If we wait for mountains

deur Ora van Droogenbroeck

Madrie kyk benoud om haar. Hier sit sy in die enigste koffiewinkel op die dorp met ’n wit angelier en die koerant voor haar, wagtend op die romantiese held van haar drome.

Het die eensaamheid my nou rêrig in my middeljare so kens dat ek kon instem tot so ’n onbesonne ding?” kring haar gedagtes.

Hoe kon sy haar deur Gretha, haar jarelange vriendin, laat ompraat om aanlyn na geselskap te gaan soek?

Sy moet egter erken dat Driesman al die regte goed in hul aanlyngesprekke gesê het om haar verbeelding totaal op loop te laat sit. Dieselfde liefde vir lees en hul kon ure gesels oor musiek – hy het in vervoering geraak oor Van the Man; kon selfs woordeliks aanhaal uit haar gunstelinglied “If we wait for mountains”.

Haar eensaamheid het haar laat glo dat sy soos in liefdesverhale, haar sielsgenoot met ’n blinde afspraak en ’n wit angelier sou ontmoet! Hoe naïef tog!

Sy staan so vinnig op dat haar voet aan die stoelpoot vashaak en sy plat op haar bas op die vloer te lande kom. Met die valslag gryp sy na die kant van die tafeltjie en die koerant en angelier beland op die grond. Die kelner is gou by en probeer haar ophelp, maar die outjie is onbeholpe en bly bedremmeld staan.

Twee sterk arms gly egter onder haar skouers in en lig haar soos ’n veertjie op haar voete.

Met ’n rooi gesig en sonder om op te kyk, mompel sy ’n vinnige dankie en verkas soos ’n verskrikte dassie deur toe.

Buite staan sy eers om asem te skep en te kyk of ’n man wat ook ’n wit angelier dra, nie dalk by die koffiewinkel ingaan nie. Sy sien egter niemand nie en met ’n sug van verligting stap sy na haar motor. Tuis sal sy maar een of ander verskoning bedink om haar afwesigheid vir hul afspraak te verduidelik. Sy is net dankbaar dat Driesman nie van die stiptelike soort is nie en klaarblyklik laat vir hul afspraak was. Sy sal haarself moet speen van haar verbeeldingsvlugte. Sy sal stelselmatig hul aanlyngesprekke so stuur dat dit liewer doodloop.

Sy is die afgelope tien jaar ’n alleenloper ná haar man se dood en gewoond daaraan om self op te snork, al verlang haar vel en lyf na aanraking en smag haar ore na laataand-fluisteringe.

Tuis gaan sit sy op die leunstoel by die venster om te dink hoe sy haar uit die aanlyngesprekke wat al sterk geneig het na die romantiese, te wikkel.

Die voordeurklokkie lui. Natuurlik Gretha wat wil kom hoor hoe die toe-oë-afspraak afgeloop het. “Kom tog net in. Jy ken mos die pad!” roep sy hard toe die klokkie ’n tweede keer gedruk word.

Sy staan so vinnig op uit die stoel dat sy oor haar skoene, wat sy met die sitslag uitgeskop het, struikel. “Dêm en nog ’n dêm” sug sy hardop net toe twee sterk arms haar keer voor sy met Moeder Aarde kennis maak.

“As jy twee keer op een dag so in my arms beland, sal ek jou mooi in die toekoms moet oppas”. Mandri voel die diep stem soos sagte fluweel om haar vou. Met die opkykslag sien sy ’n breë glimlag en duiweltjies wat dans in blouselblou oë met baie lagplootjies.

“Jy het hierdie in die koffiewinkel vergeet toe jy so vinnig padgegee het”. In die vreemdeling se hand is twee wit angeliere, een waarvan die stingel gebreek het. “Ek het jou gevolg, ek hoop nie jy vlug weer nie, want ek dink lankal jy is die sielsgenoot waarna ek soek. Ek is Driesman. Aangename kennis.”

“As jy my toelaat om jou beter te leer ken, kan ons dalk saam met Van Morrison sing: “The world is full of wonders, no matter what they say. Wonders are all around us. Life is all we’ve got.

If you wait for mountains, then you will miss a lot.”

Die geelbladsye

deur Ora van Droogenbroeck

Sy:
“Ek laat my nie soos ’n eensame ou stoetkoei in ’n landboutydskrif adverteer nie!” Dibbie se stemtoon weerspieël presies wat sy van hierdie idee dink.

