdrawerk vra, maar sy was nie. Seker nuut.

Nomsa weet sy het min tyd.

Hulle sal alles wat die vrou kan onthou uit haar moer voor hulle haar keelaf sny. Dan sal hulle kom soek, snuffel-snuffel soos honde. Hier, daar, in ’n verkeerde straat, in ’n regte straat, al hoe nader. Hulle sal niks vra nie, net die geld vat en haar hut afbrand met haar en Sipho en Thuli en die baba en umakhulu gillend binne-in.

Nomsa se kop slaan vas. Sy kan nie dink nie.

Sy kan die geld nie hier wegsteek nie. Hulle sal dit kry. Sy kan dit nie êrens anders begrawe nie. Bure sal sien wat sy doen. Sy kan dit nie vir iemand gee om weg te steek nie. Sy sal dit nooit weer sien nie.

Is daar tyd om weg te kom? Sommer êrens heen? Dis baie geld, sy kan betaal. Maar dis Sipho en Thuli en die baba en umakhulu ook. Miskien kan sy van die geld wegsteek, in ’n Ooskaaptaxi klim en later ’n brief stuur om te vertel waar hulle dit sal kry. Dan kan hulle na haar toe kom.

“Umakhulu!” Sy skrik so groot toe die ouvrou met die baba daar aankom, haar stem slaan skril deur. “Waar’s Thuli?”

“Sy speel anderkant by Thandi, kind.”

“Is Sipho terug van die skool? Dis al laat.”

“Ek het hom nie gesien nie. Hy en sy maats speel baiekeer sokker tot dit amper donker is. Jy weet mos.”

Nomsa se kop wil bars. So min tyd. Moet sy vir umakhulu vertel? Nee, met ’n mes teen haar keel sal sy alles uitflap.

Sy moet die kinders gaan soek. As almal bymekaar is, kan sy planne maak. Sy weet waar om Thuli te kry, maar waar is Sipho en sy maats? So min tyd, so min.

Sy hoor umakhulu se stem: “Wat’s dié in die sak, kind?”

Sy hoor vreemde, harde stemme in die straat af.

Is dit hulle? Kan hulle so gou al gekom het?

WENSTORIE:

Die kuiergas

deur Alma Swart

Die bejaarde man se mondhoeke trek op om tussen die diep kewe ʼn glimlag te vorm. “Ou Jan, staan  ek nou en dink aan Ma, sy kon tog altyd so ernstig wees. Net soos my liewe Martie. Hulle sê mos, mans kies altyd die vrou wat jou die meeste aan jou ma laat dink.” Die glimlag van flussies maak nou plek vir ʼn trek van weemoed.

“Klein Pietertjie was sy ma uitgeknip, toe hy ʼn jongetjie was. Altyd ernstig en altyd bekommerd dat die ergste kan gebeur. Soos die dag toe hy met sy fiets geval het. Jy was daar. Net tien jaar oud. Hy het geglo hy sal nooit weer  kon rugby speel nie.. Liewe Martie, het hom opgetel en huistoe gedra. Geen teken van bloed nie, net ʼn skraapmerk op die knie. Ek was vir dae lank in die dog box omdat ek gelag het.” Hy gee so lekker laggie wat in ʼn hoesbui verander. “Klein Maria, was die opregte ousus, selfs sy kon haar lag nie  hou nie.” Die vaalgrys oë kyk nikssienende deur die venter waar die somerson nou lang skadus oor die grasperk begin gooi. Op die agtergrond blaf  ʼn hond.

ʼn Bewerige hand wat die letsels van jare se harde werk wys, vee oor sy spierwit hare. Na ʼn paar minute van stilte kom sy stem sag en swaar.

“Dit is al dertig jaar gelede, wat hulle drie ʼn entjie met Martie se nuwe karretjie gaan ry het. Pietertjie was net agtien jaar oud en het sy lisensie twee dae vantevore gekry. Ek kan net dink dat die gesprek in die kar vrolik en opgewek was. Pietertjie kon niks van die ongeluk onthou nie. Die jare daarna was  moeilik. Net ek en hy en sy boeke. Slim kind daardie. Hy het hard geleer om te wees waar hy vandag is.”

Vir ʼn paar minute is dit doodstil. Dan draai hy sy kop effe na regs en weer is die effense glimlag daar, die keer van trots.

“Maar ou Jan, dit weet jy mos?”

ʼn Klop aan die deur laat die krom figuur vinnig van die venster af wegdraai en met ʼn flink stappie na die deur beweeg. Voor hy egter daar is, gaan die deur oop.

“Is hy hier nursie?” Sy stem is amper hees van opgewondenheid.

Die donkerkop verpleegster voel hoe haar keel toetrek van hartseer.

“Nee oom Pieter-Jan, ek is jammer. Hy sal weer na Covid kom. Onthou Oom dan nie hoe streng die regulasies is nie?” Sy probeer opgewek klink.

“Ja my kind, ek weet, maar ek verlang.” Die flinkheid van flussies is nou net ʼn geboë rug en hangskouers. Sleepvoet draai hy om, en stap terug na sy stoel wat eensaam voor die venster van die enkelkamer in die aftreeoord staan,

“Oom Pieter-Jan,” Die verpleegster probeer sy aandag kry, “Hier is Oom se pille en Oom kan maar Oom se gesigmasker afhaal as Oom so alleen sit. Ons sit hom net op as ons uitgaan of iemand kom kuier.”

“Môre is my verjaarsdag. Miskien sal hy dan kom.”

Die donkerkoppie vee ʼn traan van haar wang af. Oom Pieter -Jan wag al vir vyf jaar tevergeefs, nog lank voor Covid-19.

NAASWENNER:

Sien jou weer

deur Henning Janse van Vuuren

ʼn Eksentrieke miljardêr met botterblonde hare en fletsblou oë se ruimtetuig het sonder voorval presies 07:05 in ʼn digte bui suurreën vanaf ʼn verlate aanloopbaan in die Sonoran-woestyn in Meksiko opgestyg. Knus in die bagasieruim was ʼn besending geneties-gemanipuleerde sigote en ʼn vroedmeester onder vriesverdowing, gereed om op #B-aarde te hipostaseer.

Weens die verwoesting wat die Foxtrot-Cov-Vari-CoVIV en aardverhitting op Aarde gesaai het, moes belangstellendes die tuig se lansering aanlyn volg. Vorige uitreikpogings om die voortbestaan van die mens te verseker deur Sjina, Rusland en NASA in samewerking met lugvaartmaatskappye in privaatbesit het klaaglik misluk; die melkweg ná #B-aarde is met ruimterommel en dorings besaai, ʼn sterrestelsel weg, en op die oog af oënskynlik onbereikbaar ver.

Die toevallige ontdekking van #B-aarde (die paradys waarna die mens nog altyd smag) is deur talle kenners as ʼn wonderwerk beskou, niks toevallig daaraan nie ‒ eerder sinkronisties met Siener van Rensburg se profesie.

Presies volgens skedule het Pegasus VI die eksosfeer om 07:27:47 binnegedring. Die eksentrieke miljardêr met sy grys bokbaardjie (ʼn Suid-Afrikaner van geboorte) se lewensmaat het hartverskeurend in ʼn huilbui op digitale skerms wêreldwyd uitgebars en desperaat geroep: “Ek sal die sekondes aftel tot ons mekaar weer sien!” Op die agtergrond in die slim-apartement hoog bo New York se straatverkeer het Rammstein se Ohne Dich droewig en woedend deur die ruite opgeklink. Op ʼn glastafelblad het twee halfvol glase Macallan Fine and Rare gestaan met die suggestie van ʼn skaduwee buite beeld.

Oor en uit. Sien jou weer.

Dit sou egter fisies onmoontlik wees om mekaar weer te sien, só saam te wees, het Ryk Buys terdeë besef ‒ tensy radioverbinding ná landing op #B-aarde bewerkstellig kon word. Buys, skielik oorrompel deur die dringende besef dat daar nog baie was wat gedoen moes word om die gekose genepoel te laat voortleef, het vasbeslote in sy slimkapsule geklim en die outomaat beveel om die nodige te doen vir ʼn veilige landing iewers op ʼn hoogte met ʼn uitkykpunt naby water.

“Hef aan lê nog voor,” was Ryk se bevrore gedagtegang toe Pegasus VI later deur #B-aarde se atmosfeer tuimel en met die genade alleen in een stuk teen ʼn berghang bo ʼn woud neffens ʼn asemrowende waterval te lande kom. Suurstof het outomaties begin sirkuleer, die broeikamer is met ʼn gezoem geaktiveer en Enya se Only Time het gerusstellend oor die klankstelsel begin speel. Ryk Buys het met erge ʼn lyfpyn ontwaak, maar van die vroedmeester was ʼn verrinneweerde skelet al oorblyfsel.

Radiostilte. Ryk het die ergste vermoed …

Goddank het sewentien van die ses-en-twintig kinders suksesvol uitgebroei, maar is die laaste kilowatt elektrisiteit daarvoor gebruik. Ryk het sy hande vol gehad met die spul kaalgat kinders. Die grootste twee het hy Adam en Eva en die woud sommer Paradys gedoop. Saans, om die rusteloosheid te besweer, het hy uit sy Bybel voorgelees en soms as hy alleen gaan stap het, kon hy hom maklik verbeel die wind fluister saggies in sy oor: Ons sal altyd saam wees.

Geleende tyd

deur Jan Venter

“Julle moet die bokse versigtig optel, dit is glas en porselein, en dit eerste op die klein bakkie laai!” beveel Gert die helpers. “Ons gaan die eetkamermeubels op die groot bakkie laai!” beduie hy weer vir die ander groep helpers wat al begin het om van die meubels uit die woonstel te dra. “Hoekom is die kombuisgoed nog nie alles ingepak nie? Dit is nou ʼn groot agterstand  wat eers gedoen moet word!” sug hy hardop sodat die werkers dit kan hoor.

“Wat ʼn deurmekaar dag…” sê Jan vir Hendrik die aand toe alles rustig geraak het en al die meubels en bokse darem in die ander woonstel is. “Hier is baie uitpakwerk en dit gaan weke neem voordat alles net weer op hulle plekke is.” Hendrik is gehaaglik besig om die tweede koppie koffie van die dag te drink.

“Daar is twee dinge wat my lam onder die knieë maak en dit is trek en trou, beide is baie werk en jaag net sou senuwees op, baie uitputtend,” sê Jan vir Hendrik een aand na ete.

“Ek het nie geweet jy kan kook nie! Waar het jy dit geleer?” vra Hendrik baie vermaaklik aan Jan . “Dis nou die tweede keer dat ons al saam ingetrek het vandat ons uit ons ouer huis is,”. sê Jan, gemaak terloops om die vraag te vermy.

“Ek onthou die tyd dat jy by my kom intrek het, toe jy die pos by die bank gekry het … vanaf  Durban weer in Johannesburg kom bly het …”

“Ja,” sê Jan vir Hendrik. “Ek het ook net met my kar en ʼn paar stukkies klere in die kattebak hier aangekom…. “ Onthou, die groot tros piesangs wat op die agtersitplek gelê het, uit my tuin gepluk.”

