Die wenner is: André Jansen oftewel Jan Schaafsma met die storie Die kunstenaar.

Jan Schaafsma op 7

Die naaswenner is: Marnus Kok met die storie Die son trek water

Marnus Kok

WENVERHAAL: 

Die kunstenaar

deur André Jansen

(97 000 jaar voor vandag)

Almal is weg. Hulle los my altyd hier in die grot.

Die mans wou my lankal weggejaag het. Vandat die eland op my been getrap het. Ek kon daarna nooit reg loop nie. Hullegoed het gelag en gesê dis net mooi reg so. Ek kon mos nooit help met die jag nie. Hoeveel eland het ek gebring?

Die mans dink almal doen wat húlle sê. Dis wat die vrougoed hulle laat dink. As die vrougoed so saam-saam uintjies en bessies en mossels gaan pluk, praat hulle tjie-tjie-tjie-tjie. Sag, dat die mans nie hoor nie.

Ek lag stilletjies as ek die mans so kyk. Die vrougoed wil my hier hê.

Vir die skulpies.

Elke keer as hullegoed my hier gelos het, het ek gate in die skulpies sit en maak. Draai-draai-draai met ’n skerp been se punt. As jy kap, kap jy die skulp stukkend. Dis dae se harde werk vir een.

Later stoot ek ’n sening deur die gate in die skulpies.

Ek het die eerste skulpies om die grootvrou se nek vasgemaak. Al die vrougoed het vir haar gekyk. Toe kyk hulle vir my.

Die mans wou my wegjaag, maar ek is nog hier.

Nou eers nog kleurgoed maak.

Met die klipmes kap ek stukkies rooiklip op die plat klip. Dan maal-maal-maal ek dit met die ronde klip. Ek vee die stof in die skulp met die reënboogkleure. Hoe kan ’n skulp sulke kleure maak, maar ek kan nie?

Nou maak ek met die geelklip ook so.

Dan maal ek die hout wat gebrand het tot die plat klip swart is.

Ek weet hoeveel van elkeen se stof ek in die skulp moet sit vir die mooiste kleur.

Nou met die vinger om en om in die stof in die skulp. Alles moet mooi deurmekaar wees.

Ek sit ’n been van ’n rob in die vuur. Ek kap die warm been met ’n swaar klip stukkend. Vet en olie kom uit. Saam met die stof maak dit ’n pap.

Ek piepie ’n bietjie in die skulp vir die nat. Nou’s dit reg.

Ek hoor hullegoed buite praat.

Dit word donker, lig, donker, lig … Ek weet hulle het bok gekry. Die mans lag.

Vanaand sal hullegoed wil dans.

Hulle kyk na my skulp. Hulle knik.

Die mans kom een-een na my toe. Ek trek die strepe oor elkeen se gesig. Oor sy bors. Oor sy bo-arms.

Die vrougoed kom een-een na my toe. Ek trek die strepe oor elkeen se gesig. Oor haar bors. Oor haar bo-arms.

Die jongmeisiegoed kom ook.

Sy lê altyd weg van my en slaap. Sy loer na my voor sy slaap. Ek loer na haar voor ek slaap.

Ek trek die strepe oor haar gesig. Oor haar bo-arms. Toe ek die strepe oor haar tieties trek, borrel haar lag. Sy trek haar skouers ’n bietjie op.

“Dit kielie,” sê sy.

Ek sien hoe haar tieties se puntjies styf trek.

Sal sy nader aan my kom lê?

DIE NAASWENNER:

Die son trek water

deur Marnus Kok

Ribat sit agter drie opgestapelde melkkratte agter die toonbank in sy winkel. Sy vrou is in die kombuis besig met hul pasgebore baba in ʼn kombers op haar rug vasgemaak. Twee mans wag vir die tjips wat hulle bestel het.

Die een man tree vorentoe. “Are the chips coming?”

“Yes,”antwoord Ribat.