“Komaan, Dibbie, my sus het so uiteindelik liefde gevind en is al tien jaar gelukkig getroud.”

As haar vriendin eers daardie kyk in haar oë kry, weet Dibbie dat sy nie sal kopgee nie.

“Nou toe dan”, sug Dibbie, “maar nie by Die Hoekie of wat mens dit ookal noem nie. Dan liewer by die gewone geelbladsye. En kies jou woorde baie mooi. Ek is nie eensaam, verlore of verlate nie! Ek is te oud vir die soort speletjies. Ek is al tien jaar lank alleen en het nie onnodige komplikasies in my lewe nodig nie. My kinders is uit die huis uit en gelukkig getroud. Maar alleen oudword wil ek ook nie,” voeg sy stil by en hoop haar beste pêl hoor dit nie.

Hy:
Hermanus kyk ingedagte na die laaste landboutydskrif op die rak en weet sy verlange om ’n plasie in die berge te besit is te lank opsygeskuif. Hy word ook nie jonger nie en as hy nog voor hy aftree op die stoep wil sit en kyk hoe die son oor die berge sak, sal hy ’n plan moet bedink. Dis ook nou die ideale tyd; sy egskeiding is al twee jaar gelede afgehandel, aftrede wink en vir wie bêre hy sy swaarverdiende spaargeld? Die kinders is groot en het elk ’n eie lewe.

“Dankie, dit sal al wees,” antwoord hy ingedagte toe hy die kleingeld in sy sak steek.

“Lekker aand, Oom”, hoor hy nog toe hy sommer so in die wegstap dadelik na die geelbladsye blaai om te kyk of daar ’n plasie na sy sin is.

Hulle:
“Is dit vandag al regtig vyftien jaar ná jy daardie eerste e-pos gestuur het?” Dibbie se hand streel oor Hermanus se agterkop terwyl hul in die skemer op die stoep sit en kyk hoe die son goudgeel oor die rante sak.

“Onthou jy nog die enkele sin: ‘Ek in die Vrystaat en jy in die Kaap. Maak afstand saak?’

Hy grinnik: “Jy weet mos ek is nie ’n ou vir opstelskryf nie”.

Hermanus vat Dibbie se hand en streel saggies daaroor.  “Al is ons vol rumatiek en staan steun-steun soggens op, kreun en steun ons ten minste gelukkig saam, my vrou.”

Beenaf

deur Gretchen Vosloo

Dis ’n pretdag, Walk for Mandela. Sy durf die vyf kilometer aan.

By die halfpad-merk vang ’n vreemdeling in die bondel haar oog. Dis hý. Ondeursigtige donkerbril, hare en baard silwergrys, wandelstaf, maar onmiskenbaar; sy houding, sy stap. Twintig jaar los in die niet op.

Hy val langs haar in, haal diep asem, kantel sy kop in haar rigting. Herken haar nie. Tot sy praat. “Abel.”

“Mércia!”

Hulle verhouding was nog nuut, soos ’n groen blaar. Deursigtig, broos. Hulle was op pad fliek toe – hulle tweede afspraak – toe daar skielik twee vragmotors sy aan sy op hulle afgejaag kom. Die pad het nie ’n skouer gehad nie.

Sy was vir twee maande in die hospitaal, in ’n koma. Toe sy wakker word, het sy onthou dat sy stem en sy aanraking daar was terwyl die newels dig was. Maar nou was hy weg.

Sy het hom nie probeer soek nie. Waarskynlik wou hy nie met ’n eenbeen-vrou opgeskeep wees nie. Hy wat so lief was vir bergklim, fietsry, duik, swem, draf.

Jy kan nooit inhaal nie, jy kan nie verduidelik nie, die jare is weg, dink sy.

Hy haak by haar in en hulle stap die res van die pad saam, met drie bene en twee funksionele oë tussen hulle en die jare wat soos herfsblare wegdwarrel.

Leonardo se spieëlskrif

deur André Jansen

“Jy’t wat gedoen, Tomys? Pa slag jou af as hy hoor, en as hy klaar is, kry Ma jou beet.”

Is elke ouboet so ’n pyn? Beterweterige baas, beskermer en gewete?

“Ek het dit nie bedoel nie, Behn, dit het net gebeur.”

Hy gluur my aan en gooi sy hande in die lug.