Ons het omtrent piesangs geëet tot dit by ons ore uitgeloop het!”, onthou Hendrik skertsend en Jan lag lekker, ontspanne met sy koppie koffie wat by uit gewoonte drink na aandete, terwyl hulle gesels oor die dag se gebeure.

“Onthou jy ma se Sondag middagetes…, Ek het al getel daar was twee soorte vleis, vyf groentes met rys en nog twee slaaie daarby?”

“Ja,” beaam Hendrik. “En dan moet jy nie die bottel ingelegde kwepers met vla  vergeet nie! Agterna het ons altyd lekker gelag oor die manewales wat ons soggens by die kerk aangevang het.”

“’As my bestuurder, wat die hoofouderling is, my weer inroep kantoor toe oor julle tweeling se streke, is daar perde!’ het Pa ons altyd vermaan,” onthou Jan.

“Oom Jan, hoekom antwoord jy nie jou foon nie? Wat hoor ek dat Oom Hendrik vanoggend oorlede is? Hartaanval op die snelweg, hoekom weet ons niks daarvan nie?”

Dis Jan se susterskind toe hy die foon antwoord. “My kind, wat vertel jy my?.Dit is die eerste keer dat ek dit hoor!”

Die frangipaniboom

deur Estelle Venter

Toe sy daar aankom, is die partytjie al in volle swang.

“Wat maak sý hier?” gluur Jo vir my.

“Hoe moet ék weet?” haal ek my skouers op.

Buite in die tuintjie, tussen die rokers, sien Sandra ons. Haar oë kom op ons te ruste. Nou is ons ver van hande vashou.

“Dís my plaasvervanger?” sê-vra sy wanneer sy uiteindelik, die bondel deur gegroet, by ons uitkom.

“Sandra …” sis ek terwyl sy onder die fraiings van die frangipaniboom orent kom. Ons drie staan daar soos in ʼn kapelletjie.

Sy lag liggies en steek ʼn sigaret op; blaas met ʼn geoefende swaai van haar kop die eerste wolk rook regs van Jo verby.

Haar linkerhand is skielik na Jo toe uit uitgestrek.

“Ek spot.”

Jo neem haar hand in syne.

“Jy spot?”

Jo se stem wankel.

“Ek spot maar net met julle. Ek kan mos nooit verváng word nie. Voortaan sal daar altyd in jóú boyfriend se lewe ‘n Sandra-vormige leemte wees. ʼn Pragtige gat.”

Jo lag. Tog klink dit asof hy sukkel. Ek probeer sy oë lees, maar sy kop is weggedraai. Sy oë is op Sandra gerig.

“Nee, regtig. Ons was al goed óór toe hy jou ontmoet.”

Haar blik skuif tussen my en Jo. Sy kyk dan boontoe, na die groen kapel se dak, terwyl sy ʼn tweede skeut rook haar longe intrek en dan, met mening, uitlaat.

“Ek was toe ook al saam met iemand anders. Die uitbarsting, waarvan hy jou seker vertel het, was pure drama. Ek is ‘n aktrise en …”

Sy sluit haar oë.

“ … die wêreld het niks minder van my verwag nie as ʼn toneel getiteld … ‘Die redelose getier van die verworpeling’ nie.”

Sy neem ʼn treetjie vorentoe, lig Jo se regterhand, wat sy steeds vashou, na haar mond toe. Soen dit vinnig. Los dit dan.

“Hou sý hand vas, terwyl jy nog kan.”

Jo reik in die donker sy hand na my toe uit.

“Anders kom staan ek tussen julle en hou albei van julle se hande vas.

“Al het ek en hy,” sy wys na my, “nie baie langer as drie jaar gehou nie, is drie jaar ʼn leeftyd. Ek is saam met julle in daai wonderlike maanligbed.”

Wanneer sy so vinnig as wat sy gekom het, op ʼn wolk daar weg is, trek ek Jo teen my vas.

Ek soen hom asof dit my heel laaste soen is.

ʼn Pa duisend

deur Annelise Minnie

Die oproep voor 5 in die oggend kom as ʼn skok. “Ek is baie jammer om u in kennis te stel dat u Pa ‘n paar minute vantevore gesterf het.”

Ek het dit nie verwag nie. Ons het Pa net gisteroggend hospitaal toe geneem en het nog gisteraand met Pa op die foon gepraat. Pa het beter geklink en vertel hoe mooi die verpleegpersoneel na Pa kyk. Alhoewel ek en Ma altwee Covid positief was, kon ons nie saam met Pa ingaan hospitaal toe nie. Ons kon nie daar wees om Pa se laaste ure te deel nie. Dit het Covid van ons gesteel, daardie laaste kosbare ure waar ons as familie saam om Pa se bed kon wees om Pa by te staan soos Pa ons altyd bygestaan het.

Ek onthou ons beste saamdoendinge: ‘n skoolvakansie by die see, visvang op die rotse, swem in die getypoel, ʼn braaitjie by die karavaan na ʼn dag in die son. Die snaakse stories van toe Pa kind en jongman was, toe Pa en Ma uitgegaan en jonkgetroud was. Die kat in die vensterbank wat vir ʼn rower aangesien was en met ʼn opstopper al miaauend die pad gevat het. Die saamwerk by kinderkampe en -feeste, want niks was vir Pa ooit te veel moeite nie. Pa was ons grootste ondersteuner in alles wat ek en boeta aangepak het.

Maar meeste onthou ek die tye wanneer Pa agter my stoel verbygestap het en my ʼn vinnige drukkie gegee het. Nie vir ʼn spesiale rede nie, net omdat Pa vir my wou wys Pa is lief vir my. En die reuk van Blue Stratos wat in die lug hang, veral wanneer Pa net klaar geskeer het.

Ek wonder wat Pa vir ons sou sê as ons daar was in daardie 5 minute nadat Pa se suurstof so skielik geval het. Ek kan my indink: “Vasbyt! Ek is baie lief vir julle. Dankie dat julle so mooi na my gekyk het.”

Nou bly ek en Ma alleen in die huis agter, met Boeta en sy gesin wat ver weg bly. Ons deel ons hartseer deur die goeie en liefdevolle herinneringe wat ons van Pa het. Daar is so baie om van te kies.

Dankie vir die liefde, die omgee, die tyd wat Pa aan ons bestee het. Pa was ʼn Pa duisend en dit kan geen virus van ons steel nie. Daardie liefde word deur ons oorgedra aan Pa se nageslag. So is Pa altyd saam met ons, totdat ons mekaar weer eendag sien.

Baie lief vir Pa.

Chantal

deur Christo Meyer

Chantal is nie meer met ons nie. Sy het een Sondagaand gaan slaap en nooit weer wakker geword nie. Toe haar ma die volgende oggend in die kamer kom, was Chantal blou in die gesig. Haar wange was yskoud. Haar hande ook. Haar hele lyf.

Die ma het nie gegil of in trane uitgebars nie. Nee, sy was die ene kalmte. Nie soos iemand wat pas op haar dogter se lyk afgekom het nie. Seker die skok wat so gemaak het.

Kop onderstebo is die ma na buite. Sy het nie lugtyd gehad om ‘n oproep te maak nie en die buurvrou gaan vra om die owerhede in kennis te stel.

“Dis verby,” het sy gesê en strak voor haar uitgestaar. “My dogter se stem is vir altyd stil.”

Die buurvrou het verstaan. Sy het nie uitgevra nie. Sy het geweet wat aangaan. Sy het gesien deur watter hel Chantal haar ma gesit het.

“So kom alles tot ‘n einde, né,” het sy gesê en vertroostend oor Chantal se ma se skouer gevryf. Toe sluit sy haar oë en begin hardop bid.

Chantal was jonk. Nog nie dertig nie. Maar op haar sterfbed het sy soos ‘n oumatjie gelyk. Pure vel en been. Van die mooi meisie wat op skool gesê het sy wil eendag ‘n aktrise word, was daar nie die geringste teken nie.Dit was eintlik hartverskeurend om haar so te sien.

Meer as drie ure nadat hulle laat weet is, het die lykswa die oorskot kom verwyder. Teen daardie tyd het dit gewemel van nuuskieriges(en skindertonge). Ek het maar my ore toegedruk en gemaak of ek niks hoor nie. Wat het Chantal se lewe in elk geval met my te doen gehad? Sy het haar eie keuses gemaak en dit was nie vir my om te oordeel of vinger te wys nie want my lewe is nie naastenby volmaak nie.

Ja, ek het baie keer probeer om sin in haar kop te praat, maar ek dink sy was reeds te diep vasgevang in die dwelms dat daar nie meer omdraaikans was nie.

Verkeerde vriende. Dis waar alles begin het. Sy was sag en het haar maklik laat intimideer.

Teen die tyd dat die ma ontdek het haar dogter is verslaaf, was dit reeds te laat. Haar dogter is ontslaan uit haar posisie as kassiere by ‘n bekende kettingwinkel omdat daar by meer as een geleentheid kontant uit die kasregister weggeraak het.

En hier het die probleme vererger. Chantal het haar ma rot en kaal begin besteel.

Vyf dae na Chantal se heengaan het die polisie in ‘n vangwa voor hulle huis stilgehou. Hulle het Chantal se ma versoek om saam het hulle te kom vir ondervraging. Volgens die nadoodse ondersoek is Chantal nie in haar slaap dood nie. Iemand het haar verwurg. En die ma was die enigste persoon wat daardie aand saam met haar in die huis was.

Arend

deur Sanet de Klerk-Smit

“Hoekom die oë?”

Dis die vriendelike een wat vra. Die ander een ry nog op sy stoel, ʼn smalende glimlag op sy gesig. Drol! Nou-nou val hy sy gat af.

Die vrou langs hom fluister iets in sy oor. Hy wens sy wil ophou. Hy verstaan nie wat sy sê nie. Hy skud sy kop.

Hulle kyk vir hom. Oë. Oë wat jou volg, jou dophou, smeek. Saam. Saam met my. Saam, saam, saam …

Die arend sweef hoog in die lug, soek sy prooi, duik af aarde toe.

“Die arend sal jou oë uitpik. Pasop! ” het sy ma gesê. Dan lag sy: “He-he-he,” met daai vuil bruin tande. Hy was nie bang nie, nie vir ʼn arend nie. Die arende is sy vriende.

ulla vat daai oe weg wat dophou, soek, vra smeek, aankla.

“Haai my ou, hy’t jou ʼn vraag gevra.”  Die stoelryer dié keer. Hy wil vir hom sê: “ Jy gaan nog jou gat sien.” Maar daar is nie woorde nie.

“Ons weet dis jy.” Die vriendelike een. Regte ou polisiespeletjie. Dink hulle daar staan “blêddie fool” op sy voorkop? Hy sien dit gereeld op TV. Good cop. Bad cop. Se gat man. Watter dom drek val daarvoor?

Die vrou leun oor na om toe. Hy deins sywaarts. As sy weet wat goed is vir haar sal sy hom uitlos.

Die arend kras iewers ver bo hom. Dyn. Yl. Kwaad.

“Wat het jy gesê?” Weer die smalende drol, draai na die vrou toe. “Wat sê die fokker?”

“Klink soos… Arend? “ Sy trek haar skouers op.

Die arend duik af aarde toe. Pik, pik pik. Uit met jou oë.

“Oukei.” Die vriendelike een hou op glimlag en slaan die lêer toe. “Jy hoef nie te praat nie. Ons het jou vingerafdrukke op die hamer. En die skroewedraaier.”