“You must hurry up,” sê die man en maak geluide.

Ribat sien dat sy vrou beangs lyk toe sy die man se pakkie tjips bring.

Die man het ʼn sigaret in sy mond. “I want a light,” sê hy en hou sy hand na Ribat.

Ná hy sy sigaret aangesteek het, bekyk hy die deurskynende aansteker teen die lig. Hy steek dit in sy sak.

“Give back my light,” sê Ribat.

Hulle lag kliphard en stap uit. Ribat sien uit die hoek van sy oog dat sy vrou na hom kyk, maar hy kan haar nie in die oë kyk nie.

Drie polisiemanne staan voor die koeldrankyskas. Dit lyk nie asof hulle sien wat gebeur het nie. Hulle haal ʼn tweeliter-Coke uit.

“It is warm today,” sê die een. “Give us cups please.”

Ribat trek twee polistereenkoppies onder die toonbank uit.

“Twenty rand.”

Die vet polisieman begin lag. “You don’t understand. We protect you.”

Sy kollega onderbreek hom. “And it is warm today.”

Ribat gaan sit weer op die melkkratte.

Sy vrou het pas hul seuntjie se geboorte laat registreer by binnelandse sake.

Op sy geboortesertifikaat staan: Born in South Africa.

VEELS GELUK AAN ONS WENNERS!

Lotter

deur Martin Ras

Eerstens sien ek die paar morsige stewels. Stewels dik gekoek met modder en vol geelbruin water wat, soos by ’n oorvol emmer, bo by die enkels uitstort. Én toe die smalende gesig van korporaal Lotter. Die man wat nog my lewe onherroeplik sou verander.

Die reuk van vloerpolitoer aarsel bokant die stuk linoleum wat ons oor die afgelope vier ure gewas, drooggemaak en blinkgevryf het. Op ons knieë, met stukke kombers wat soos tronkkooigoed lyk. Met kneukels wat bloei en stram rûe. En nou, kort voor middernag, is hierdie man besig om al ons geswoeg tot fokkol te reduseer.

Lotter plons ongestoord deur die kaserne. Die grynslag op sy sadistiese gevreet laat tot die Duiwel vriendelik lyk. Sy baret hang soos ’n reuse waterdruppel eenkant teen sy kop af. Hy rol sy weglêsnor se opkrulpunte tussen sy duim en voorvinger. Bulder dan, “julle dames sal moet gatroer vir môreoggend se witbed-inspeksie.”

Toe pluk hy daai stewels af en smyt dit op die naaste bed neer. Terwyl die goed op ’n  maagdelike wit laken leeg bloei. sê hy smalend, “sorg dat hulle môreoggend droog en blink gepoets voor my kamerdeur staan. Het julle my?”

Ure later toe ek in my army-slaapsak, die sogenaamde pisvel, onder die netjiese inspeksiegereed-bed op die grond inkruip, flits die haat vir Lotter soos weerligkartetse deur my gedagtes. Ons is in civviestraat tot vervelens toe ingelig oor die Lotters van die army. Hoe erg kan dit nou regtig wees, het ek gewonder. Maar nóú is hierdie etter wat my ’n dame noem ’n skokkende realiteit in my lewe.

Maande later staan ek en Lotter een nag wag op ’n watertoring tussen Namibië en Angola. Hierdie vuilwit landmerk met sy stukkende vensters, koeëlgate en skrapnelpokmerke is ’n strategiese teiken vir die Rooigevaar.

Lotter skandeer die gebied met sy nagverkyker. ’n Flikkering trek sy aandag. “Luitenant, verdagte beweging tweehonderd meter oos. Staan by vir instruksies, oor,” kraak sy stem oor die radio.

“Wag, ek kom self boontoe,” antwoord die luitenant.

Ek en Lotter leun langs mekaar oor die skansmuur van die toring vir beter observasie. Ons silhoeëtte is duidelik afgeëts in die maanlig. “O, fok,” gil Lotter skielik en stamp my ru van hom af weg.