Kyk, almal weet tydreise is onmoontlik en sal nie gebeur nie. Die verlede bewys dit. Daar was nooit ’n lang ry gewapende vreemdelinge voor die Schicklgrubers se huis net ná Adolfie se geboorte nie. Tienduisende mense het nie skielik by die Ford-teater verskyn om voor Abe in te spring en Booth se pistool te gryp nie.

Dís wat tydreisigers sou doen as tydreise moontlik was.

En tog: dink mooi. Kyk op na die sterre. Jy sien die heelal nie soos hy is nie; jy sien die son selfs nie soos hy is nie. Jy sien hom soos hy 8 minute en 20 sekondes gelede was. Talle sterre in die naghemel het dermiljoene jare gelede ontplof, maar jy sien hulle steeds vonkel.

Lig maak ’n soort tydreis moontlik, al is jy net ’n toeskouer wat die verlede glad nie kan beïnvloed nie.

Hier en nou sien jy alles omdat lig daarvan na jou oë weerkaats. Daardie weerkaatste lig het ’n eie bestaan. Hoengher se monitor kan daardie lig gaan haal, identifiseer, hersaamstel en as ’n beeld op ’n skerm wys. Só kan jy na die verlede kyk sonder om deel daarvan te wees.

Leonardo da Vinci was nog altyd my held. Die grootste genie ooit. Die skilder van die bekendste kunswerk op aarde. Beeldhouer en skepper van anatomiehandboeke. Die man wat jare voor hul tyd reeds die valskerm, helikopter, vliegtuig, motor, tenk en duikboot ontwerp het.

Hoe kon dit wees?

Ek wou weet, en het ure voor die skool se Hoengher-monitor deurgebring.

“Ek het ál verder in Leo se lewe teruggegaan, Behn, toe hy nog ’n jong man was, en later, toe hy onseker oor die pad vorentoe was. Ek het feitlik alles van hom geweet. Ek kon in sy taal skryf. En toe, eendag …”

Behn kyk na my en knik aanmoedigend. “Ek luister, Tomys.”

“Toe skryf ek op die monitor se glas.”

“In spieëlskrif?”

“Nee, normaal.”

“Waaroor?”

“Iets oor die valskerm. Hoe dit werk, wat dit doen.”

“Iets uit sy geskrifte?”

“Nee, soos ons dit ken.”

“En toe?”

“Die eerste keer dog ek dis ’n droom. Leo het begin rondkyk, asof hy vaagweg iets gewaar het. Toe kyk hy reguit na my. Toe hy nader kom, was dit asof hy aan die anderkant van ‘n ruit staan. Hy’t aan die monitor getik, ek’s seker daarvan, en ek sê jou, hy’t my woorde gelees.”

“En?”

“Toe druk hy ’n vel dun papier bo-oor my woorde en teken hulle met sy linkerhand in sy eie skrif na. Toe hy klaar is, was dit natuurlik in spieëlskrif. Hy lees, en dit was asof ’n lig in sy oë aangegaan het. Toe kyk hy my so.

“Ek sweer hy’t geknipoog.”

Trots Suid-Afrikaans

deur Jan Schaafsma

“Kom saam Nuweland toe, toe?” soebat Xolisa Bala.

“Vir rugby? Jy weet Sundowns is my span,” gooi Lindelani Madima wal.

Hulle praat Engels, want Xoli verstaan nie Venda nie, en vir Linde is die Xhosa-klapklanke Grieks.

“Die Brazilians!” stik Xoli. “Met ’n Turkse afrigter en spelers van Ivoorkus, Liberië, Uruguay, Zambië, Brasilië, Venezuela, Uganda en Nieu-Seeland! Hoe volkseie is dit? Op Nuweland is die name trots Suid-Afrikaans.”

Xoli weet baie oor Linde. ’n Margherita-pizza en ’n Coke is haar gunstelinge. Haar Apple iPod is vol Rihanna. In haar huis in Thohoyandou het sy al die Harry Potter-boeke. Voor hulle uitgaan, tik sy ’n bietjie Je Reviens agter haar ore en op haar boesem. As sy wil uitrafel, drink sy ouzo of tequila. Soms advokaat. Sy bestel haar jeans van die ZARA-webwerf; hulle word in China gemaak en pas haar volmaak, want sy ken haar lyf. Sy betaal met ’n Mastercard. Sy is mal oor die kleur en klank van Bollywood-flieks. Sy rumba en foxtrot en quickstep self ’n dansvloer aan die brand. Hy wou al vra of sy die domba-dans doen, maar is bang sy klap hom.