“Jou eie ma, my ou. Jou eie ma.” Die goorgat tik teen sy kop. “Lekker af.”

Hy begin lag. Toe kry die arend jou. Jy wou mos. Pik, pik, pik. Drup, drup drup.

Hy vlieg op, hoër en hoër. Weg. Arende bly alleen.

Die voëlvanger se wip

Thom Husselman

Dit is eintlik maar net die baba-aartappeltjies, dink hy, terwyl hy verby die toring winkelmandjies stap. Net dit. Oor ’n paar minute gaan die rye kopers tot diep tussen die rakke kronkel met trollies wat bult. Opskud. Net in en uit.

Die handgemaakte, gebakte skyfies met blatjanggeur lyk aanloklik. Sonder die “ongesonde” olie beloof die verpakking. Nee, hou verby.

Sy foon vibreer in sy sak. ’n Onbekende selnommer flits op die skerm. Hy druk die foon teen sy oor en loop in die rigting van die groenterakke.

ʼn Vrouestem. Sy fluister simpatiek. “Dit is suster Martens. Van die ICU… Is dit meneer De Waal?”

Hy mompel onseker ja en tel ’n sakkie aartappels van die rak.

“Dis tyd. En daar is… eh … min tyd. As u dalk nou met haar wil praat. Ek sal my foon by haar oor hou… Meneer De Waal?”

Oorkant hom klop ’n gryskop vrou op ’n Queensland Blue-pampoen en lig dit dan sorgvuldig in haar trollie.

“Ek … laat ek net gou uitstap, suster?”

Hy gooi die aartappels tussen die piesangs neer en tol links om nie in ’n paartjie met swaaiende mandjies vas te hardloop nie.

Buite skreef hy sy oë teen die son. Sy borskas voel hol en sonder suurstof; sy mond droog en die woorde kolk franties in sy kop.

“Suster?”

“Sy kan u hoor, meneer De Waal.”

Langs hom probeer ’n seun ’n trollie uit die metaalslang se kake trek. Hy beur heen en weer teen die derm op wieletjies.

Die trane biggel onderdeur sy masker tot in sy mondhoeke en hy snik ’n paar keer voordat hy “mamma” kan sê.

Op haar skoot lê sy CSV-Bybel oop by Psalm 91. Met ’n blou pen het sy die derde vers onderstreep. Dit lyk soos blou brandertjies wat teen die woorde klots.

“Dit is Hy wat jou uit die voëlvanger se wip hou en jou bewaar van dodelike siekte.”

Minute later besef hy hy stut sy kop teen die stuurwiel. In die truspieël sien hy die karwag wat beduie dat dit veilig is om terug te stoot. Sy hand sirkel in die lug.

Hy pluk die nat masker van sy gesig af en gooi dit tussen sy voete neer.

Dit is net na nege-uur sien hy op sy horlosie. Sy pa luister nou na die kerkdiens op die draadloos en sal nie sy foon beantwoord nie.

Hy spuit twee keer met die saniteerder in sy handpalms, vryf dit oor sy vingerpunte en skakel dan die kar aan. Wanneer hy omkyk voordat hy sy kar in trurat sit, sien hy hoe die ma haar kind in die trollie lig en liggies oor sy wang vee. Toe snik sy ingewande saam en die oggend word ’n onverkwiklike souterige waas.

Luister nou, aapstert

deur Amanda Redelinghuys

‘’Lank, lank gelede.”

Elke aand begin met ‘n lank, lank gelede. Walter suig sy duim. Sy ma trek sy hand uit sy mond, smak!, streel sy donker kuif en lees verder. Haar stem is sag en rustig, dit sus hom soos ‘n wiegelied. Haar asem is rokerig en soet soos sjerrie. Hy hou haar llippe dop, lippe met klein plooitjies wat woorde maak. Die dimpel in een wang wat kom en gaan. Die trillings van haar neusgate en ooglede laat hom snork van die lag.

‘n Hand trek die skulpe van sy ore: Luister nou, aapstert.

Lank, lank gelede was daar wonderlike weseens. Perde met vlerke. Diere wat kan praat. ‘n Fluitstspeler wat rotte en kinders uit ‘n dorpie met sy soet wysies kan lok. ‘n Man wat appelsaadjies strooi en oral langs die pad kom bome vol appels op.

Hy gaap en streel haar lippe met ‘n dromerige vingertjie. Haar stem dreun deur haar bors tot in syne. Die stories vloei op haar soet asem in sy neusgate.

Elke aand wag hy vir die woorde. Lank, lank gelede.

Die bladsye wat omblaai, gekleurde prente met prinse op perde en prinsesse met goue hare. Hy wens hy was daar, in die woude vol elwe en feetjies. Reuse wat in die wolke woon.

In ‘n blou oefenboekie teken hy sy eie strokies. Hy maak stories op vir almal wat wil luister, op sy oupa se skoot, by die kleuterskool. Hy is in graad nul. Sy juffrou dink hy het ‘n baie groot verbeelding. Hy neem die klas oor, mevrou.

Walter maak dinge op wat sy maatjies by die kleuterskool laat skater of huil. Die juffrou is bekommerd dat hy elke dag soveel stories aandra. Sy pa het ‘n goue kroon in sy hangkas. Daar woon ‘n seuntjie met wilde hare in die spieël. In die huisie onder die wilgerboom langs die kleuterskool bly ‘n heks wat kinders vang en op haar rooster braai. Sy loer deur haar venster vir die kinders op die speelgrond.

Sy ma lag net oor haar seun se stories. Kinders moet aangemoedig word,  nie vrees ingeboesem word nie. Hulle leef in twee wêrelde. Ons s’n, en die land van stories. Mense kan tog nie sonder stories leef nie, Dis heeltyd aan die gang, net waar jy kyk. Ons moet net wakker loop, soos kinders.

Ons bou die wêreld daarmee, vertel sy ma. Stories is spieëls wat ons lewens vir ons wys. Kyk mooi en dis omgekeerd. Stories is saadjies wat appelbome word.

En dit begin als lank, lank gelede.

Twaalf tulpe

deur Anja Roodt

“Goeie môre, my liefling. Gelukkige herdenking,” sê Anton.

Marie het nie vir hom iets gekry vir hulle twaalfde huweliksherdenking nie. Sy het nie vergeet nie, maar sy weet hy gaan weer met haar baklei as sy geld spandeer. Dis mos onnodig.

Anton het vir haar twaalf tulpe gekoop. Die blomme is pragtig, donkerpienk en effe geel. Dit lyk baie mooi teen die grys muur in die sitkamer, wat Anton onlangs geverf het.

Hy het haar ‘n rukkie lank vasgehou. Dis haar drukkie wat sy kry, een keer per jaar. Sy hou terug, en gee haarself nie daaraan oor nie. Dit beteken niks as woorde aanhoudend seermaak nie. Netnou baklei hy weer met haar oor iets.

Hulle is saam, maar daar is ʼn kloof tussen hulle, groter as die Grand Canyon.

Sy het die blomme geruik, en hy het dit in die glaasvaas op die glas tafel gesit.

Sy waardeer die blomme, net jammer dit neem die alleenheid in hart weg nie.

“Wat gaan ons vir middagete eet?” vra Anton.

“Ek sal vir ons slaai maak met koue vleis,” sê Marie.

“Mmmm, oukei. Ek wil gou Leroys toe ry. Ek moet ʼn paar verfkwasse en ander goed koop, sodat ek die gang kan verf.”

“Reg so. Ek sal die kombuis skoon maak en vir die kinders kos gee.”

Die werk wat hy in die huis gedoen het, is rerig mooi en goed. Dit lyk mooi, en dit voel al meer soos ʼn tuiste. Maar dit neem nie die pyn weg van Anton se verbale mishandeling wat sy al vir twaalf jaar verduur nie. Hy het die kinders ook mishandel. Sy moes dit stopsit.

Wanneer Marie seker is Anton het gery, gaan sy uit om ʼn sigaret te rook. Hy weet nie sy rook nie. Hy sal baie kwaad wees.

Die gedagte laat haar lag. Dis niks nuuts nie. Die kwaai gees wat hy so maklik en effektief vir die mense by die kerk en elders wegsteek. Sy’s die een wat deurloop. Sy kan nie meer nie.

In die begin het sy probeer om die kloof  reg te maak. Sy het hom gevat na pastore en sielkundiges. Niks het gehelp nie. Dit het nie gehelp nie, omdat hy nie wil verander en verbeter nie.

Gelukkig is sy nie meer bang vir hom nie. Sy voel nou vere.

Hoekom skei mense? Het mense regtig ‘huweliksprobleme’, of skei hulle omdat daar ongeneesde pyn uit hul kinderjare is?

Sy het klaar gerook, en nou gaan sy gou stort sodat hy dit nie moet ruik nie.

Hulle is ‘saam’, maar net fisies. Wat kan meer alleen wees, as om in ʼn huwelik te wees, en tog alleen?

Labor ipse voluptas

deur Jan Schaafsma

“Ek wil saam met jou liefde maak.”

Sy’t die allerfynste klem op die “jou” duidelik gehoor.

’n Outydse manier om dit te sê, miskien, dink sy. Uit ’n vervloë tyd toe daar prinse en prinsesse was; konings en beeldskone koninginne.

Dit draai haar aan.

“O ja,” sê sy in ’n fluisterstem. “O ja,.” En maak haar lippe klam in afwagting van wat gaan kom. Hierdie een, ná so baie ander, maak dinge in haar lyf wakker wat lank reeds lê en sluimer. Die gevoelens kolk driftig in haar binneste, gereed om uit te bars. Dit gaan soooo ongelooflik fantasties wees.

Sy wag met toe oë vir die soen wat op haar mond gaan brand.

In plaas daarvan voel sy ’n wysvinger.

“Hokaai,” sê daardie diep stem wat die banaalste woorde in ’n Shakespeare-sonnet kan verander. “Draai die briek aan, soetlief. Ek wil saam met jou liefde maak.”

Hierdie keer val die klem op die laaste woord.

Nou’s daar ’n fronsie op haar voorkop. Sy trek ’n pruilmondjie.

“Hoe nou?”

“Wat jy in gedagte het, suikerklontjie, is nie liefde nie, maar lus.”

En lus is ’n probleem – hoekom?

“En lus,” hoor sy van ver anderkant ’n donker tonnel, “is soos ’n blerts petrol wat met ʼn vuurhoutjie aan die brand gesteek word. Poef! Dis hitte. Dis lig. Dis pragtig. Dis oombliklik verby. Jy sien spikkels voor jou oë. Wat bly dan oor?”

“Hmm,” waag sy dit. “Net verskroeide aarde?”

“Liefde,” weerklink die stem in haar kop, “wáre liefde – is soos ’n vuurtjie in die holte van die nag in ’n oopte in ’n gevaarlike swart woud.”

Orraait – as jy so sê.

“Jy stook dit houtjie vir houtjie die hele nag deur. Jy verjaag daarmee die geel oë wat in die donkerte blink. Jy voel die oorlewingshitte. Jy staar in die flikkerings en dink stories uit. Jy trek die een naby jou nader en julle voel albei geborge en gekoester.”

Nadergetrek en gekoester klink na ’n plan.