’n Vyandige koeël fluit rakelings langs my kop verby en verkrummel die betonmuur agter ons. Na die volgende skoot verkleur Lotter se boshemp bloedrooi. Hy val, maar beur weer op en strompel na die trapleer. Bloed pomp soos ’n spuitfontein uit sy oopgerukte borskas. Van die naam-etiket op sy hempsak is net die “L” van sy van oor.

Hy hang aan die traprelings. Sy bene dartel in die keelgat van die skag af. Sy voete mis die sporte. Lotter roggel. Bloedstroompies biggel by sy mondhoeke uit. Sy glasige oë brand in myne. Toe laat los hy en tuimel in die skag af. Sy liggaam klap dof teen die metaaltrappe totdat hy vyftien meter laer af neerplof.

Dit was Kersaand 1974.

 

Alles goed en wel, maar …

deur Elmi Smith

Ons is pas getroud en doen nog alles saam. Ons bad saam, ons bid saam en ons bewe saam. Én ons vang saam vis. Dié keer halfpad winter in. Hoe kouer ons kry, hoe beter byt die vis?

Ons tweemantentjie staan onder die boom naaste aan die oewer. Ek moes lankal lont geruik het toe ek sien die boom beur land-in, vlugtend van die water af.

Mietie se swart en wit lyfie tol onophoudelik rondom die wegholboom terwyl haar afkapstertjie heen-en-weer ossileer soos daai eksperiment in die wetenskapklas. Nou en dan blits sy deur die tent, spring hoog die lug in en blaf opgewonde.

Met die kano se neus in die rigting van die water, die visstokke in gelid en rubberwurms wat lepellê, kruip ons in ons toegeritste dubbelslaapsak in, gereed vir visvang met ligdag. Halfpad deur die nag tonnel Mietie tot by Maniak se voete en ontvries geleidelik in droomland.

Die mis hang ’n dik kombers oor die water toe ek en Maniak met matching tekkies, matching homemade sweaters en gewapen tot die tand met visgerei, die noordpoolwater in ons blou kano’tjie aandurf. Het ek al gesê dat balans nie een van my sterk punte is nie?

Ons bereik ons spot. Ek sit voor, Maniak agter. Stokke in die water, tande kletterend, vyftien meter sig.

Lékker om vis te vang.

Alles goed-en-wel, maar toe ontwaak die hond.

Op en af langs die oewer blaf Mietie soekend na haar mense. Maniak gee sy bekende fluit. Stilte … Blaf-blaf! Fluit! Stilte … Plons! Hier kom sy. Ons hoor haar links. Maniak fluit. Die geplons gaan regs. Maniak fluit. Die geplons kry rigting. Daar’s sy!

“Kom Mietie! Kom Pa se brak!”

Maniak leun oor die kant en tel haar half-gevries en weldeurdrenk die kano in.

Ek het gesê van my balansprobleem. Ná die reddingspoging is die hond in die kano en ek in die water. Die vishoek het my aan die gatsak beet, my asem het ge-AWOL, my hart het gaan staan en my linkertekkie lê op die bodem van die dam.

Maniak is tevrede dat Mietie dit gaan oorleef en loods reddingspoging nommer twee.

“Swaai jou been oor. Pasop, ons gaan tiep! Gee jou hand, ek trek jou in. Pasop, ons gaan tiep! Waar’s die visstok?”

“H-h-h-hy s-s-s-sit aan m-m-m-my gat vas.” Ek sê niks van die spaan wat my tekkie gaan soek het nie.

“Probeer jouself optrek.”

Ná ’n wankelende poging: “Dit gaan nie werk nie. Jy sal moet swem. Stoot ons sommer kant toe, die hond vrek van die koue.”

Sestig marathon-gala’s verder, met my ander tekkie wat vir ’n wyle paddavin gespeel het, nou ook weg, my hart in overdrive en my asem êrens versuip, kom ’n motorboot verby.

