Dead To Me

Netflix

Dead to Me volg die wel en weë van Jen en Judy wat mekaar ontmoet by ʼn ondertsteuningsgroep vir mense wat geliefdes aan die dood afgestaan het. Jen, briljant vertolk deur Christina Applegate, is obsessief op soek na haar man se ‘moordenaar’ wat weggejaag het van die noodlottige ongelukstoneel. Judy (Linda Cardellini), ʼn vrye gees en die teenpool van die donker, siniese Jen, trek in by Jen en ʼn hegte vriendskap ontstaan. Uit die staanspoor weet jy die verhouding is op leuens gebou. Hoe gaan dit alles ontknoop? Wie was die tref-en-trapper? Kan ware vriendskap sulke wrede leuens oorleef? Die pas is aangenaam en die pittige teks prikkel oor 10 halfuur-episodes. Daar is haakplekke, soos inkonsekwente interaksies: Sou boesemvriende nie genoeg omgee om ʼn SMS te stuur om ʼn krisis te vermy nie? Jen en Judy mag ʼn beeld voorhou van die moderne vrou, maar huil en wroeg sonder verposing. James Marsden as die gladde laventelhaan-prokureurtjie wat Judy se liefdeslewe opkikker, bring welkome verligting van al die beneuktheid. Max Jenkins as Jen se gay kollega is ʼn stereotipe wat irriteer eerder as amuseer. Dit lyk asof die skepper Liz Feldman (2 Broke Girls en Hot Cleveland) al die boksies wou tiek met drama, seks, leuens, miskrame, ontrouheid, dwelms, opstandige tieners en opgekookte drama. Die intrige gooi onnodige draaie, soos wanneer Applegate dans of gedwonge musiekmomente, wat my soms laat wonder het of ek aan die slaap geraak het en nou na ʼn nuwe program kyk. Dead To Me is ʼn vaal, ietwat eentonige moordstorie sonder verrassende onthullings en vele los drade wat moontlik in die tweede seisoen opgelos sal word. Dis nog nie ‘dood vir my’ nie, maar of dit my gaan teruglok, is die ware vraag.  Henk Crouse

 

The Deuce

HBO

Sedert HBO die bebloede swaarde, vurige drake en naglopers van die fantasiereeks Game of Thrones (pas in sy finale seisoen) met ʼn harde dosis seks en naaktheid aangedik het, het gewaagdheid part en deel van die betaalkanaal se resep geword. ʼn Meer gepaste milieu vir sulke skunnigheid is David Simon en George Pelecanos se dramareeks The Deuce, wat afspeel in die loerwinkels, ontkleeklubs en bloufilmteaters van Manhattan se 42nd Avenue in die 1970s. Die neonbeligte sypaadjies was onbegaanbaar smerig met opgehoopte rommel; dit was ook die afsetgebied van prostitute en hul koppelaars (pimps). Die polisie was korrup en die Italiaanse mafia het ʼn wysvinger in elke pastei gesteek. Die seksbedryf van Times Square is sedertdien netjies opgeruim en deesdae seëvier porno op die internet. In die eerste seisoen leer jy verskeie karakters ken: plattelandse meisies wat desnoods hul lywe verkwansel en hul onskuld verloor, ʼn tweeling broers wat klubeienaars is (albei vertolk deur James Franco), polisiemanne, rampokkers en naglopers van alle variasies. Die eksplisiete naaktheid en sekstonele kan jou laat bloos of gril, want hier word dit selde eroties of ‘smaakvol’ opgedis. Die lywe is nie altyd aanloklik nie en die lig val onvleiend hard. Tog is dit heel gepas binne dié konteks. Sporadiese geweld slaan soos ‘n bliksem uit die bloute. Soms kry boontjie selfs sy loontjie. Dit kan voel of daar nie enige sinryke storielyne is nie, net skurwe geselsies, nagklub-onderonsies, willekeurige insidente, paadjies wat kruis. Die tweede seisoen zoem skerper in op die porno-bedryf van die Groot (Vrot) Appel, met ‘n sydelingse blik op Hollywood se groter geldmakers en verderf. Die aanslag is hiperrealisties en satiries – iets wat oudjoernalis David Simon in The Wire vervolmaak het – met die gepaardgaande kaalbaskaskenades, kommersiële gehyg, dwelmepidemies, oppervlakkigheid en verontmensliking wat dié bedryf kenmerk. Maggie Gyllenhaal, altyd ‘n waagmoedige aktrise, speel die sekswerker Candy wat ʼn talent ontdek as erotiese filmmaker en haar eie sexy weergawe van Rooikappie vervaardig. Die narratiewe stippellyne kry oplaas lyf en loop uit op plofbare klimakse (inderdaad!). Preutses moet liefs wegstuur van The Deuce, en loervinke gaan gou verveeld raak, maar diegene wat volhard en kophou met die lyflike stoeiery en kru straattaal, gaan veel meer daaruit put as net seks, dwelms en ruk en rol. Schalk Schoombie