Linde dink Xoli is pret. Hy druk die regte knoppies in haar kop. Sy weet hy sal elke dag piri-piri-hoender eet as hy kan. Hy vra altyd vir ’n Corona. Stella Artois? Heineken? Wat het julle? Orraait, bring maar ‘n Amstel. Hy jaag op ’n tweedehandse Husqvarna rond. Sy weet dis vir hom lekker as sy met haar tiete styf teen sy rug aan hom vasklou, maar sy’s rêrig bang sy gaan eendag in haar broek pie. Hy’t stapels manga. Hy’s mal oor anime. Hy’t die Windows heeltemal van sy Acer-skootrekenaar afgehaal en eksperimenteer gedurig met Linux-bedryfstelsels. Die een dag is dit Ubuntu, dan Mint, openSUSE, Manjaro, Elementary, Purism, Kylin. Hy dra nét Nike-drafskoene. Hulle begin al ’n bietjie stink. Die Old Spice wat hy onder sy arms spuit, help darem daarvoor. Hy sit sy kondome in ’n ou Durex-pakkie met Ekstra Groot daarop, maar dit flous haar nie.

Hulle’s in Linde se blyplek. Sy’t ’n buitekamer met ’n aparte ingang by so ’n nagemaakte Spaanse gedrog. Sy kan dit bekostig. Haar pa was ’n menéér by daai Venda-bank, en het fluks geskep. Sy wil Downton  Abbey op die Philips-platskerm kyk en hy Mr Robot. Oplaas kyk hulle Game of Thrones.

Die seks daarna is goed. Sy gloei daarvan.

Linde sit langs Xoli op die Spoorwegpaviljoen. Hulle sing die volkslied saam in Xhosa, Zoeloe, Sotho, AFRIKAANS en Engels.

’n Fluitjie blaas. ’n Ou in groen skop ’n Gilbert-bal. Sy verstaan nie juis wat op die veld gebeur nie. Xoli se verduidelikings maak min sin.

Linde kom agter die skare brul al harder. ’n Groen ou hol sy malle verstand af en val agter die pale. Dis blykbaar ’n goeie ding. Hoekom juig almal toe iemand die bal bo-oor die doelhok skop?

Xoli se oë blink; saam met hom voel Linde trots Suid-Afrikaans.

Hy hou vir haar ’n pakkie biltong, maar sy gril daarvoor.

Aankondiging: Wenners!

Corlietha Swart is ‘n dosent verbonde aan die Departement Afrikaans en Nederlands, Duits en Frans van die Universiteit van die Vrystaat en ‘n bestuurslid van die Vriende van NALN. Haar webverhaal, Die Stoomkamer, het ’n tergend-sinistere ondertoon en ’n volle storielyn speel binne die bestek van die beperkte woordaanbod af.

Corlietha Swart

Die naaswenner is Riana Wilkens. Sy is ’n skrywer en is as akteur onder andere bekend vir Wolwedans in die skemer, Khumba en Dirk Hoffman. Haar verhaal, Jy het belowe, is ook hoendervleismakend en skilder ’n hele geskiedenis van lojaliteit, beloftes en betaaldag.

Die Stoomkamer

deur Corlietha Swart

Die reuse ou gimnasium staan glo al amper ’n dekade lank leeg, maar die masker van afgedopte verf en vuilbruin vensters kan nie die gebou se eertydse glorie verdoesel nie. As fanatiese fiksheidsinstrukteur hark ek inderhaas ’n betroubare studentevriend, Pieter, as vennoot nader om saam met my in dié goudmyntjie te belê.

’n Week van sweet spoed verby en dit begin lyk of die skoonmaakspan stadig maar seker besig is om die lelike eendjie in ’n swaan te omtower. Teen dié tempo kan die gimnasium dalk nog vóór die einde van die week sy deure oopgooi. Die enigste fasiliteit wat dalk nog nie in werkende toestand sal wees nie, is die stoomkamer.

Pieter en die nutsmanne sukkel nog eenstryk deur met die elektriese bedrading, die watertoevoer en selfs die halsstarrige deurknip wat ’n wil van sy eie het.