“Liefde is harde werk. Jy bou daaraan. Dis ’n marathon. Dis twee helftes wat mekaar aanvul. Dis gelykes met respek vir mekaar. Dis pragmatiste wat weet wanneer om iets aan die ander oor te laat. Dis onderhandelaars wat práát wanneer iets knyp, eerder as om vuiste te maak. Dis geesgenote wat lank in doodse stilte kan sit, en presies weet wat die ander een dink en voel. Dis nederiges wat nie met skerp elmboë vóór die ander probeer hardloop nie. Dis taktvolles wie se bors swel as die ander lof kry. Dis grapmakers wat bulderend met die ander een lag, nooit vír nie. Dis geduldiges wat stappie vir stappie by daardie liefde uitgekom het, en nie hand aan hand holderstebolder van ’n krans afgespring het nie. Dis sensualiste wat die kleinste, veerligste aanraking van die ander soos ’n elektriese skok deur hul lywe voel stroom.”

Ja, en nou is ek sooooo lús …

“Sien jy kans vir die langpad?” vra Naomi.

“Ja, ja, ja,” fluister Diaan gejaagd. “Maar ek het ook vuurhoutjies – vir die petrol.”

Altyd saam

deur Anton Dockel

Ons gaan kuier by my vriendin op my geboortedorp. Sy het   ’n dekreet gemaak. Ons moet elke oggend gaan stap terwyl dit nog koel is. Sodoende het ons stapskoene, hoede en kieries saamgebring.

Hoe loop die roete?

Jy sal sien.

Deur die begraafplaas. Ons begraafplaas is netjies en skoon met nie ’n enkele onkruid nie. Selfs die paadjies tussen die grafte is gehark. Deur die middel loop die laning sipresse. As kind het ek my verbeel die laning loop net aan en aan tot in die oneindigheid. Iets wat vir die siele van die dooies die pad wys.  Die grafstene is nie gevandaliseer nie. Net die engel op die kindergraf waar ek en my suster stories opgemaak het, was vir iemand anders ook te mooi.

Ek stap na die graf van my pa. Sestig jaar later het my ma langs hom gaan lê en langs haar weer my stiefpa. Die ewige driehoek waaroor my stiefpa hom sy lewe lank gekwel het.

Deur die rye stap ek en lees die name van bekendes raak en bereken hoe oud hulle geword het. Watter siektes het hulle lewens geëis. My oog vang ’n grafsteen met ’n oop plek langsaan. Dit is waarlik Edna se graf. Sy was berug op die dorp. Die grafskrif sê: Vir altyd in my arms, beminde – jou Julius. O die tonge het seker hieroor geklap, ken ek ons dorpie dan nie.

Edna was nooit getroud nie. Vir Julius het sy altyd meneer genoem. Hulle was lovers. Hy wás goed 15 jaar ouer sy.  Almal het geweet en ek is seker hulle het ook geweet almal weet, maar hulle het die skyn bewaar. Seker ook ’n bietjie ekstra opwinding as Julius net voor donker in die oprit parkeer en die houthek toestoot. O, die sonde. Julius se wettige vrou was op die plaas buite die dorp. Haar het jy weinig te siene gekry. Julius se kinders was erg ontevrede maar Edna en Julius was gelukkig so.

“Ja,” vertel die vriendin by wie ons kuier toe sy sien by watter graf ek stilstaan, “Julius het vir ’n maand langs die graf kom slaap. Die ou man het heel dol geword.”

Maar ek weet nie. Vir altyd saam, darem vir ’n rukkie ook in die vlees. Sy kinders het geweier om hom langs haar te begrawe en die plot langs haar het oop gebly.

Reën

deur Hendrik Botha

Die drupels breek steeds dof teen die seil van die tent terwyl Sanet en Jaco mekaar probeer vermy. Dit reën nou al vir drie dae aanmekaar en die getroude paartjie is goed keelvol vir mekaar.

Eers was hulle vir maande in dieselfde huis vasgekeer in die grendeltydperk. Daarna het hulle die eerste geleentheid om vir ’n langnaweek weg te breek gegryp in die hoop dat hulle hul huwelik kan beredder. Maar die hoop van liefde herwin in die natuur langs ’n kampvuur is gesmoor deur ’n aanhoudende reënbui.

“Ek het jou gesê dit gaan reën die naweek. Maar soos altyd word daar mos nie my opinie ag geslaan nie” breek Sanet uiteindelik die stilte tussen hulle.

“Nee nee. Dis ek wat gesê het dit gaan dalk reën en jy was die een wat aangehou het dat ons moet kom” snou Jaco haar vinnig terug.

Dis nie ’n baie groot tent nie en die hoek waar Jaco sit, is juis waar die water druppels deur een van die uitgewerkte nate drup. Maar in sy hardkoppigheid wil hy hê sy ondervinding moet soveel erger wees as Sanet s’n sodat hy haar later kan byt oor die feit dat hy boonop nog in die tent natgereën het.

Meteens hou dit op met reën. Sanet en Jaco kyk dadelik vir mekaar in die besef dat hulle onder mekaar se voete kan uitkom.

Jaco zip die tent oop en geniet eers die vars lug wat hy kan inasem. Tot Sanet se frustrasie staan Jaco net in die ingang van die tent en strek sy arms uit. Sy staan gebuk agter hom en besin vir oomblik of sy hom gaan uitstamp sodat sy ook kan uitkom, maar voor sy tot die aksie hoef oor te gaan, tree Jaco uit op die nat gras.

Buite begin die kwetter van voëls die bome vul soos die son vinnig deur die wolke breek. Hulle staan in stilte en neem die son in terwyl hulle die natuurskoon om hulle aanskou.

“Ek is jammer, my lief,” breek Jaco die stilte.  “Ek het gedink dat dit ’n lekker wegbreek sou wees.”

Sanet byt haar onderlip vas voor sy ook haar wit vlag hys. “Nee, jy hoef nie jammer te wees nie. Dis nie jou skuld dat dit gereën het nie. Ek is jammer dat ek jou blameer het.”

Vir die eerste keer die naweek is daar vrede tussen hulle. Die naweek is egter verby en hulle weet albei dis tyd vir oppak terwyl die reën hulle ’n breek gee.

Met die kar gepak, staan hulle hand aan hand en kyk een laaste keer na die mooi natuur om hulle. Donker wolke is egter weer in aankoms en hul besef hulle moet ry voor hulle in nog ’n storm vasgevang word.

Hulle kyk liefdevol in mekaar se oë voor hulle in die kar klim, net om te besef dat hulle vir die volgende vier ure saam in die kar vasgekeer gaan wees.

Liefde was die dryfveer

 deur Ansie Nel

Viktor Schultz wys sy paspoort vir die beampte by die Botswana-grens. Die man stemple dit en oorhandig die man die paspoort.

“You going to visit someone special?” vra die ou vriendelik.

“Oh yes, a very special lady. We’re going to celebrate Valentine’s day properly.”

Al die prosedures afgehandel, slaak Viktor ʼn groot sug van verligting. Suzie wag seker al vir hom. Dié naweek rig hy die groot vraag. Eindelik kan hy haar bederf soos sý daarvan hou. Hier en daar dreun ʼn groot trok verby en ʼn paar spogkarre spoed blik-blink van voor af.

“Mooi, Viktor,” praat hy hardop, “jy’t dit ge-ace.” Hy glimlag selfvoldaan. Niemand het eens in die wit  Isuzu-bakkie gekyk nie. Net die leë bak so ʼn kyk gegee. Die pad sing verby. Net voor Mopipi se afdraai sien hy karre en flikkerende blou ligte. ʼn Verkeerskonstabel beduie vir hom om af te trek. Toe hy stilhou, sien hy ʼn man in siviele klere uit die ander stilstaande motor klim en nader stap.

“Meneer Schultz?” vra die man. “My naam is Kaptein Johan Pieterse, ek is van die Zeerust-polisie se speurtak. Klim asseblief uit jou voertuig.”

Hy voel ʼn koue gevoel op die krop van sy maag. Die kaptein en sy kollega begin die binnekant van die bakkie sorgvuldig deurkyk. Hoe de hel het hulle van hom geweet?

“Wat is in die geskenk pakkie, Meneer Schultz?” vra kaptein Pieterse.

“Tjoklits vir my meisie.” Kortaf. “Wil jy sien?” Hy voel hoe die bloed opstoot in sy gesig.

“Asseblief,” gebied die man ongestoord.

Hy maak oop en wys uitdagend die eetgoed een vir een. Daar is ʼn Aero, Trix se gunsteling en sy gunsteling neut sjokolade. Onder in die sakkie is drie pakkies Smarties.

“Tevrede?” vra hy bars en begin terugpak.

“Glad nie.” Hy steek sy hand uit. “Gee daai Smarties. Ek wil net seker maak.”

Viktor voel sy bene wil onder hom padgee toe die ou dadelik sien die een boksie was oop en weer toegeplak.

“Draai om asseblief,” beveel die speurder nadat hy die boksie oopmaak en uitskud. “Jy word gearresteer vir die smokkel met ongeslypte diamante.”

Viktor sien die speurder praat nog, maar die bloed druis so in sy ore dat hy nie meer hoor nie.

In Gabarone antwoord Hannes van Staden sy foon.

“Dankie weer eens vir die wenk,” sê die stem aan die ander kant.

Hy glimlag verlig na sy gesprek. Dis verby, eindelik verby. Nooit weer gaan hy betrokke raak by onwettige besigheid nie. Hy vind Marli in die kombuis en vou haar toe in sy arms. Hy fluister in haar hare:

“Ek wil jou toevou met liefde en sorg. Ek wil saam met jou oud word.”

Té saamwees

 deur Elmi Smith

Die mandjie hang swaar aan my arm. Dit moes net brood en melk gewees het maar toe kom botter, suiker, tamaties, afslagkoffie en winskoopwyn by.

Ek hou ʼn Covid-afstand van die vrou voor my. Sy het groot gegaan. Haar waentjie loop oor. Nogal ʼn mooi haarstyl. Interessante oorbelle. Netjiese masker ook, pas by haar rok.

Skielik trek ek holrug. Hare rys in my nek. ʼn Dik aura omsingel my.

Ek draai versigtig om. Die mandjie ʼn pantser teen my bors.

Sy masker hang pap. Ek sien neusgate en ruik vis. Sy witbrood stamp aan my wyn.

My oë boor afstand tussen ons. Hy kyk op sy foon.

Ek tree effens terug. Hy skuifel vorentoe.

Nog ʼn entjie terug. Nog ʼn skuifel vorentoe.

Ek gryp ʼn soetding van die verleirak, draai my rug en hou asem op.

Sy witbrood raak my lyf.

Haal asem. Bly kalm. Jy is amper voor.

Die brood stamp weer.

My lyf draai om. Ek klou aan die mandjie. My knie swaai op en tref die eiers agter die brood reg in die skag.

Sy oë rek. Hy snak na asem en krimp inmekaar.

“Next customer! Number five!”

Ek beweeg vlugtig. In hierdie Covid-tyd moet mens nie té saamwees nie.

In die padda se spring

deur Ilse Goschus

Sue-Anne sit voor haar skootrekenaar in Goa Indië. Sy tuur verby die palms tot amper by die see; nou verbode terrein sedert die COVID 19-inperkings. Dis boonop Moedersdag, 9 Mei 2021. Die ironie is; sy’s ver verwyderd van haar familie; fisies en emosioneel.

