Liefde post mortem

deur Elmi Smith

“Goeienaand?”

“Hallo, Hermien. Dis Jana. Eet julle nog?”

“Nee jong, ek het weer als verbrand. Josh het gaan take-aways koop. Ek probeer van die reuk ontslae raak en die pot skoonskrop.”

Jana glimlag. Kosmaak is nie haar suster se forte nie.

“Hanno verjaar oor twee weke. Ek het gedink om partytjie te hou.”

“Jana, Hanno is dood. Ek is jammer Sus, maar mens hou nie partytjies vir dooie mense nie.”

“Hoekom nie? Dis nie asof hy dood-dood is nie. Jy weet mos dis net die liggaam wat doodgaan. Hanno lewe en hy wil ʼn partytjie hê.”

“Jana, jy moet aanbeweeg. Dis amper ʼn jaar. Ja-a, Hanno ‘lewe’ soos jy sê, maar dis nou tyd dat jy hom los dat hy in vrede kan lewe terwyl hy dood is. In elk geval word mens gelukgewens op jou verjaardag omdat jy nog ’n jaar oorleef het. Behalwe dat Hanno nie daar gaan wees om dit te hoor nie, het hy dit nie exactly reggekry nie. Wat jy eintlik moet doen is om van sy as ontslae te raak. Dit sal jou help om rigting te kry.”

Die as. Jana skrik. Waar is daai kissie? Sy het dit al twee keer verlê. Die kissie het staanplek gekry bo-op die help-jouself-deur-’n-krisisboeke wat uit alle oorde ingestroom het. Sy was op soek na haar niggie se praktiese bydrae Van Begrafnisstoet tot Boedelgoed, toe sy agterkom dat die kissie voete gekry het. Sy beter soek.

“Dalk is dit ’n goeie idee,” sê Jana. “Ek gaan julle almal nooi en dan gaan sit ons die kissie in die gedenkmuur op Hanno se verjaardag en hou sommer partytjie ná die tyd.”

“Asseblief tog Jana. Jy kan nie van ’n somber geleentheid ’n verjaardagpartytjie maak nie!”

“Ag kom nou, Hermien. Ons almal se liggame gaan een of ander tyd dood. Al wat dit beteken is dat ons nie meer sigbaar is nie. Jy weet net so goed soos ek dat Ma nog lewe. Ek sien haar elke dag in jou en gereeld in die spieël en hoor haar in my kop. Hanno praat nog met my. Ek hoef nie met my ore sy stem te hoor nie, ek hoor met my hart.”

“Oukei Jana. Okei. Kom ons hou dan maar die gedenkdienspartytjie. Maar dan moet jy my belowe dat jy daarna sal ophou praat asof Hanno net om die draai is.”

“Hermien, kom ek prober verduidelik. Josh gaan netnou jou hand vat en die seën vra en julle gaan iets eet wat jy nie verbrand het nie. Dan gaan julle aangaan soos gewoonlik. Hoeveel keer KYK julle regtig vir mekaar? Hoeveel keer gesels julle sonder oogkontak? Hoeveel stil tye geniet julle saam? Hoeveel kontak vind plaas in die lug, deur ’n gebaar of ’n gewoonte of pleinweg net ’n onthou? Sou Josh weggaan, gaan net sy liggaam weg. Die res bly dieselfde. Die liefde bly, dit gaan nie dood nie en dit gaan nie weg nie. Hanno lewe.”

Ons gaan lekker partytjie hou.

Ginger

deur Marthe McLoud

Hy het as ’n pasiënt haar lewe binnegedring en ook as pasiënt vertrek. Die probleem was die veertien jaar tussenin. Sy het soos ’n ringdonut met ’n groot gat in haar binneste gevoel. Die eerste sewe jaar was die vet jare toe hulle verlief en sy nog hoopvol was. Die laaste sewe jaar was die maer jare toe sy tot die slotsom gekom het dat hy hom nie aan ’n vrou wil verbind nie, dat haar droom van ’n wit trourok nie gaan gebeur nie, dat sy sal moet kies of sy bereid is om vir die res van haar lewe met gebreekte drome die verhouding voort te sit of die hasepad kies.