Ek stap nader en sien hoe hulle die dik, ouerige, swart pyp, wat opgerol in die stoomkamer se hoek lê, deurkyk vir lekplekke en toe aan die kraan koppel om water aan die stoomkamer te voorsien. Die ander ouens sukkel nog met die glasdeur se handvatselprobleem. Eensklaps begin die stoomkamer gorrel en dreun en die eerste water borrel spoeg-spoeg by die swart pyp se bek uit en begin deur die afvoergleufies verdwyn. Wit stoomslierte begin spokerig krul en blaas ’n dekade-oue, bedompige asem, soos dié van ’n heks, deur elke gleufie in die vloer. Ek ril onwillekeurig. Pieter pluk sy hemp uitbundig uit om die stoomkamer ten beste te waardeer. Ek wuif vir hom toe hy die binnekant van die stoomkamer met die swart pyp begin skoonspuit en trek die deur, met sy nuwe handvatsel, op knip.

Ek loop en wonder waarom so ’n oënskynlik florerende gimnasium se deure tien jaar tevore gesluit is. Wat het van die vorige eienaar geword? Dalk word ek iets wys uit die berg stowwerige state en papierwerk onder die administrasietoonbank. Die derde lêer van bo is vol vergeelde koerantknipsels.

Die derde koerantknipsel laat my na my asem snak. RAAISELAGTIGE MOORD OP GIMNASIUMEIENAAR: Mnr. Jakkie Kotzé, entrepreneur en gimnasiumeienaar wat sy gimnasium eiehandig uit skrootmateriaal opgebou het, se liggaam is Maandagoggend onder verdagte omstandighede met ’n swart rubberpyp styf om sy nek in die gimnasium se stoomkamer gevind. Hy is verwurg. Wat die omstandighede so onverklaarbaar maak, is dat die stoomkamer se deur van binne toegetrek was. Boonop is die gimnasium se voordeur gesluit gevind en was die enigste bos sleutels steeds in die vermoorde se besit. Geen vingerafdrukke, buiten dié van die vermoorde, is op die toneel gevind nie.

’n Beweging doer onder by die stoomkamer se deur vang my oog. Krampagtige hande trek vingermerke in die wasem teen die glasdeur. Ek kyk hulpeloos deur die ontvangstoonbankvenster na Pieter se laaste greintjie flou weerstand teen die swart rubberpyp wat soos ’n luislang al stewiger om sy nek kronkel.

Ek sien meteens weer hoe my pa homself tien jaar tevore in ons gesinsmotor met ’n swart pyp vergas en hoe my ma na die begrafnis die swart doodspyp woedend op die skrootwerf weggooi …

Jy het belowe

deur Riana Wilkens

“Kom saam met my.”

Hulette se stem, duidelik in my kop. Maar sy lê hier voor my in ʼn koma , haar gesig geswel, haar lippe droog. Haar lang donker hare is plek-plek afgeskeer. Elektrodes koppel haar aan masjiene. Toue, monitors, syfertjies wat rondspring, en die dowwe plof van die longmasjien. Darem geen gebiep soos in die flieks nie.

“Ek is bang.  Ek wil nie alleen gaan nie.”

Ek vat haar hand. Dis yskoud.  ʼn Traan loop oor haar wang.

Ek vee dit af, sommer so kaalhand, draai venster toe en kyk uit oor die vreemde stad. Freiburg.  Dit lê stil en groen in die hoogsomerson. Te stil. Te groen. Iets is verkeerd.

“Jy het belowe, met jou bloed.”

Ek kyk werktuiglik na die klein, wit merkie op my wysvinger.

Twee alleen-dogtetjies,  twaalf  jaar oud, sweer hulle sal eendag saam die pad vat anderkant toe en verewig dit deur ʼn eed in bloed af te lê. Ek draai om.

Hulette se kil-blou oë is oop. Ek deins terug. Die oë volg my. Dan gryp haar hand myne vas.

“Dis nie my tyd nie.”

Ek probeer losruk maar die benerige hand klou.

“As dit myne is, is dit joune ook.”

Haar oë knip stadig.  Die wêreld kantel. Sy glimlag triomfantelik.

Ek hyg. Spring regop. Kyk om my rond. My slaapkamer. Dankie tog, dit was net ʼn droom. ʼn Selfoon lui aanhoudend.

“Frau Pienaar?” ʼn Manstem met ʼn swaar Duitse aksent. “You must come immediately. Your friend, Frau Hulette Lubbe, is in a critical condition in Freiburg University Hospital. There isn’t much time left.”