Haar oë dwaal na die skootrekenaar-skerm.

“ʼn Hoë hoop liggame; doodgewurg in oorvol ambulanse,” dink sy geskok.

Twee- en-twintig lyke, toegedraai in witdoek. Opgestapel of liewer… oor mekaar gestapel oor te min plek orals. Soos misplaaste poskantoorpakkies.

Sosiale distansiëring het op simboliese wyse gesterf saam met die suurstof-beroofde liggame; ook geen kermende, huilende, klouende, emosioneel-belaaide famielie-tonele nie. Die ironie… solidariteit binne die dood.

“Hulle’s net dood; klinies, koud en hygend,” worstel Sue-Anne met die ontstellende feite terwyl haar trane soos slinks-bewegende geheime agente diep in haar hart druppel.

Iets anders lei nou haar aandag  af.

Koeie en bulle string soos ʼn georganiseerde regiment seewaarts terwyl die buurt se rondloperhonde hul grommend waarsku dat hul nou honde-terrein betree; ʼn daaglikse ritueel, sonder merkwaardige impak.

“Sterkte in solidariteit. Die diere staan saam,” dink sy ontnugter. “En, maar … my familie? (En dit nogal in COVID-tyd.) Een en twee-woord whatspp-boodskappe… die kliniese reddingsboei of dalk ʼn SOS-boodskap?”

Skielik merk sy ʼn klein bewegende springerigheidjie langs haar; ʼn baie klein paddatjie. Hierdie enetjie is stoksielalleen. Hy probeer naarstiglik teen ʼn hoë trappie opspring. Geen reddingboei nie en geen teken van padda-solidariteit in hierdie geval te bespeur nie.

Soos Sue-Anne nader beweeg, begin die amfibiese gediertetjie naarstiglik te spring; hoog en ver en vasberade om sy oënskynlike ontsnappingsdoel te bereik.

Dis toe dat sy berusting vind in die padda se spring.

Sy vou haar skootrekenaar toe, glimlag stil; gereed vir die volgende uitdaging, hetsy in solidariteit of stoksielalleen.

Die eenkantbuffel

deur Jan Schaafsma

 Eendag, op ’n grasvlakte in Afrika, was daar ’n trop buffels (toe daar nog groot troppe buffels was). Die buffels het gras gevreet. Hulle het gepaar en gebaar. Hulle het getrek en gevrek. Solank hulle met rus gelaat is, het hulle ander gediertes met rus gelaat. As iets hulle bedreig het, was hulle onder die gevaarlikste diere in Afrika. Die heel gevaarlikstes was mense (verreweg), muskiete en seekoeie, maar buffels was hoog op die lys.

In dié trop buffels was daar een wat nooit lekker ingepas het nie. Wanneer die buffels gras gevreet het, het dié een ook gras gevreet, maar altyd aan die buitekant van die trop. Wanneer die buffels gaan slaap het, het dié buffel ook gaan slaap, maar altyd ’n entjie van die trop af weg. Wanneer die bulle koeie gesoek het, het dié buffel staan en kyk, maar nie ’n koei gesoek nie. Hy het in dieselfde vlei as die ander buffels in die modder gerol, maar meer eenkant as hulle. Wanneer die buffels na soeter gras begin trek het, was dié buffel altyd heel laaste in die ry. Orals waar die buffels water gedrink het, het dié buffel ná almal nog staan en suip.

Hoekom was dié buffel so eenkant? Niemand weet nie. Hy was nes die ander buffels, met skerp, dodelike horings, massiewe spiere, ’n goeie reuksin en ore wat baie fyn kon hoor. Hy was vir niemand ’n bedreiging nie, en daarom het die ander bulle nie met hom koppe gestamp en hom weggejaag nie. Hy’t dikwels in die verte staan en staar. Miskien was sy kop heeltemal leeg en het hy eenvoudig nie besef wat die ander buffels doen nie. Tog was dit eerder asof hy diep oor dinge nagedink het. Perdalks was hy ’n filosoof. Miskien het hy op ’n manier gevoel dat hy nie met semels wil meng nie. Altemit het die hoi-polloi se sterk reuk sy delikate neus aanstoot gegee.

Al het die buffel hom so eenkant gehou, het hy die trop nooit heeltemal verlaat nie. Hy was alleen, maar nie eensaam nie. Hy het baie goed geweet hy het die trop nodiger as wat hulle hom nodig gehad het. Afrika is nie vir sissies nie. Daar skuil gevaar om elke hoek en draai.

Die eenkantbuffel het later op die trop se senuwees begin werk.

“Kom wei hier saam met ons,” het hulle gesê. “Umuntu ngumuntu ngabantu.”

Van die koeie het na hom geloer. Hy was eintlik ’n baie mooi, sterk, viriele buffel wat goeie kalfies sou maak. “Haai daar,” het hulle skalks gesê. “Hierdie gras is só soet, só lekker, só sag. Kom eet saam met ons.”

Die buffel het weggekyk.

Toe kom die leeus. ’n Groot honger trop. Hulle het ver gestap sonder kos.

Die buffels het dadelik laer getrek met hul kleintjies in die middel en hul skerp horings byna ondeurdringbaar buitentoe.

Die eenkantbuffel wou deel van die kring word, maar daar was nie plek nie.

Die leeus het hom gevang en heerlik aan hom gesmul.

Die spyker

 deur Kobus Burger

Die man se ma is dood

Hy was sy hande

Pak die groente in die rakkie

Vou ʼn T-hemp op

Sit die sokkies in die laai

Sluit die balkondeur oop

Uit die afleweringstrok bruis ʼn gospelkoor

Die hadedas skrik op

Die foon pieng Stage 2 is op pad

“Fok!” lees die WhatsApp-groepboodskap

En sy dans in ʼn krullebol-pruik

Met twee plastiekborste wat uithang

ʼn Groep vriende wat laatnag lag

Die man plak die foto tussen die ander

Op die Mamma-muur

Lees die handgeskrewe brief weer ʼn keer:

“enjoy the moment”

Die man pak die briewe weg

Vasgeknoop met ʼn vaal lint

Die man skakel die ketel aan

Staar na die muur sonder ʼn skildery

Die muur waarin hy nie ʼn spyker mag slaan nie

Aldus die twaalf-blad-huurkontrak

Die man roer nog ʼn lepel suiker

In die stroperige koffie

Verdryf die bietjie bitter

En trek dan kombuislaaie oop

Op soek ʼn hamer

En ʼn dik spyker.

Plastiekproppe

deur Carie Maas

Sy het vier dae voor haar een-en-vyftigste verjaardag besluit sy gaan nie meer die plastiekproppe vir die kerk insamel en namens hulle aan die liefdadigheidsorganisasie oorgee nie. Sy het gewonder wanneer sy dit vir hulle moet sê. Toe haar broer se kinders die week ná haar verjaardag weg is nadat elkeen een van die Golden Cloud-muffins wat sy gebak het, geëet het, het sy haar winters- en somersklerekaste omgeruil, miskien ’n bietjie vroeg, en probeer om nie die oorgetrekte hangers almal in dieselfde rigting te hang nie.

Toe kom die stilte.

Haar kaste was reeds agtermekaar, behalwe die Tupperware wat te vol is en wat sy bly uitstel het. Hier en daar het sy ’n herfsblaar laat begaan om haar hark te ontsnap – niemand kon tog in die vierkantige klein tuin insien nie. Toe het sy al haar ou kerse opgesmelt om drie nuwes te maak, bly oor die jogurthouers wat sy tog maar gebêre het.

Sy moet meer uitreik, het sy begin dink. Sy het haar WhatsApp-kontakte deur vyf gedeel vir Maandag tot Vrydag. Sondag is gesinstyd en om vir iemand op ’n Saterdag ’n boodskap te stuur kan desperaat klink. Dit was eweneens dan ook maar goed dat X, Y en Z op ’n Vrydag val.

Mettertyd het sy egter agtergekom selfs mense met gesinne stuur nou boodskappe op ’n Saterdagaand. Dit het haar verstom. En bly gemaak. Dit was nie meer skaamtyd nie. En sy het begin wonder wat in die tyd ná die stilte sal gebeur.

Sy het gewens sy het tog maar vir haar broer se seun gevra om na die drade van haar hoëtroustel se speakers te kyk; hoe sy hulle ook al gewikkel het, die radio het bly krap. Sy het selfs begin meen haar begroting laat meer oproepe toe. En deur ’n resepteboek geblaai.

Wat sy nie kon regkry nie, was om die proppe wat sy reeds gehad het, weg te maak. Op ’n dag het sy hulle uitgepak, in patrone, soos vir dambord. Sy het ’n mooi bloue gevat, blou soos die helder winterlug, en dit oor ’n goue laat spring, en lag gekry vir haarself. Toe het sy die vrouevereniging se voorsitter gaan bel.

Corollawierus lôckdown

deur Elmi Smith

In ons huis is agt onder kwar…kwara….kwart…. lôkdown.

Oupa, Ouma, Ma, Stiefpa, Antievirginia, Ekssandra, ek en Wagter.

Ons is nie gewoond om só in mekaar se hare te wees nie. Veral nie in Antievirginia se mal-t-color teeze nie. Sy het kom plak net voor lôkdown. Sal nooit alleen koup nie, reken sy.

Oupa rook heeldag pyp op die stoep. Hy bespied die straat met sy verkyker en verwilder enige verdagte met ‘n bulderende ‘WYK SATAN!!’

Ouma bid, sing, sug en maak kos. Wanneer iets aanbrand, vloek sy gedemp maar verwoed.

Wanneer Stiefpa nie help-my-sterk-lykoefeninge doen nie, lê hy en Ma enCorollawierus kyk. Elke etenstyd beswaar hulle ons met die nuutste doem en gloem. Volgens Stiefpa gaan ons almal vrek.

Antievirginia is my oorlede pa se suster. Oupa sê sy doen absoluut ef-ôl behalwe rondslaap. Die matraswinkel kan haar aanstel om terugvoer te gee oor hulle matrasse. Daar’s nie ‘n matras in die dorp wat sy nog nie getoets het nie. Oupa het nie baie ooghare vir sy eie dogter nie en die Corolla maak dit net erger. Ek vermoed Antievirginia is beroemd want Ma sê sy dink Virgin Active is na Antivirginia vernoem. Antievirginia bad lank en trek mooi aan en ruik lekker en… verder is Oupa seker reg. Antievirginia sê sy is met verlof, haar louere rus bietjie.

Ekssandra is my sussie. Sy moes eintlik Xandra gewees het maar my pa het my ma verkeerd verstaan toe sy sê Sandra met ‘n eks. Ekssandra luister heeldag musiek en whapp haar vriende. Sy help net vir Ouma onder dwang.

Ek is Kasper. Kasper met ʼn Ka. Ek moes eintlik Jasper gewees het maar Oupa sê my pa was lisdeksies en ek kan maar net bly wees hy het nie ʼn R in plaas van die J geskryf nie. Oupa sê ek is ʼn oulike seun, net jammer vir die gebrek aan breinselle, ek moes dit by my pa geërf het maar hy het nie veel gehad om mee te begin nie. My pa het hom vrek gesuip, sê Oupa. Ma sê Pa is oorlede as gevolg van ʼn oordosis coke. Nou drink ek net Fanta.