 

Narcos Mexico

Netflix

As daar nou  ʼn aksiereeks is wat nuwe skop gee aan skurwebaard-kykstof, is dit die misdaaddrama Narcos. Die eerste drie seisoene het gefokus op die gewetenlose dwelmkeisers van Colombië, Suid-Amerika, en veral die berugte Pablo Escobar, wat sy eie weeldetronk laat bou het en ʼn volskaalse oorlog teen die regering gevoer het. Die vierde seisoen speel af in Mexico en volg die opkoms van die daggakoning Miguel Angel Félix Gallardo (Diego Luna), leier van die Guadalajara-kartel  en stigter van die moderne Mexikaanse dwelmhandel. Sy nemesis is Kiki Carnarena (Michael Pena), ‘n Amerikaanse agent wat die rompslomp en korrupsie in hoë kringe omseil om Angel se onderduimse bedrywighede bloot te lê. Dié dokkiedrama, wat voorbladnuus in die tagtigs was en tans weer aktueel is weens die opspraakwekkende hofsaak van Joaquin Guzman (El Chapo) in die VSA, wys die ratwerk van president Ronald Reagan se oorlog teen dwelms en kook behoorlik oor met bloedige geweld, wraak en weerwraak tussen smokkelbendes, spannende jaagtogte en, les bes, marteltonele. Jy leer beide die boewe en agente se ambisie en huishoudelike lewens ken. Die grootliks onbekende rolverdeling skenk robuuste lewe aan ware karakters en insidente in die onlangse geskiedenis. Pena skitter as die onverskrokke held wat nuwe oemf gee aan ʼn Amerikaanse taakmag wat stoom verloor het. As jy gaande was oor The Sopranos, Boardwalk Empire, Breaking Bad en Better Call Saul, is Narcos Mexico jou bottel witblits. In Engels en Spaans, met onderskrifte. SS

 

Leaving Neverland

HBO

In die vroeë tagtigs het al wat leef en beef die Moonwalk gedoen, gly-gly agteruit met ʼn astrante houding. Onder diegene wat hul held Michael Jackson, Koning van Pop, dit seepglad nagedoen het, was twee bloedjong dansers: Wade Robson (van Australië) en James Safechuck (van Kalifornië). Leaving Neverland, ʼn dokumentêre rolprent in twee aflewerings van twee ure elk deur die Britse filmmaker Dan Reed, fokus op dié twee, nou al volwasse getroude mans, se skreiende ontboesemings. Hulle beweer dat Jackson hulle tot sewe jaar lank as kinders gemolesteer het. Pynlik openhartige onderhoude met die mans en hul naasbestaandes, breedweg aangevul deur foto’s, tuisvideo’s en TV-nuusdekking oor meer as drie dekades, hou jou vasgenael en dikwels in ongemak en afgryse. Twee emosionele stories ontvou tegelyk; Robinson en Safechuck onthul die geleidelike aanloop en gereedmaak (grooming) van kinders en hul ouers, en uiteindelik die seksuele misbruik in eksplisiete besonderhede. Voorspelbaar het dit ʼn kernbom onder Jackson-aanhangers laat ontplof; hulle is briesend dat die sanger se nalatenskap so bevlek word. Jackson se musiek is gevolglik op verskeie radiostasies verbied. Die mans se getuienis lyk en klink geloofbaar, terwyl die groter prentjie ingeklee word met opspraakwekkende aanklagte en kriminele hofsake teen Jackson, plus uitgebreide visuele materiaal van Neverland, die popsanger se private fantasie-landgoed kompleet met herehuis, pretpark, fliekteater en dieretuin. Eindelik moet jy erken dat die dubbele aanklag gesaghebbend en gedetailleerd is, dat dit in die tyd van #MeToo nie afgemaak kan word as blote fortuinsoekery nie. Manlike slagoffers van invloedryke beroemdes moet ook gehoor en ernstig opgeneem word, al is dit soveel dekades ná die vermeende gebeure, en selfs al het hulle as jong getuies vir die Jackson-verdediging opgetree. Die skade van Jackson se optrede blyk uit familie-ontwrigting, huweliksprobleme, ‘n selfdood en sielkundige letsels. ʼn Turksvyvraag wat opduik, soos met Picasso en Kevin Spacey, is hoe om die begaafde kunstenaar van die roofdier te onderskei. Wees bedag: selfs al is jy verslaaf aan Jackson se musiek en danspassies, gaan Leaving Neverland jou laat herbesin oor dié glyende Peter Pan. Dis waarlik ʼn Thriller. SS