Ek druk die foon dood.  ʼn Sagte ruising.’n Fluistering. Hulette sit langs my op die bed. Sy hou haar hand na my toe uit.

“Jy het belowe.”

Nuwe kort-kortstorie-kompetisie:
DIE LIEFDE BENODIG MIN WOORDE

Skryf ’n liefdesverhaal in 500 woorde of minder, aansienlik minder, as jy kan. Dit moenie slegs ’n oomblik wees nie, dit moet ’n hele storie bevat, met ’n begin, middel en einde. Wen ’n lywige stapel boeke.

Die spertyd is einde Februarie 2020.

Vonkfiksie

Dysfunctionals deur Rozaan de Wet

Anna streel die blou vlinderhangertjie met haar duim. Ma se laaste opmaakgeskenk aan haar nadat sy haar met die bord misgegooi het.
Voordat sy gesê het Pa is ’n doos en Anna back die verkeerde perd.

Op haar ma se begrafnis kort daarna, het Anna die hangertjie pal begin dra.

Vadersdag deur Johan Ferreira

Hulle tas is weer gepak. Hy sien hoe die motor wegtrek. Die twee gesiggies wat by die venster uitloer, is somber en die een handjie wat teen die venster druk se vingertjies krul stadig saam. Hy draai om, stap weg na die lewe wat hy nie gekies het nie.

Stuur jou flitsfiksie van minder as 50 woorde na skropwerf@gmail.com

Storiemasjiene op die stasie

Druk ‘n knoppie, en siedaar – die ventmasjien spoeg ‘n gratis kortstorie uit wat jy op die trein werk toe kan lees.

Die Franse maatskappy Short Edition se eerste “storiemasjiene” is onlangs op Canary Wharf in Londen geïnstalleer. Die drie masjiene verskaf stories wat in drie of vyf minute gelees kan word. Sulke masjiene is ook op plekke dwarsoor Frankryk, in Hongkong en die VSA ingerig, berig The Guardian.

Genres sluit in wetenskapfiksie, kinderstories en romantiese verhale, met bydraes deur skrywers soos Charles Dickens, Virginia Woolf en Lewis Carroll. Die gewilde misdaadskrywer Anthony Horowitz het opdrag gekry om ‘n eenminuutstorie te skryf, en hy het besluit op ‘n whodunit. “Dit was ‘n uitdaging om ‘n storie te skryf wat tussen twee stasies gelees kan word – nie net ‘n kortstorie nie, maar ‘n kort-kortstorie,” sê hy. Dit het hom sowat vier dae geneem om die storie te voltooi.

Die Canary Wharf Group het besluit om in ‘n behoefte aan korter leesstof te voorsien ná bevindings dat mense nie genoeg tyd het om boeke klaar te maak nie. Volgens ‘n peiling van 2 000 Britse volwassenes kon meer as ‘n derde nie ‘n boek in ses maande klaarlees nie.

The Guardian

Kortstories argief

  • Vloer 44 deur Krisjan Fourie
  • Wie’s daardie vrou? deur Elmi Smith
  • Die son trek water deur Marnus Kok (naaswenner)
  • Geblomde waterstewels deur Jannine Bester
  • Na die val deur Jan Schaafsma
  • Rooi polvye deur Anja Roodt
  • My lewenskombers deur Ina Cantoni
  • Die kunstenaar deur Jan Schaafsma (wenner)
  • Die moroon deur Henk Crouse
  • Lotter deur Martin Ras
  • Wete deur Johann Smith
  • Jakkalsstreke deur Jan Bronkhorst
  • Paar sente vir ʼn broodjie deur Henning Janse van Vuuren
  • Alles goed en wel, maar … deur Elmi Smith
  • Die handelaar deur Jan Schaafsma
  • Trou vir geld deur Carié Maas
  • Jy het belowe deur Riana Wilkens
  • Waansin deur Albert Short
  • Skuins voor dertien deur Tom Husselman
  • Die leë woonstelblok deur Ilze Genis
  • Eendag op ‘n reennag deur Albert Short
  • Die rietbos deur Amos Louw
  • Vroegoggend-ontmoeting deur Lynne Lexow
  • Op die trein deur Carié Maas
  • Krapmerke deur Sara Grobler
  • Die binnedeur deur Marthe McLoud
  • Die kluitklap oppie kis deur Jan Schaafsma
  • In camera deur Irna van Zyl
Lees nou