Gister bring Ekssandra se boifrênd, Jakkals, tyding dat sy ma aan Corolla beswyk het. Toe hoes hy en sak inmekaar op ons stoep.

Ouma skree dat iemand moet kom help.

Ma skree terug dat sy sewe maande swanger is en dat sy niemand kan help nie. En dat niemand haar kan help nie.

Oupa gryp die verkyker.

Stiefpa begin push-ups doen.

Antievirginia wonder of die arme vrou dalk wyn sou oorhê.

Ekssandra loer om die deur en sê die kys is uit.

Wagter hol weg.

“Kaspertjie, gaan roep vir suster Syringe!”

“Dis lôkdown Ouma!”

Ouma wring haar voorskoot en ek bring suikerwater.

In ons huis is nou nege onder kwar…kwara….kwart…. lôkdown.

Oupa por gereeld vir Jakkals om Stiefpa raak te hoes. “Hy’s lui en vreet te veel,” sê pa.

Corollawierus. Niemand rus nie.

Die begraafplaas

deur Carie Maas

Ons het by die graf stilgehou en met die uitklim het my vinger in die deur beland. Moet ek vir jou koue water opsit, vra my suster, reg met die spuitbottel en lap vir die graniet wat sy wil skoonvee. Ek knyp die vinger tussen my bene dat die gebrand moet verdwyn. ’n Ent van ons af is daar ’n swart en geel begrafnis. Sowaar Covid-min mense. My ma het so van helder geel gehou. Hulle het ’n groot luidspreker en net een liedjie speel oor en oor: ‘Islands in the stream’ van Kenny Rogers en Dolly Parton. Hoekom? My pa wou kom kyk of die gras nou eindelik gevat het. Met die baie reën het ons nie vir die wag-’n-bietjie water gebring nie. Ek staan en kyk hoe my suster bossies uittrek, en luister na Dolly Parton. Hold me closer and I feel no pain. Toe hulle ‘no more will you cry’ vir die derde keer sing, begin ek tjank en kan nie ophou nie. Kom ons gaan maar, sê my pa. Toe ons naby aan hulle tent verbyry, is al wat ek raakgesien kry ’n man wat ’n bos lelies met lowergroen stingels nader dra. Maar hy’s ook te jonk vir die liedjie.

Ander weergawes van myself

deur Dominique Fischedick

As ek dit kon oordoen…

Sou ek met ʼn goudgeel sonhoed en ʼn strandsak vol boeke, die vliegtuig agteruit maak vlieg en vra dat hy my op die seesand aflaai, daar waar die branders vrylik teen die rotse breek.

Sou ek my laat-slaap-dae versigtiger kies en eerder soggens die tropiese son indrink en opslurp, totdat my sielsbeker daarvan oorloop.

Sou ek my Afrika-land van hoek tot kant verken en diep spore trap op Tafelberg, sonder hunkering na wit kranse van verre lande.

Sou ek elke dag ʼn veldblom pluk, agter my oor indruk en Dumela uit volle bors oor die vlaktes skree, tot die kranse antwoord gee.

Sou ek my oumalief uit die Hemel steel en grootoog na Jakkals en Wolf stories luister met die troosreuk van jêmtertjies wat my neusgate vul.

Sou ek my pa daardie oggend stywer om die lyf gryp en sou my smeektrane wat in sy handpalms opdam hom help omdraai, voordat hy die spyt- prys van groener gras aan die anderkant betaal.

Sou ek my moeder teen my bors laat lê en haar wieg tot oortuiging, dat sy meer werd is as die maatstaf waarmee sy haar waarde meet.

Sou ek my seuns weer klein druk en van vooraf leer, dat geld nooit ware geluk sal koop nie en dat dit net ʼn prys vir verloorders is.

Sou ek my ware vriende oor en oor kies, want hulle bloed kruip waar dit nie kan loop nie.

Sou ek my woefe se nat snoete en hondeholle nog nader teen my trek, want geleende viervoet-liefde is kosbaar.

Sou ek weer Ter Wille van Oorlewing kyk, ter wille van oorlewing.

Sou ek my eerste soen in ʼn canned fruit bottel vasvang, ingelê met ʼn paar sonstrale vir rainy days en Mondays wanneer jy van skoenlappers in jou maag en sonsoene op jou wange wil onthou.

Sou ek meer roomys vir ontbyt eet en op pms dae ʼn hele sjokoladekoek met ʼn vurk bed toe sleep en alleen verorber.

Sou ek meer lag, meer huil en sorgeloos sonder skaamte in my bikini loop, want ek kán loop.

Sou ek my glimlag opgebruik, voordat ʼn maskersluier alle emosies van my gesig afvee. (Ek sou ook anders na ʼn vlermuis kyk…)

Sou ek genoeg selfgenade kies en vir myself ook ʼn plekkie in die son gun.

Sou ek nie in kompetisie met ander of weergawes van myself wees nie, want daar kom net dadels daarvan.

Sou ek altyd streef na eenvoud tot vervelens toe, want ʼn dak is ʼn dak en alle wiele rol van punt A na B.

Sou ek net myself wees … my praat-te-veel-hande-in-die-lug-oordramaties-serp-om-die-nek-boek-onder-die-arm self … want dis die skoen wat my die beste pas.

Sou ek sonder ophou al die stories binne my vir my nageslag in ink giet.

Sou ek vroëer glo dat God my waarlik lief het … rêrig êrig … nes ek is … met of sonder ‘n do-over.

Sou ek as-loos en onvoorwaardelik leef.

Maar nou is as verbrande hout en Aspoester toe net ʼn sprokie …

As ek dit kon oordoen

 deur Liza Lombaard

My kop suis. Ek moet fokus op dit voor my. Nie nou tyd vir emosioneel raak nie.

Ek het ʼn jaar gehad van waarskuwings en emosionele voorbereiding vir wat nou besig is om te gebeur. My huisdokter het my gewaarsky en gemaan dat ek begin voorberei.Dis soos ʼn tsoenami-waarskuwing wat al jare vooraf gegee word, maar mens sit en wag vir die oomblik om aan te breek. As dit wel gebeur, word jy steeds met jou broek op jou knieë gevang.

Fokus, skat. Daar is nie nou tyd vir sag raak nie.

Ek voel naar, my hande sweet en my maag is op ʼn knop getrek.

Die skool is ingelig dat familie kom kuier vir drie dae. Niemand vermoed iets nie. Die kinders is nog klein.Onbewus van alles.

Ek het hulle beskerm, al vir lank. Jare. Dit kom natuurlik ,om soos ʼn robot op te tree. Stap vir stap.Elke plan A het altyd ʼn plan B .

Fokus.

Tasse? Ek kan nie onthou waar ek die tasse gebêre het nie.

Ek moet onthou om die die kar te laat was voordat ek die kinders optel.

Gou by die polisiestasie uitkom. Ek wil nie die kinders wegvat en aangekla word van ontvoering nie. Dit gee my net twee ure om gou hier alles klaar te maak. Waar is die nagklere? Buite op die draad. Ai. Tandelborsels. Glas lê nog op die vloer en in die bad van die badkamer. Dis nie meer my probleem nie. Ek sal dit nie skoonmaak nie. Ek hoef niks meer weg te steek of te probeer regmaak nie.

Dis verby. Klaar.

Die karsleutels voel swaar in my hande. My hart is emosieloos,soos ʼn klip wat my aftrek. My skouer is seer en arm voel lam.My oog vang die koffietafel. Die glas daarop is ook gebreek. Ek onthou nou my rug. Dis nog seer.

Fokus. Dis verby. Kan dit wees? Net so. Dertien jaar wat ʼn mens belê in ʼn huwelik.Tjoef. Klaar. Daar is nie nou tyd vir rou nie.

Ek bel hom gou en vra of dit reg sal wees as ek drie dae by Mariet gaan kuier met die kinders. Hy gee nie regtig om nie. Hy dink dis ʼn wyse besluit as ek weet wat goed is vir my. Fokus.

Ek en Mariet is vriendinne vanaf ons studentedae. Twintig jaar later. My huwelik is verby. Ons het altyd gespot en gesê dat ons vriendskap langer sal hou as ons huwelike. Min wetend.

Vir nou kan ek met die kinders hier by haar rus en my trek reël. Perspektief kry.

Vir my jonger self sou ek sê: Wees rustig in jouself. Moenie jouself druk om te trou omdat almal dit doen nie. Studeer, werk, maak jou eie vriende en geniet jou eie teenwoordigheid. Leer op jou eie voete staan. Alles kom met tyd. As die tyd reg is sal jy weet. Jy kan nie baklei vir liefde nie. As iemand nie met jou wil wees nie, dan stof jy af.

Dis nou vier jaar later.

As ek dit net kon oordoen.

Die mat

deur Anton Dockel

Isabella III  is besig om die prooi af te insluk. Martin draai weg. Hy geniet dit as sy die angsbevange muis vang en langsaam dooddruk, maar die afsluk lyk vir hom of sy wurg. Soos hy, toe Mammie hom pampoen wou voer: “Vandag kry ek hierdie pampoen in jou maag. Sluk of verstik.”

Dis vir Martin of hy weer Matilda se stem kan hoor: ”As jy eendag van ’n oudit af terugkom, is daardie luislang se kop verbrysel saam met haar grillige vriendin die mamba. Jou mammie se mat gaan ek ook sommer verbrand.”

“Ag Liefie, jy weet jy sal dit mos nooit aan my doen nie.”

Die mat is vir haar nie net ’n steen des aanstoots nie, dis ’n kleed des vallens. Sy het al so baie daaroor gestruikel, daarop gegly; sy haat daardie mat. Martin se verweer is dat dit ’n kosbare erfstuk van Mammie is.

“Dis ’n Kerman, Liefie.”

“Skeel my min. Jou ma het ’n vloek daarop gesit. Haar towertapyt wil my nek breek.”

Aan die begin was sy so opgewonde toe hulle in in die dubbelverdieping met die wenteltrap en die “swewende balkon” ingetrek het. Die balkon vanwaar sy die jong buurman in of langs sy swembad kon beloer. En hy is nie kuis gekleed of min bedeeld nie. Allesbehalwe. Met plesier het sy die huis oorgedoen en met net soveel plesier oor die balkonreling geloer. Amper alles is uitgegooi behalwe ’n paar vergulde spieëls, eetkamertafel, silwer skinkbord … en die mat, op Martin se aandrang.

Die mat, die mat, die mat.

“Gisteroggend,” kla Matilda, “het dit voor die kaggel gelê en vanmiddag pootjie dit my in die voorportaal toe ek van die winkels afkom. Ek het dit nou aan jou kant van die bed gaan gooi dat dit Mammie se seunie kan oppas. Dalk was dit al die tyd die ding se bedoeling en nou sal dit ophou rondseil.”

Toe Martin terugkom van die oudit af, moet hy hoor die mat het in die nag op haar kom val en haar probeer verwurg. Sy’t seker gewens dis eerder buurman se fris dye om haar keel, dink Martin ergerlik. “Jou mat is in die gastekamer, opgerol en vasgebind,” sê Matilda.