“Kan ons help?”

“Asseblief. Vat net die hond kant toe. Wag, ek klim ook oor, dan is dit makliker vir haar om te stoot.”

Ek sit op die kampstoeltjie, stomende koffie in die hand, toegewikkel in Maniak se dikste baadjie en wonder maar net.

Paar sente vir ’n broodjie

deur Henning Janse van Vuuren

Die winter kliewe deur liggaam en gees. In Voortrekkerstraat bondel skadufigure in die skemerlig om ’n vuurtjie, groente word onder bolle wasem op ’n bakkie gelaai en kinders drentel soos spoke skool toe.

“Nee, ma’ welkom hie’ by ons! Welkom, welkom. ’n Nuwe termyn, nè …” groet meneer Bruinders. Hy soek-soek na iets op sy lessenaar en roep deur se kant toe as hy beweging in die gang bespeur. “Kelly, sal jy vir Meneer …” Die middeljarige raak-raak aan sy blas bles en vroetel na papiere in sy laai. Hy is ’n kenner van Oosterse gevegskuns, lid van ’n gevaarlike bende en het bande met die ANC, het ek intussen gehoor. Bruinders het na bewering tronkstraf ontduik en geen kwalifikasies nie, maar is desnieteenstaande skoolhoof. “Volg my,” sê Kelly ingetoë. Daar wás ’n geskikter kandidaat ‒ hý het lank waargeneem, maar het mettertyd (en helaas tydens ’n woedebui) ’n bos sleutels na ’n kind gesmyt.

Kelly van Breda lei my ‒ die mat is die kleur van ou mosterd en voosgetrap ─ reguit na ’n voorafbestemde stoel.

“Meneer moet van nou af hier sit,” sê sy teatraal.

“Vir altyd …” lag ek, “Juffrou?”

Sy streel afwesig oor haar boep, vee haar steil hare uit haar gesig en sit. Ek merk nou eers die aparte sitplek vir vroue. Ek is toegewys waar geslag, ongeag gender, in ’n groot ronde kring ontmoet. Langs my neem ’n jongman in ’n ouderwetse ligblou trui plaas. As Kelly van Breda hom vra of hy nie dalk onthou het om haar selfoon saam te bring nie, antwoord hy: “Wat?” Bruinders, Bybel in die hand, haas hom binne. Kelly probeer verduidelik die swangerskap maak haar vergeetagtig. En, “so what” vra haar eggenoot, moet hy daaraan doen?

“Kollegas, kollegas … kan ons gou stilte kry … as ’n termyn eers so be- …”

“Meneer, dink jy nie dis tyd dat Wouter vandag se bestuurvergadering bywoon nie?” Nóú aan die woord is nóg ’n Van Breda. “Hier spreek ons mekaar as ‘meneer’ aan. Alles gaan oor respek,” het hy verduidelik. HOD: Afrikaans. Ryk geërf, op sterk antidepressante; waag dit selde in ’n klaskamer, het ek intussen vertroulik verneem.

“Meneer ek het klaar weer ’n klomp van die seuns buite die hek sien rook …”

“Meneer Bruinders, wat moet ek maak as Bernadine April se ma …”

“Wag-wag! Kollegas, wag nou.” Hy vou die Bybel toe en staan flink op. “Ek dink vanoggend … almal moet sommer saam in die saal open. Ag, juffrou Baadjies, laat die leerders solank Juanita du Plessis se Halleluja sing.”

Ons Koning kom,” korrigeer sy.

“Nee fok dit, man,” tart ’n graad 10-kind my na pouse met haar boude plat op ’n tafel, spitsken uitdagend, oë beneweld: “niemand gaan fokken vandag hié werkie!”

***

Ná skool stap ek peinsend Spar toe.  “Hei! Menee’ … menee’ … hoe lykit daa’ met ’n paa’ sente virre brôitjie?”