Die eerste keer toe sy van hom bewus geraak het, was toe hy in die algemene saal in Sentraal Hospitaal gelê het. Elke keer wat sy naby sy bed gekom het, het hy onderlangs gemompel, “Bring die water, bring die sand, die Rooikop is aan die brand.” Sy het dit geïgnoreer. Narkose kan nogal ’n eienaardige uitwerking op sekere pasiënte hê. Hy het haar aangespreek as “Suster Ginger” wanneer sy sy bloeddruk of koors kom neem of sy drip herstel het. Die eerste keer wat hulle gaan uiteet het, het die “Suster” weggeval en het sy Ginger gebly. Dit was sy troetelnaam vir haar.

Sy uitbundigheid het haar aangetrek. Sy het eers die pessimisme in haarself erken toe sy hom ontmoet het. Hy was ’n kuddedier, die een wat twintig ander mense oor wil nooi vir ’n braai terwyl sy die aand net stil by die huis wil wees en teen hom nestel soos ’n Persiese kat wat aandag soek. Hy was topfiks, het gegym en marathons gehardloop. Vir haar is oefening op dieselfde vlak as ’n wortelkanaalbehandeling. Tog het hulle by mekaar gepas, of so het sy gedink.

Hulle het nooit saam ingetrek nie. Dit was asof hy haar altyd op ’n afstand gehou het en tog het sy die indruk gekry dat hy nie sonder haar kan klaarkom nie.

Eers was daar die moegheid, die kringe onder sy oë, die hoofpyne. Toe die ontdekking van die melanoom. Hy het ná veertien jaar by haar ingetrek en sy het al haar opgehoopte verlof geneem en hom versorg. Die dag voor sy dood het hy sy prokureursvriend laat kom om aan sy testament te verander. Alles het agter geslote deure geskied.

Ná die begrafnis is sy en sy broers en suster deur die prokureur ingeroep vir die lees van die testament. Hy het sy bates in gelyke dele aan sy familie bemaak. Sy het in elk geval niks verwag nie. Toe almal opstaan, het die prokureur vir haar gevra om agter te bly. Hy het ’n antieke fluweeldosie aan haar oorhandig. “Dis sy oorlede ma se verloofring. Glo baie kosbaar en kom geslagte saam met die oudste seun. Hy het gesê hy wou dit nog altyd aan jou vinger steek. Hy het net nog nie daarby uitgekom nie.”

EENDUISEND PERDEKRAG

deur Hendie Grobbelaar

Sy stap huiwerig die kroeg binne, al trekkende aan die nousluitende romp en stywe bloesie. Dan kyk sy vinnig rond en skuif haar moderne ronde bril hoër op teen haar neusbrug en vryf oor haar poniestert, ʼn spierwit roos in haar linkerhand vasgeklem.

Hy sal ʼn swart T-hemp dra met ʼn bekende motorfietshandelsmerk op. Sy het nogal gedink dit klink baie verwaand, maar nou ja. Sy is desperaat. Met haar werk ontmoet sy baie mans, maar hulle sien haar nie as vrou raak nie. Dit is hoekom sy haar aanlynprofiel so effens aangedik het. ʼn Paar goed hier en daar weggelaat het. Sy sal wel later verduidelik. Indien nodig.

Hy sien haar dadelik raak toe sy by die enkele oop stoel voor die toonbank gaan sit. Ten spyte van haar aangeplakte voorkoms, lyk sy so onvanpas in die kroeg soos sy oumagrootjie.

“ʼn Gin en tonic asseblief?” Haar stem bewe effens en haar hemelblou oë is vol valse bravade agter die brilglase. Hy knik en draai om om eers die bier in sy hand by die anderkant van die kroeg voor die bombastiese ou in die Harley T-hemp te gaan neersit. Die ou het egter skoonveld verdwyn en sy buddies aan weerskante trek net hulle skouers op. Badkamer toe, beduie die een en knik na die agterkant van die vertrek toe.