“Martin,” gil Matilda. Martin gaan kyk. Sy lê onder die balkon op die plaveisel. Hy weet wat soek sy so vroeg op die balkon. Die buurman doen sy vroegmôre sweet- en swemsessie. Hy bel die ambulans. Sy lewe egter nog. Haar nek is gebreek.

Matilda is permanent in ’n rystoel. Sy leef in pyn – sy is ’n pyn. Die opgerolde mat het op die balkon gekruip, haar gepootjie en oor die reling gestamp, sweer sy. Jóú mat!

Bedags het sy ’n oppasser. Hulle bedank een na die ander. Saans moet Martin na haar elke gier en gril omsien. Jóú mat! Hy verwaarloos die slange.

Jóú. Donnerse. Mat!

Die oppaster bel: “Meneer Martin, die mamba het mevrou gepik en die dokter was te laat.”

As hy dit oor kon doen, sou dit sonder die mat wees.

Ek wens

deur Elmi Smith

Ek wens ek kon die dae van die week losskroef en uitruil soos ek wou.

Ek wens ek kon die jaar begin met sneeu in my voortuin en ’n seestrand by my agterdeur.

Ek wens ek kon in twee verdeel en met myself argumenteer totdat ek wen.

Ek wens ek kon ’n reënwolk reg bo my kop bestel wat my verskans teen hierdie versengende hitte wat taai sweet onder my borste opdam en dan walbreek om kielierig in my naaltjie saam te koek.

Ek wens ek kon vlieg sonder vlerke en sonder ’n vlieënierbril met gewone klere aan en sonder dat die wind die trane uit my oë waai.

Ek wens ek kon vir die Jan Frederik vra wat hom besiel om gereeld by die deur in te stap, in die kombuis rond te stap, per geleentheid met die trap op te stap en dan doodluiters weer uit te stap. Ek sou ook graag wou weet of hy van die saad hou wat ek daagliks vir hom uitsit en hoekom hy soms so peinsend na my kyk. Dit sal ook gaaf wees om te weet of hy my al vergewe het dat ek sy familielid wat gereeld op ons kombuisvloer kom skyt het, met ’n slap riem gevang en na ’n naburige woonbuurt verban het.

Ek wens ek kan op ’n oomblik se ingewing dieselfde saligheid ervaar as wanneer ’n kleinkind se arms om my vou of een in ’n glimlag uitbars.

Ek wens daar was nie iets soos honger nie. Ek wens almal het genoeg gehad om te eet. En te drink. En ’n dak oor hul kop. Maar veral genoeg om te drink.

Ek wens ek kon alles onthou wat my ma gesê het. Meestal onthou ek net “do what you do do well” en “natuurlik kan jy” en “as jy nie iets goeds kan sê nie, bly eerder stil” en “jy is darem baie slim” en “jy is nie bang vir werk nie, jy lê dan langs dit en slaap”. Ek wens ek kon nog baie-baie kere vir my ma en pa sê hoe onvervangbaar hulle is.

Ek wens ek kon bier drink sonder om vet te word. Regte bier, nie afgeroomde bier nie. Ek wens dit was aanvaarbaar om jou oggendkoffie vir ’n yskoue bier te verruil. Of nee wag, dit gaan nie werk nie want ek gaan nie my beskuit in die bier wil doop nie.

Ek wens die familie kon meer gereeld saam braai. Ook die in Perth en London en San Francisco.

Ek wens ek kon worry oor môre of oormôre of oor wat gaan gebeur of oor wat nie gaan gebeur nie sodat ek meer simpatie kon hê met mense wat aanmekaar beswaard is. Ek worry nie eers oordat ek nie worry nie want om te worry het nog geen el by enigiemand se lengte gevoeg nie.

Ek wens Covid vrek vinnig.

Ek wens vir soet kinders, skoon vloere en lekker kos.

O ja, en World Peace.

Die tweede wet

deur Thom Husselman

Tersia hou die purper visitekaartjie met die kronkelende woorde “Manifestation Magic” tussen haar bewerige duim en wysvinger vas, terwyl sy die nommer op haar foon inpons. Sy lig haar selfoon van haar bobeen en trek ’n woeste teug lug in haar longe.

“My towergodin Tersia, het jy goeie nuus?” vibreer dit uit die selfoon se luidspreker.

“Nee, jou fokken vals profeet, ek het als verloor. Ek sit buite die prokureur se kantoor en ry nounet na die huis wat oor dertig dae nie meer myne is nie.”

“Dit kan nie wees nie … Het jy opgehou met jou wensritueel, skat … Jy moet heeldag daai energievlakke hoog hou. Dis die krag van die Tweede Wet. Jy kan mos nie nou die kristalbal laat val nie.”

Die spiertjies in Tersia se kakebene stoei teen haar vel. Toe sy drie maande gelede R5 000 aan Hilda se Law of Attraction Academy oorbetaal het vir die naweekslypskool was sy skoon hoendervel van die opgewondenheid vir die suksesse wat die sogenaamde Manifestation Fairy beloof het. Die lys “testimontials” op die Akademie se webblad het soos ’n reeks wonderwerke geklink. Maar Hilda het selfs méér beloof. Luukse oorsese vakansies, mense wat tjeks in die pos ontvang, passievolle aande by kerslig, erfporsies van miljoene rand en loopbane wat met vet salarisse gepaard gaan, liefde in die borrelbad …

Die Sondagmiddag tydens een van die visualisasiesessies het sy haarself op ’n seiljag gesien: sonbruin, teugend aan ’n sjampanjefluit met Bertus wat haar in haar nek kielie. Sy het gesien hoe gly die sasjimi in haar keel af en net na die byt van die wasabi het sy warm tong oor haar lippe gebeur.

‘n Week gelede het Bertus met sy bultende leersak in die kamerdeur gestaan en gesê hy en Nelinda trek saam in. Hy het ’n dokument op die bed gegooi en bot gesê: “Lees maar tydsaam deur en teken as jy reg is.”

Sy wens sy het toe gevloek.  Lelik, soos sy vandag doen. Mag haar ouma Netta haar nie vandag hoor nie. Vir die dae daarna het sy wel stringe kwetswoorde en ander beledigings bedink wat sy daardie dag móés gesê het, maar nie kon nie. Die woorde het in haar strottehoof opgedam en sy kon skaars haar bene beweeg.

“Towergodin Tersia … is jy nog daar?”

Tersia sit die foon op die instrumentpaneel voor haar neer. Sy skakel die motor aan.

“Gee my jou adres, jou bitch. Ek is op pad. En hierdie keer gaan ek my niks verbeel nie. En jou leuens gaan jou nie beskerm nie. Dis tyd om elke fokken veer uit jou feetjievlerke  te pluk.”

“Ek wag …”

Die saad van alle kwaad

deur Jan Schaafsma

Ur snuif aan die vars lug buite die grot en hoor hoe hoes almal binne van die rook.

“Kom terug met ’n bok,” kyf sy wyf. “Ek’s lus vir vleis. Jou gras is goor.”

Ur kyk na sy aanplanting op die gelyk grond langs die stroompie. Wat kla Akka so? Die sade lyk goed. Die vrouens kan dit maal en genoeg platbrode vir ’n jaar bak.

Sy verstaan nie. Wil die vroue kos bly versamel? Moet hy aanhou jag?

Anderkant die gras trek ’n stofstreep Ur se aandag. Sy oë vernou. As dit trekkers is, sal hulle dalk ’n bok vir Akka se lekker platbrode ruil. Die bok sal melk gee, en dan’s daar nog minder rede om self te trek.

Hy sal net moet keer dat die trekkers se bokke sy gras opvreet! Hoe gaan hy hulle laat verstaan dis sý gras, nie almal s’n nie? Miskien moet hy klipmure rondom die gras pak. Daar’s wild wat ook kom vreet.

Ur kyk na die wolke. Vorige jare het dit gewoonlik nou al begin reën en was dit nie nodig om water na die gras toe te dra nie. Dis harde werk. Die meeste lek deur die leersak voor hy daar kom. Wat as hy hoër in die stroompie op ’n sloot soontoe grawe? Hy kan klippe in die stroom gooi sodat die water opdam. Dis klipperige grond, sy graafstok sal nie werk nie. Wat kan hy gebruik? Been? Klip?

Ur krap aan die luise in sy hare en stap na die klip waar almal gaan hurk om te druk. Hy let weer op hoeveel weliger die onkruid hierso groei. Sorg die poep vir die geiler groei? Sê nou hy gooi van die poep tussen sy gras? Jegh! Dan gaan die gras mos na poep smaak.

Ur skud sy kop. Hy voel skoon suf van al die vrae. Die lewe is moeilik, en op sy eie kan hy ook maar net sóveel doen. As daar meer hande was, sou hulle baie meer kon regkry. Die klippe vir die mure pak. Nog grond skoonmaak vir baie meer gras.

Miskien sal sommige van daardie trekkers eerder hier wil aanbly. Die grot is vol – hulle sal hutte moet bou. Hy sal vir hulle moet wys waar, want die riviertjie oorstroom as dit hard reën. As hier baie mense is, sal hý hul hoofman wees. Ur glimlag by die gedagte.

Ja, Ur. Só het alles begin. ’n Bok vir ’n brood is nou wêreldwye handel; ’n dammetjie en sloot verstommende ingenieurswese; ’n klipmuur begrens private eiendom; ’n hoofman het ’n regering geword; ’n paar hutte ’n stad met miljoene inwoners.

Die aarde se einde is ingelui toe jy die natuur na jou behoeftes begin aanpas het. Jy het die teelaarde geskep vir die oormaat mense wat ons planeet nou stelselmatig stroop van alles wat hom aan die lewe hou.

As ek kon, sou ek jou gras plat getrap het. Die natuur veg terug, maar hy wankel, en ons gaan ’n ineenstorting nie oorleef nie.

Nog ’n laat inskrywing:

Ons Toekoms

deur Delia Spies

Die wêreld was besig om in een te stort. Die pandemie het oorgeneem en die mensdom het met vrees in hul harte rondgeloop. Die ekonomie het ‘n nuwe laagtepunt bereik en paniekbevange het die land na die president gedraai om ons te lei. Die vrae wat in ons gebroei het, het ons van binne af opgevreet. Hoeveel van ons gaan hierdie moeilike tyd oorleef? Gaan ons lewens ooit weer dieselfde wees? Wat hou die toekoms vir ons in?

Ons het gedink die tyd van maskers sal nooit einde kry nie. Ons sou nooit kon raai dat geweld, regoor die wêreld, sou afneem nie. Ons het vas geglo die toekoms is leeg, dor, afgebreek en ’n totale treinwrak, maar hier sit ons 10 jaar later en alles is verby. Dit voel net soos ’n nagmerrie, behalwe vir die ongesiene wonde wat die pandemie gelaat het. Ek is doodeerlik. Wat dink jy daar? Glo jy my nie? Kom ons draf-stap deur die strate van Worcester.