Ek kyk oorbluf na die verslonste kind.

“Meneer se gat man!” snou ek. “En jy kry jou gat môre in daai vervloekte skool.”

Jakkalsstreke

deur Jan Bronkhorst

Eers beweeg niks nie. Niks verander nie, behalwe die see so ’n honderd meter weg. Waarvan ’n mens die druising van branders kan hoor. Eers laatmiddag kom ’n eensame gemsbok teen die droë rivierbedding afgeloop. Soos die son ondergaan tjank ’n jakkals iewers ver. Groepe kormorante kom aaneen oor die see verbygevlieg na hulle nagplekke toe.

Die nag bring die geluide van die woestyngoggas. En donkerte. Die sterre is skielik baie meer as gewoonlik. Die wind swaai om en bring die koudheid van die koel seestrome. Die gemsbok het ’n maat gekry en hulle staan saam-saam en onrustig neus weg van die wind. Die jakkals praat al hoe nader. ’n Uur na donker-donker steek die goue volmaan sy kop bo die agterduin uit. En dadelik verander die woestyn in ’n sprokieswêreld. Elke detail word beklemtoon en vir ’n wyle het die goggas ophou roep.

Dis toe dat ek die viertrek hoor naderkom en stop by die hek wat al sonsondergang amptelik gesluit is. Papwiele was die verskoning. Hulle kon inkom, het ek besluit, maar hulle moet die nag net daar oorbly. Dit is veels te gevaarlik om die pad na die kamp in die nag te waag – al skyn die maan helderder as straatligte en is die pad in ’n uitstekende toestand. Hulle was nie.

Hulle was vyf in totaal. Meer kwetterig as die woestyngoggas. En tog skuer as die jakkals wat oor die hoë duin kom loer het. Die twee gemsbokke wat so onrustig 50 meter see se kant toe staan was vir hulle ’n snaaksigheid. Twee mans. Reeds drie dae op pad vir die wegbreek van ’n leeftyd, het hulle vertel. En drie vroue wat die oggend iewers langs die pad saam met die bier bygekom het.

In al die tyd wat ek daar was het ek die twee leeumannetjies nog net een keer gewaar. Maar die baie gekwetter of iets moes hulle gelok het. Of hongerte. Net ná vier die oggend vang hulle die een gemsbok. Sonder gebrul. Stil. Byna saggies asof hulle niemand wil steur nie. Maar die hele episode het heel duidelik onder die spreiligte van die maan afgespeel. Met die jakkals wat heel laaste sy stukkie kom gryp het. Maar voor die leeus verby gesluip het, was daar ’n ander gebrul. ’n Ander jagtery.

Saam met die eerste sonlig, nog dynserig van seevog, het hulle die viertrek beklim en sonder groet of rede deur die hek gekruipry. Terug na waar hulle vandaan gekom het. Al wat hulle laat bly het is die twee bottels Kaapse brandewyn van tien jaar oud, een leeg en die ander nog met die bodem natterig, en ’n paar leë papgedrukte blikkies bier in Windhoek gekoop.

Ek het gesien dat hulle van die leeus niks weet nie, en dat die een vrou se een oog dik en blou was. Die oorblywende gemsbok het hoeka sy alleenpad woestyn toe gevat. In die agtergrond het die jakkals met ’n huiltjank die viertrek in die verbygaan gegroet.

Wete

deur Johann Smith

“We had elections on Sunday.”

Ulf maak die passasiersdeur van die motor oop en wag dat ek inklim. Ek wag geduldig dat hy inklim, die motor aanskakel, sy veiligheidsgordel aansit, in sy truspieëltjie kyk, die motor in trurat sit, weer kyk en dan versigtig uit die parkeerarea ry. Tipies Duitser, dink ek.  Of dalk net tipies Ulf.

“I voted for the far-right party,” sê hy uiteindelik.

“You’re an idiot,” is al wat ek antwoord.