Hy gooi die drankie vir die meisie in en toe hy dit voor haar neersit, sien hy dat sy in ʼn ernstige gesprek is met die twee ouens aan haar linkerkant. Hulle hang aan haar lippe.

“…ek weet jy kan dit op daardie manier doen, maar ek belowe jou, om ʼn crank shaft uit te haal is nie so moeilik soos wat die ouens beweer nie. Jy kan dit binne ʼn paar uur doen as jy weet hoe.”

Sy het haar bril afgehaal en daar het stringe uit haar poniestert losgekom wat nou heen en weer swaai soos sy haar kop beweeg. Daar is ʼn vuur in haar oë en ʼn blos op haar wange.

Dan kyk sy na hom en iets gebeur in sy enjin. Dit voel of hy ʼn kraginspuiting kry en sy kop draai. Iewers in die omgewing van sy hart hardloop ʼn duisend perde teen duisend kilometer per uur.

“Haai Ferdinand, jy moet met hierdie girl gesels, my ou! Sy is ʼn mechanic met haar eie werkswinkel. Jy het mos gesê jy wil daai ou Ford Cortina van jou pa nog eendag laat oordoen?”

Sy snak na haar asem en gryp hom aan die skouer oor die breedte van die toonbank. Daar is ʼn begeerte in haar oë en haar asem jaag. Hy ruik haar parfuum en sy kop duisel.

“Jy het ʼn Ford Cortina?! Wanneer kan ek na haar kom kyk?”

Ferdinand vat haar growwe handjie in sy twee en glimlag skaapagtig.

“Dalk ná my skof vanaand?”

Stefaans tot die redding

deur Riana Wilkens

Hulle baklei al weer. Soos kat en hond, sê mense. Ek bly weg van katte af. Glibberige wolbolle met skerp naels en duiwelsoë. En hulle sis.

Sy pluk ’n tas uit die kas. Hy brul van woede en ek druk my ore toe. Toe sê sy die verskiklikste woord wat ek nog ooit gehoor het. Sy sê: “Skei.” En hy keer nie, hy sê: “Prokureur.”

En toe begin hulle baklei oor wie my gaan kry en ek besef ek kan nie net so lê nie, en net daar maak ek ’n plan. Ek rol om, pote in die lug, gooi my tong so slap-skeef by my mond uit en begin ruk.

“Stefaansie!” gil sy, en vir hom: ” Kry die hondeboks!” En hy gil: “Dis te laat. Kry die karsleutels.” En hy raap my op en daar trek ons.

Die dokter krap kop. Hy kry niks verkeerd nie maar ek hou aan ruk. Nou en dan gee ek so ’n patetiese kreuntjie. Die dokter vra of ek dalk ’n trauma beleef het.

Hy loer skuldig vir haar en sy staar na haar skoene en sê nie ’n woord nie. Die dokter gee vir hulle druppels, sê ons moet terugkom as ek nie beter word nie en stuur ons huis toe.

Hy sit my sag op die bed neer. Sy kom lê langs my en streel my kop. “Stefaansie, jy is die liefde van my lewe.” sê sy. “En jy is myne,” sê hy. Sy hou op om my te streel. “Wat het jy gesê?” “En jy is myne.” Sy begin huil. Hy kom lê by ons op die bed.

“Ons praat nooit meer met mekaar nie,” sê sy. “Ons werk so hard,” sê hy. “Elke aand ná ete val jy voor die televisie neer en hop van die een sportkanaal na die ander. Jy antwoord nie eers as ek vra of jy wil tee hê nie.”

Hy bly ’n oomblik lank stil. ”Sal ons ’n sielkundige gaan sien?” “Jy haat sielkundiges.” “Ek kan jou nie verloor nie,” sê hy.