Haal jouself oor vir hierdie nuwe reekse:

Fosse/Verdon

Chernobyl

My Brilliant Friend

Catch-22

Warrior

 

Wild Wild Country

Netflix

Sektes en Amerika is al sinoniem.  ʼn Gesegde soos “Moenie die Kool-Aid drink nie” – wat verwys na Jonestown, Guyana, waar 900 mense in 1978 met giftige koeldrank selfdood gepleeg het – het in die volksmond  ʼn vermaning geword: “Moenie enige groep se wilde oortuigings vir evangelie opvreet nie.” By aanskoue van die maniese verwikkelinge in die dokumentêre minireeks, Wild Wild Country, wonder jy verslae hoe skares goedgelowiges so meegesleur kan raak deur een “heilige” man se halfgebakte kwaksalwery. In die geval van die omstrede Indiese ghoeroe Bhaqwan Shree Raineesh (ook bekend as Osho) en sy dansende volgelinge in oranje gewade wat in die jare tagtig die hele VSA op hol gejaag het. kan jy leedvermakerig uitroep: Only in America! ʼn Groep Osho-aanhangers het destyds in Wasco County, Oregon ʼn hippie-gemeenskap gevestig genaamd Rayneeshpuram, waar hulle ʼn selfonderhoudende New Age-ashram wou stig. Inwoners van ʼn aangrensende “one horse-town” het dit met afgryse ervaar as ‘n kulturele inval wat hul vreedsame lewenswyse en konvensionele waardes bedreig. Wat volg is ʼn verstommende, dikwels skokkende sage van onbeteuelde vryheid en vooroordeel, ʼn kulturele oorlog wat die beginsels van die Amerikaanse grondwet en demokrasie bevraagteken. Dis ʼn fassinerende studie van oorhoekse obsessie en die skade wat dit aanrig. Baie van die ghoeroe se kwasi-filosofiese uitlatings laat jou dalk vir ʼn oomblik fronsend instem – soveel saadjies van waarheid! – net om direk daarna weg te deins van die bedenklike gevolge. Die Amerikaanse regering neig weer tot konserwatiewe oorreaksie. En so skommel elke aflewering jou van bakboord na stuurboord, terwyl woordvoerders van beide kante hul saak intellektueel én emosioneel stel. Een van die sentrale figure is Osho se voormalige persoonlike assistent en “luitenant”, Ma Anand Sheela, wat tot ekstreme strategieë gedryf is om haar magsbasis te bou en die ashram te beskerm. Die petite vroutjie, nou al grys, is een van die vertellers wat haar kant van die saak sonder voorbehoud aan die kyker stel, en steeds sonder  ʼn sweem van gewetenskwelling, selfs nadat sy tronkstraf uitgedien het vir haar misdade. Die video-materiaal is omvattend, uit nuusprogramme van die tyd en vele bronne wat die kommune se alledaagse doen en late asook staatsinstansies se optrede dokumenteer. Die redaksionele kommentaar word beperk en slim verpak in die vorm van rockliedjies op die klankbaan. Ten slotte val die oogklappe links en regs, oor die aard van misleiding, breinspoeling, die verleiding van mag, behalwe dalk by ingewydes vir wie die illusie ná dekades hardnekkig bly kleef. Wild Wild Country kan ʼn partytjie se gesprekke annekseer, jou laat spook met definisies van “vryheid” en “sekte”, terwyl dit in jou middernagdrome opdoem. SS