Ons ry ’n rukkie in stilte. Dresden is sowat ’n uur se ry na Chemnitz toe. Ek ken die omgewing goed. ’n Treinkaartjie kos sewentien euro’s. Die Hotel an der Oper se kamers kos tagtig euro ’n nag. My maatskappy betaal. Maar Ulf het aangedring om my te kom oplaai en dat ek by sy gesin tuisgaan. Miskien is hy bly om sy ou vriend te sien. Of dalk het hy nodig om te gesels.

Ulf is net so min ’n idioot as wat hy regs is. Hy is meer liberaal as ek. Toe Angela Merkel die vlugtelinge van Sirië in Duitsland verwelkom het, was hy ten gunste daarvan. Namate die implikasies van die besluit gemanifesteer het, het Ulf se opinie verander.

Vandag is nie die eerste keer dat ons hieroor gesels nie. Ons het baie gesprekke oor menseregte, politiek, Libertynisme en etiek gevoer. Ons het laat nagte saamgestem en verskil oor ons onderskeie lande se probleme waarmee ons gekonfronteer word.

Een ding wat ek egter van Ulf geleer het, is dat hy bowenal pragmaties is.

Terwyl ons teen 180 kilometer per uur op die Autobahn beweeg, deel hy sy redes met my. Nie om my te oortuig nie, omdat hy weet ek stel belang. En dat ek nie regtig dink hy is ’n idioot nie.

Ulf glo dat immigrante van ontwikkelende lande verantwoordelik is vir ’n skielike oplewing van turberkulose in Duitsland. Duitse kinders word lankal nie meer teen die siekte ingeënt nie, wat hulle meer kwesbaar maak. Die verregse politieke party het die kwessie op die nasionale agenda geplaas – ’n tema wat vroeër as te sensitief of politiek-inkorrek gesien is. Daarom ondersteun Ulf hulle. Hy meen dat enige immigrant vir hierdie siektes getoets moet word en, indien nodig, in kwarantyn geplaas moet word.

“Including me?” spot ek.

“Including you.”

“Forcing someone to undergo medical tests is a violation of human rights.” Tans my beste argument. Ek weet ek sal mettertyd aan iets beter kan dink.

“And what if children are dying?”

Ulf wen die argument. Vir nou.

Nadat ek my bagasie by Ulf se huis afgelaai en gestort het, gaan kuier ons vir sy jongste dogter, Franciszka, in die hospitaal. Die vyfjarige kleuter is met tuberkulose gediagnoseer. Twee beddens verder, in dieselfde saal, lê haar maatjie, Bilal. ’n Vyfjarige seuntjie van Sirië. Ek verloor alle belangstelling in verdere argumente. Nie omdat ek saamstem nie. Nie omdat ek verskil nie.

Maar omdat ek besef: ek weet niks.

www.aljazeera.com

Wat die wenners in ons kortstoriekompetisie kry:

Dankie aan ons borge:

Die wenner van SKROP se eerste Kortstoriewedstryd wen die volgende boeke, geborg deur UPPERcase Boekwinkel in Menlyn Maine en Protea Boekhuis.

Smit Motors deur Rene Warrington, Wenkbrou, 2019 – geteken deur die skrywer.

Wreed én mooi is die dood, saamgestel deur Tobie Wiese, Jonathan Ball, 2019

Die Helaasheid van die Dinge deur Dimitri Verhulst, Protea, 2018

Becoming by Michelle Obama, Viking 2018

Spitstyd deur Wilhelm Jordaan, Litera Publikasies 2011

The Old Drift by Namwali Serpell, Hogarth, 2019

The Forsyte Saga by John Galsworthy,Wordsworth Classics, 1994

Regsalmanak, 100 stories uit ons regserfenis deur Gustaf Pienaar, Protea, 2018

Die naaswenner van SKROP se eerste Kortstoriewedstryd wen die volgende boeke, geborg deur UPPERcase Boekwinkel in Menlyn Maine en Protea Boekhuis.