Sy kyk vir hom met daai sagte kyk wat ek gedink het net vir my bedoel is, maar ek gee nie eens om nie.

“Skuif op, Stefanus,” sê hy. “Ek wil my vrou vashou.” Ek skuif. Hy sit sy arms om haar en begin vir haar sing soos wat hy lank terug elke aand gedoen het. Ek kruip styf teen sy rug in en ek wens ek was ’n kat. Net vir vanaand. Dan kon ek heelnag lê en spin.

Stilgelieg

deur Elsabé Brits

Sy val amper met die uitklimslag. Die spasie tussen die treinwa en die perron voel groter as destyds, toe sy hier moes afklim.

Haar sykouse blink in die oggendson. Sy trek-trek aan haar handskoene, skuif die hoed ’n aks, net om seker te maak dit sit soos Sondae.

Met lang treë, wat pas by haar steeds lenige lyf en statige postuur, stap sy na die stasiekantien. Dit is die enigste stukkie lewe vir myle ver op dié onverbiddelike vaal vlaktes. Dis ook net die trein wat hier stop – al hoe ’n mens deesdae hier kan kom.

Nietemin, dis wat hy gesê het. Kan hulle hiér ontmoet. Hier tussen die stowwerige niks, waar die son jou doodbrand in die dag en die nag saans jaloers sy snerpende beurt neem.

Sy bestel tee. Sluk angstig. Voel hoe sy pakkie briewe en foto’s in haar handsak al swaarder word. Raak vlugtig daaraan met haar hand, maar pluk dit vinnig weg. Tot vanoggend toe, het sy in 40 jaar nie daaraan geraak nie. Dit sou tog nie die bestiering verander het nie. Die lot van liefhê, sonder om ooit te trou of ’n baba van jou eie vas te hou.

Vandat sy afgeklim en kom sit het, het sy nog nie een keer sóóntoe gekyk nie. Vandag is daar glo niks meer oor nie. Daar is net klippe en stukke blik. Grafte, knope en albasters. Dalk moet sy tog maar kyk.

In die verte kan sy die platberg sien. Die een waarna sy elke dag gestaar het, al die lang jare wat sy in die kamp was. Die res is alles weg, maar dit wás daar.

Niemand het ná die tyd gepraat oor die moedeloosheid, die hongersnood, die verraad en die oneer nie. Ook nie oor die vroue wat gek geword het, soos sy nie. Nee, hulle het dit alles ná die oorlog toegelieg. Stilgelieg, sodat almal kon sterk wees.

Dis waar hy haar gekry het, vasgemaak aan die kamphospitaal se bed. Gek van dra aan die oorlog, van verduur. Hy het haar gebalde vuiste losgewoel. Sag het hy haar heelgemaak, liefgehê.

Sy is so diep ingedagte sy hoor hom nie naderkom nie. Sien net die bekende staalblou oë raak toe hy sê: “Nonnie?”

If we wait for mountains

deur Ora van Droogenbroeck

Madrie kyk benoud om haar. Hier sit sy in die enigste koffiewinkel op die dorp met ’n wit angelier en die koerant voor haar, wagtend op die romantiese held van haar drome.

Het die eensaamheid my nou rêrig in my middeljare so kens dat ek kon instem tot so ’n onbesonne ding?” kring haar gedagtes.

Hoe kon sy haar deur Gretha, haar jarelange vriendin, laat ompraat om aanlyn na geselskap te gaan soek?

Sy moet egter erken dat Driesman al die regte goed in hul aanlyngesprekke gesê het om haar verbeelding totaal op loop te laat sit. Dieselfde liefde vir lees en hul kon ure gesels oor musiek – hy het in vervoering geraak oor Van the Man; kon selfs woordeliks aanhaal uit haar gunstelinglied “If we wait for mountains”.

Haar eensaamheid het haar laat glo dat sy soos in liefdesverhale, haar sielsgenoot met ’n blinde afspraak en ’n wit angelier sou ontmoet! Hoe naïef tog!