Waar die mens nie alleen kon stap of selfs draf nie, loop ons kinders sonder vrees rond. Dit klink dalk na’n verhaal wat ons ouers ons vertel het van hul jong dae, maar dit is die waarheid. Families voel veilig in hul huise, steeds agter geslote deure en diefwering, maar dit is omdat die mens dit moeilik vind om weer te vertrou, indien dit vantevore verbreek is. Die land se oeste floreer en ons ekonomie het weer versterk tot op ’n punt waar die alledaagse mens ook oorsee kan reis. Ons is weer ’n stabiele, eerstewêreldland wat ons medemens en bure kan vertrou. Ons sê met trots dat ons van Suid-Afrika is. “So gebore en so laat staan,” sal ons gil as iemand ons sou vra. Lewe is weer goed en die moeite werd. Kyk daar hoe hardloop die kinders, so gelukkig en vol energie. Dit is maar vir wie ons leef en alles probeer beter maak, ons kinders. Dit is hoekom ek dink die land weer so gou op sy voete gekom het.

Die wêreld is beter, maar nie perfek nie en definitief nie terug na hoe dit voorheen was nie. Ons moes ’n nuwe normaal leer ken en aanpas om te oorleef. Die gebeure van 2020 het letsels in almal se lewens gelos en leegtes gelaat wat deur mense gevul was. Die waarheid is, ons is dankbaar vir ons verlede, want ons het daaruit geleer. Ons het verbeter waar ons kon. Ons lewe meer in die oomlik, omdat ons besef het hoe kort die lewe is. Ons geniet elke sekonde en laat alle besluite tel. Ons lewe nou voorwaardelik ten volle.

Die Boer

deur Tanya du Plessis

My voorvaders het uit Europa gevlug om verskeie redes en hul het die onbekende kom tuiste maak. Hier het hul gedoen wat die Vader hul opdrag gegee het, bou, plant en bou ’n nageslag al weet jy dat môre dalk jou einde gaan wees. Vir jare het dit goed gegaan met die volk.

Ons het eens vrylik rondbeweeg op die goeie grond van Afrika. Ons het na haar kinders omgesien en ons was genoeg. Toe kom die groot verraad. Van waar dit gekom het, sal ons nooit waarlik weet nie. Een vir een is my volk verminder en ons bloed het gevloei soos die riviere van Afrika. Die wat aan bewind was, het hul siel verkoop vir geld en stilte terwyl die volk op die grond begin kripeer het van hongerte. Ek was daar, ek het elke oomblik geleef van ons begin.

“Jan, is jy reg?” breek Petrus se stem my gedagtes.

“Ek is so reg soos wat ek ooit sal wees. Weet jy waar draai Johann vanmôre?” ek tel die magisynne om my middellyf. Met die jare het dit my tweede lewenslyn geword, hierdie paar stukke metal om my lyf het my al meer gered as wat die wet lank is. Ek sal boer ongeag wat die volk van my dink.

“Hy is op pad. Hy was gisteraand aan die grens, daar was aksie … Ons mense sal nou begin kom vir hul weeklikse kospakkies.”

Ek kyk na die rook vanaf die grens. Nadat die regering ons plase gebrand het soos die Britte in die eeu voor hul, het alles verander. My volk is uit die land van ons geboorte verjaag tot in die dorre dele van die land. Hier in die vlaktes van niks het ons alles gevind. Ons het hier ons krag gevind en ons het opgestaan.

“Jan, is jy nou weer terug in jou eie gedagtes?” Johann spring van sy hings af en staan langs my.

“Ou maat, ek is maar net weer vasgevang in die jaar toe my kind gebore is,” ek vryf die sand van my voete af.

“Geen problem. Ons het vanmôre weer op die grenslyn gaan kyk hoe dinge staan, alles lyk in orde. Die manne op die suide grenslyn vertel dat gisteraand het daar weer metal die lug verkleur. Die damestak het goed gestaan en ons grens staan sterk,” hy begin lag en kyk na sy horlosie wat glinster in die warm son. Dit is skaars na ses en die eerste familie staan reg vir hul kospakkie.

Ek gee die pakkie vir die gesin. Ons mag geen vorm van kontant gebruik. Gelukkig is my volk iets anders. Ons glo altyd in ruilhandel. Sy ruil melk vir ’n groentepak. Ons almal wee twat die waarde van die ander se produk is. Net jammer die kinders sien nie die waarde in soos ons nie. Onder die jongmense is daar sprake van teruggaan na die stad.

En die wenners is …

Sidney Gilroy en Albert Short

Sidney Gilroy

’n Vrydag, 2030

deur Sidney Gilroy

Dit was ’n lang nag. En die dae is meestal nou vervleg tot een.

Buite die rioolpyp waarin hy slaap, fladder sweempies gebrande gras verby, en wat hy hom verbeel die as van koerantpapier is. Maar hy weet dat daar jare laas ’n koerant gedruk is. In die verte borrel rook onverpoos uit die krematorium se betonpyp.

Die grond knars onder sy voete as hy homself regop stu. Dit is Juliemaand. Of is dit reeds Augustus? Gegewe die ryp wat soos fyn suiker teen die randte van die voetspore in die rooigrond klou, is die winter nou op sy ergste.

Hy vryf sy boarms, kyk links en dan na regs. Die soldate van gister is weg. Of is hulle?

Dit neem hom ’n rukkie om die kombers, sponskussing vol gate en die pakkies beskuitjies en enkele ui in ’n bondel toe te draai en dieper in die pyp te versteek.

Buite is die strate stil. Soos gewoonlik. Hy stap met sy kop af. Die rooi baret laag oor sy oë getrek. Die klokreël was eers net vir saans. Toe tot later in die oggend en vroeër in die middag. Tóé slegs twee ure in die oggend en twee ure in die middag wat enige iemand gesig op straat mag wys.

Meeste mense mik vir die sopkombuise. Nie hy nie. Wat sal dit help? Die kos is óf klaar voor die tafels in sig kom of voor die skare verwilder word deur soldate wat kwansuis lewenspermitte “nagaan”.

Sy maag grom hoe verder hy van sy slaapplek vorder.

Een ui. Drie pakkies beskuitjies. Verruil vir “gunste”. Gunste waaraan hy nie nou wil dink nie. Destyds was ’n guns iets wat jy vir ’n kollega of buurman sou doen. Nou is dit al wat oor gebly het nadat desperate politici en swerms onherkenbare gesigte die banke, munt en elke laaste kasregister in die land gestormloop het tydens Die Groot Verval. Munte en note is nou so skaars soos vleis. En buitendien waardeloos.

Hy maak goeie vordering. Die ashoop toring duskant wat oorgebly het van die snelweg. Hy vermy die karkasse van die trokke en uitgebrande karre op die valerige teer. Die voertuie van ouds waarvan die enjinkappe oopstaan soos batterye geplunder is toe die bevolking ná ses maande besef het dat die krag nooit weer gaan aankom nie, is ’n vieslike voorbode. Daar skuil mense daarin. Slaapplek. Wegkruipplek. Doodgaanplek. Hy kan die verrotting van hier af ruik.

Bo-op die berg van drek is daar meer lewe. Handjiesvol kinders, vrouens en mans diep al sedert vroegdag deur die plastiek en gemors wat al dor en krummelrig geword het. Hulle soek iets om te eet. Énige iets.

Hy ook.

Dis ’n redelike ent tot aan die anderkant van die vullishoop. Geleidelik verdof die klank van gedempte stemme en voete toegedraai in plastieksakke wat oor vullis sukkel.

Hy hurk af toe hy sy gewone wegkruipplek bereik.

Uiteindelik, ná wat soos ’n leeftyd voel: die bekende klank. Twee tortelduiwe wat in die rokerige lug verskyn. Hulle mik presies vir waar hy die enkele mieliepit maande gelede geplant het, die vrug ge-oes het en die gedroogde pitte tussen die kakiebos gestrooi het.

Reg langs die wip land die voëls.

Albert Short

Heel maklik

deur Albert Short

Dis eintlik heel maklik om by ’n huis in te breek. Elke woning het ’n swakplek, jy moet net leer hoe om te kyk.

En wanneer jy eers binne is, is dit eintlik heel maklik om jouself in iemand anders se blyplek tuis te maak: die bank in die sitkamer, ’n sagte bed of sommer net ’n koue vloer. Die moontlikhede is oneindig. Dit voel dalk vreemd aan die begin, maar lag-lag raak jy gewoond.

Dis eintlik heel maklik om die huismense se klere aan te pas. Soms staan jy verbaas: ’n jas of ’n hoed of skoon onderklere. Vat dit saam as jy later weer padgee. ’n Mens weet nooit.

Dis eintlik heel maklik om ’n maaltyd voor te berei met geblikte kos, al het die goed al lankal verval. Daar is nie ’n wet wat jou verbied nie. Vreet soos ’n koning aan konfyte, pasta en rys of suip jouself simpel aan die whiskey en wyn. Maar moet nooit heeltemal uithaak nie – jy is ’n gas in ’n vreemde mens se plek. Gedra jou so.

En wanneer jy, enkeling, gaan sit aan die hoof van die eetkamertafel, is dit eintlik heel maklik om met jouself te gesels. Met jouself te argumenteer, selfs. Kyk na die familiekoppe in die rame, die ornamente en die leesgoed. Praat met jouself, soos in ’n dialoog. Lag vir jou eie grappe, want die hemel weet – niemand anders gaan vir dit lag nie!

Dis eintlik heel maklik om elke paar aande in ’n ander bed te slaap. Jou lyf raak gewoond daaraan om nie gewoond te raak nie. Dis meesal die kussing wat pla. (Vat dus altyd jou eie saam wanneer jy iewers inbreek en beplan om oor te slaap.)

Dis eintlik heel maklik.

Alles is op die ou end so blerrie maklik.

Om te vergeet.

Al is dit nou al tien jaar sedert daardie virus ons kom leer het dat niks ondenkbaar is nie. En die een daarna. En die een na dáái een. En daai een en daai een en daai een en –

Dis eintlik heel maklik om op te hou wonder: hoekom leef ék?

En nou …

Dis eintlik heel maklik om te vergeet waarom ek vanaand by hierdie huis ingebreek het. Was ek honger, was dit vir slaapplek? Of is dit sommer uit gewoonte. Uit alleenigheid?

Nugter weet waar is die nugterheid.

Dis eintlik maklik.

Een-alleen, maar maklik.

Heel maklik.

Begin nuut en wen boeke vir die feestyd!
Hier is jou kans om ‘n stapel splinternuwe Afrikaanse boeke vir Krsfees en die nuwe jaar te wen, met die komplimente van #Skrop
Skryf ’n verhaal in 500 woorde of minder – aansienlik minder, as jy kan – rondom die idee of tema “die nuwe begin”. Dit moenie slegs ’n oomblik wees nie, dit moet ’n hele storie bevat, met ’n begin, middel en einde.
Speel met die idee van hergeboorte, ’n tweede kans of die ongemak van weer en weer probeer. Die feniks wat uit die as verrys, of die vlerke wat uit die kokon breek…
Stuur dan jou verhaal na skropwerf@gmail.com
Die wenner én naaswenner ontvang elk ‘n gawe hopie boeke! Nie te versmaai nie.
Die sluitingsdatum is 10 Desember 2021.

Kortstories argief

  • Doodsertifikaat deur Johann Smith
  • Beurtsang in drie bewegings deur Riana Wilkens
  • Die goue hok deur Annie Anoniem
  • Kwarantyn: Dag 25 deur Marthe McLoud
  • Op Vrye voet deur Hendie Grobbelaar
  • Plaagbeheer deur Jan Schaafsma
Lees nou