Bos deur Malan Steyn, Protea, 2019

Die vrou in die blou mantel deur Deon Meyer, Human & Rousseau, 2017

Aluta Continua, deur Johan Fourie, Naledi, 2017

Karre en kroeks deur David Walliams, Protea, 2017

Tebatso gaan see toe deur Maya Fowler, Protea, 2018

Boetman is die bliksem in deur Pieter Fourie, Protea, 2019

Peter Pan en Laurie deur Marié Heese, Protea, 2019

Dysfunctionals deur Rozaan de Wet

Anna streel die blou vlinderhangertjie met haar duim. Ma se laaste opmaakgeskenk aan haar nadat sy haar met die bord misgegooi het.
Voordat sy gesê het Pa is ’n doos en Anna back die verkeerde perd.

Op haar ma se begrafnis kort daarna, het Anna die hangertjie pal begin dra.

Vadersdag deur Johan Ferreira

Hulle tas is weer gepak. Hy sien hoe die motor wegtrek. Die twee gesiggies wat by die venster uitloer, is somber en die een handjie wat teen die venster druk se vingertjies krul stadig saam. Hy draai om, stap weg na die lewe wat hy nie gekies het nie.

Stuur jou flitsfiksie van minder as 50 woorde na skropwerf@gmail.com

SKROP Kortstoriewedstryd!

Neem deel aan SKROP se Kortstoriewedstryd en stuur vir ons jou oorspronklike Afrikaanse kortstorie oor enige tema van jou keuse – in 500 woorde of minder. Die beste stories sal hier op ons storieblad verskyn, en die wenner kry ‘n stapel uitgesoekte lekkerleesboeke. Die wedstryd duur tot 30 Junie 2019, wanneer die wenner aangekondig sal word. Waarom wag? Skryf daai storie, en hou dit kort! Stuur jou inskrywing aan skropwerf@gmail.com

Storiemasjiene op die stasie

Druk ‘n knoppie, en siedaar – die ventmasjien spoeg ‘n gratis kortstorie uit wat jy op die trein werk toe kan lees.

Die Franse maatskappy Short Edition se eerste “storiemasjiene” is onlangs op Canary Wharf in Londen geïnstalleer. Die drie masjiene verskaf stories wat in drie of vyf minute gelees kan word. Sulke masjiene is ook op plekke dwarsoor Frankryk, in Hongkong en die VSA ingerig, berig The Guardian.

Genres sluit in wetenskapfiksie, kinderstories en romantiese verhale, met bydraes deur skrywers soos Charles Dickens, Virginia Woolf en Lewis Carroll. Die gewilde misdaadskrywer Anthony Horowitz het opdrag gekry om ‘n eenminuutstorie te skryf, en hy het besluit op ‘n whodunit. “Dit was ‘n uitdaging om ‘n storie te skryf wat tussen twee stasies gelees kan word – nie net ‘n kortstorie nie, maar ‘n kort-kortstorie,” sê hy. Dit het hom sowat vier dae geneem om die storie te voltooi.

Die Canary Wharf Group het besluit om in ‘n behoefte aan korter leesstof te voorsien ná bevindings dat mense nie genoeg tyd het om boeke klaar te maak nie. Volgens ‘n peiling van 2 000 Britse volwassenes kon meer as ‘n derde nie ‘n boek in ses maande klaarlees nie.

The Guardian

Kortstories argief

  • Vloer 44 deur Krisjan Fourie
  • Wie’s daardie vrou? deur Elmi Smith
  • Die son trek water deur Marnus Kok
  • Geblomde waterstewels deur Jannine Bester
  • Na die val deur Jan Schaafsma
  • Rooi polvye deur Anja Roodt
  • My lewenskombers deur Ina Cantoni
  • Die kunstenaar deur Andre Jansen
  • Die moroon deur Henk Crouse
Lees nou