Sy staan so vinnig op dat haar voet aan die stoelpoot vashaak en sy plat op haar bas op die vloer te lande kom. Met die valslag gryp sy na die kant van die tafeltjie en die koerant en angelier beland op die grond. Die kelner is gou by en probeer haar ophelp, maar die outjie is onbeholpe en bly bedremmeld staan.

Twee sterk arms gly egter onder haar skouers in en lig haar soos ’n veertjie op haar voete.

Met ’n rooi gesig en sonder om op te kyk, mompel sy ’n vinnige dankie en verkas soos ’n verskrikte dassie deur toe.

Buite staan sy eers om asem te skep en te kyk of ’n man wat ook ’n wit angelier dra, nie dalk by die koffiewinkel ingaan nie. Sy sien egter niemand nie en met ’n sug van verligting stap sy na haar motor. Tuis sal sy maar een of ander verskoning bedink om haar afwesigheid vir hul afspraak te verduidelik. Sy is net dankbaar dat Driesman nie van die stiptelike soort is nie en klaarblyklik laat vir hul afspraak was. Sy sal haarself moet speen van haar verbeeldingsvlugte. Sy sal stelselmatig hul aanlyngesprekke so stuur dat dit liewer doodloop.

Sy is die afgelope tien jaar ’n alleenloper ná haar man se dood en gewoond daaraan om self op te snork, al verlang haar vel en lyf na aanraking en smag haar ore na laataand-fluisteringe.

Tuis gaan sit sy op die leunstoel by die venster om te dink hoe sy haar uit die aanlyngesprekke wat al sterk geneig het na die romantiese, te wikkel.

Die voordeurklokkie lui. Natuurlik Gretha wat wil kom hoor hoe die toe-oë-afspraak afgeloop het. “Kom tog net in. Jy ken mos die pad!” roep sy hard toe die klokkie ’n tweede keer gedruk word.

Sy staan so vinnig op uit die stoel dat sy oor haar skoene, wat sy met die sitslag uitgeskop het, struikel. “Dêm en nog ’n dêm” sug sy hardop net toe twee sterk arms haar keer voor sy met Moeder Aarde kennis maak.

“As jy twee keer op een dag so in my arms beland, sal ek jou mooi in die toekoms moet oppas”. Mandri voel die diep stem soos sagte fluweel om haar vou. Met die opkykslag sien sy ’n breë glimlag en duiweltjies wat dans in blouselblou oë met baie lagplootjies.

“Jy het hierdie in die koffiewinkel vergeet toe jy so vinnig padgegee het”. In die vreemdeling se hand is twee wit angeliere, een waarvan die stingel gebreek het. “Ek het jou gevolg, ek hoop nie jy vlug weer nie, want ek dink lankal jy is die sielsgenoot waarna ek soek. Ek is Driesman. Aangename kennis.”

“As jy my toelaat om jou beter te leer ken, kan ons dalk saam met Van Morrison sing: “The world is full of wonders, no matter what they say. Wonders are all around us. Life is all we’ve got.

If you wait for mountains, then you will miss a lot.”

Die geelbladsye

deur Ora van Droogenbroeck

Sy:
“Ek laat my nie soos ’n eensame ou stoetkoei in ’n landboutydskrif adverteer nie!” Dibbie se stemtoon weerspieël presies wat sy van hierdie idee dink.

“Komaan, Dibbie, my sus het so uiteindelik liefde gevind en is al tien jaar gelukkig getroud.”

As haar vriendin eers daardie kyk in haar oë kry, weet Dibbie dat sy nie sal kopgee nie.

“Nou toe dan”, sug Dibbie, “maar nie by Die Hoekie of wat mens dit ookal noem nie. Dan liewer by die gewone geelbladsye. En kies jou woorde baie mooi. Ek is nie eensaam, verlore of verlate nie! Ek is te oud vir die soort speletjies. Ek is al tien jaar lank alleen en het nie onnodige komplikasies in my lewe nodig nie. My kinders is uit die huis uit en gelukkig getroud. Maar alleen oudword wil ek ook nie,” voeg sy stil by en hoop haar beste pêl hoor dit nie.

Hy:
Hermanus kyk ingedagte na die laaste landboutydskrif op die rak en weet sy verlange om ’n plasie in die berge te besit is te lank opsygeskuif. Hy word ook nie jonger nie en as hy nog voor hy aftree op die stoep wil sit en kyk hoe die son oor die berge sak, sal hy ’n plan moet bedink. Dis ook nou die ideale tyd; sy egskeiding is al twee jaar gelede afgehandel, aftrede wink en vir wie bêre hy sy swaarverdiende spaargeld? Die kinders is groot en het elk ’n eie lewe.

“Dankie, dit sal al wees,” antwoord hy ingedagte toe hy die kleingeld in sy sak steek.

“Lekker aand, Oom”, hoor hy nog toe hy sommer so in die wegstap dadelik na die geelbladsye blaai om te kyk of daar ’n plasie na sy sin is.

Hulle:
“Is dit vandag al regtig vyftien jaar ná jy daardie eerste e-pos gestuur het?” Dibbie se hand streel oor Hermanus se agterkop terwyl hul in die skemer op die stoep sit en kyk hoe die son goudgeel oor die rante sak.

“Onthou jy nog die enkele sin: ‘Ek in die Vrystaat en jy in die Kaap. Maak afstand saak?’

Hy grinnik: “Jy weet mos ek is nie ’n ou vir opstelskryf nie”.

Hermanus vat Dibbie se hand en streel saggies daaroor.  “Al is ons vol rumatiek en staan steun-steun soggens op, kreun en steun ons ten minste gelukkig saam, my vrou.”

Beenaf

deur Gretchen Vosloo

Dis ’n pretdag, Walk for Mandela. Sy durf die vyf kilometer aan.

By die halfpad-merk vang ’n vreemdeling in die bondel haar oog. Dis hý. Ondeursigtige donkerbril, hare en baard silwergrys, wandelstaf, maar onmiskenbaar; sy houding, sy stap. Twintig jaar los in die niet op.

Hy val langs haar in, haal diep asem, kantel sy kop in haar rigting. Herken haar nie. Tot sy praat. “Abel.”

“Mércia!”

Hulle verhouding was nog nuut, soos ’n groen blaar. Deursigtig, broos. Hulle was op pad fliek toe – hulle tweede afspraak – toe daar skielik twee vragmotors sy aan sy op hulle afgejaag kom. Die pad het nie ’n skouer gehad nie.

Sy was vir twee maande in die hospitaal, in ’n koma. Toe sy wakker word, het sy onthou dat sy stem en sy aanraking daar was terwyl die newels dig was. Maar nou was hy weg.

Sy het hom nie probeer soek nie. Waarskynlik wou hy nie met ’n eenbeen-vrou opgeskeep wees nie. Hy wat so lief was vir bergklim, fietsry, duik, swem, draf.

Jy kan nooit inhaal nie, jy kan nie verduidelik nie, die jare is weg, dink sy.

Hy haak by haar in en hulle stap die res van die pad saam, met drie bene en twee funksionele oë tussen hulle en die jare wat soos herfsblare wegdwarrel.

Nuwe kort-kortstorie-kompetisie:
DIE LIEFDE BENODIG MIN WOORDE

Skryf ’n liefdesverhaal in 500 woorde of minder, aansienlik minder, as jy kan. Dit moenie slegs ’n oomblik wees nie, dit moet ’n hele storie bevat, met ’n begin, middel en einde. Wen ’n lywige stapel boeke.

Die spertyd is einde Februarie 2020.

Vonkfiksie

Dysfunctionals deur Rozaan de Wet

Anna streel die blou vlinderhangertjie met haar duim. Ma se laaste opmaakgeskenk aan haar nadat sy haar met die bord misgegooi het.
Voordat sy gesê het Pa is ’n doos en Anna back die verkeerde perd.

Op haar ma se begrafnis kort daarna, het Anna die hangertjie pal begin dra.

Vadersdag deur Johan Ferreira

Hulle tas is weer gepak. Hy sien hoe die motor wegtrek. Die twee gesiggies wat by die venster uitloer, is somber en die een handjie wat teen die venster druk se vingertjies krul stadig saam. Hy draai om, stap weg na die lewe wat hy nie gekies het nie.

Stuur jou flitsfiksie van minder as 50 woorde na skropwerf@gmail.com

Storiemasjiene op die stasie

Druk ‘n knoppie, en siedaar – die ventmasjien spoeg ‘n gratis kortstorie uit wat jy op die trein werk toe kan lees.

Die Franse maatskappy Short Edition se eerste “storiemasjiene” is onlangs op Canary Wharf in Londen geïnstalleer. Die drie masjiene verskaf stories wat in drie of vyf minute gelees kan word. Sulke masjiene is ook op plekke dwarsoor Frankryk, in Hongkong en die VSA ingerig, berig The Guardian.

Genres sluit in wetenskapfiksie, kinderstories en romantiese verhale, met bydraes deur skrywers soos Charles Dickens, Virginia Woolf en Lewis Carroll. Die gewilde misdaadskrywer Anthony Horowitz het opdrag gekry om ‘n eenminuutstorie te skryf, en hy het besluit op ‘n whodunit. “Dit was ‘n uitdaging om ‘n storie te skryf wat tussen twee stasies gelees kan word – nie net ‘n kortstorie nie, maar ‘n kort-kortstorie,” sê hy. Dit het hom sowat vier dae geneem om die storie te voltooi.

Die Canary Wharf Group het besluit om in ‘n behoefte aan korter leesstof te voorsien ná bevindings dat mense nie genoeg tyd het om boeke klaar te maak nie. Volgens ‘n peiling van 2 000 Britse volwassenes kon meer as ‘n derde nie ‘n boek in ses maande klaarlees nie.

The Guardian

Kortstories argief

  • Vloer 44 deur Krisjan Fourie
  • Wie’s daardie vrou? deur Elmi Smith
  • Die son trek water deur Marnus Kok (naaswenner)
  • Geblomde waterstewels deur Jannine Bester
  • Na die val deur Jan Schaafsma
  • Rooi polvye deur Anja Roodt
  • My lewenskombers deur Ina Cantoni
  • Die kunstenaar deur Jan Schaafsma (wenner)
  • Die moroon deur Henk Crouse
  • Lotter deur Martin Ras
  • Wete deur Johann Smith
  • Jakkalsstreke deur Jan Bronkhorst
  • Paar sente vir ʼn broodjie deur Henning Janse van Vuuren
  • Alles goed en wel, maar … deur Elmi Smith
  • Die handelaar deur Jan Schaafsma
  • Trou vir geld deur Carié Maas
  • Jy het belowe deur Riana Wilkens
  • Waansin deur Albert Short
  • Skuins voor dertien deur Tom Husselman
  • Die leë woonstelblok deur Ilze Genis
  • Eendag op ‘n reennag deur Albert Short
  • Die rietbos deur Amos Louw
  • Vroegoggend-ontmoeting deur Lynne Lexow
  • Op die trein deur Carié Maas
  • Krapmerke deur Sara Grobler
  • Die binnedeur deur Marthe McLoud
  • Die kluitklap oppie kis deur Jan Schaafsma
  • In camera deur Irna van Zyl
  • Leonardo se spieelskrif deur Andre Jansen
  • Trots Suid-Afrikaans deur Jan Schaafsma
  • Die stoomkamer deur Corlieta Swart
  • Jy het belowe deur Riana Wilkens
  • Waansin deur Albert Short
  • Skuins voor 13 deur Thom Husselman
  • My lewenskombers deur Ina Cantoni
Lees nou