Jy het belowe

deur Riana Wilkens

“Kom saam met my.”

Hulette se stem, duidelik in my kop. Maar sy lê hier voor my in ’n koma , haar gesig geswel, haar lippe droog. Haar lang donker hare is plek-plek afgeskeer. Elektrodes koppel haar aan masjiene. Toue, monitors, syfertjies wat rondspring, en die dowwe plof van die longmasjien. Darem geen gebiep soos in die flieks nie.

“Ek is bang. Ek wil nie alleen gaan nie.”

Ek vat haar hand. Dis yskoud. ’n Traan loop oor haar wang.

Ek vee dit af, sommer so kaalhand, draai venster toe en kyk uit oor die vreemde stad. Freiburg. Dit lê stil en groen in die hoogsomerson. Te stil. Te groen. Iets is verkeerd.

“Jy het belowe, met jou bloed.”

Ek kyk werktuiglik na die klein, wit merkie op my wysvinger.

Twee alleen-dogtetjies, twaalf jaar oud, sweer hulle sal eendag saam die pad vat anderkant toe en verewig dit deur ’n eed in bloed af te lê. Ek draai om.

Hulette se kil-blou oë is oop. Ek deins terug. Die oë volg my. Dan gryp haar hand myne vas.

“Dis nie my tyd nie.”

Ek probeer losruk maar die benerige hand klou.

“As dit myne is, is dit joune ook.”

Haar oë knip stadig. Die wêreld kantel. Sy glimlag triomfantelik.

Ek hyg. Spring regop. Kyk om my rond. My slaapkamer. Dankie tog, dit was net ’n droom. ’n Selfoon lui aanhoudend.

“Frau Pienaar?” ’n Manstem met ’n swaar Duitse aksent. “You must come immediately. Your friend, Frau Hulette Lubbe, is in a critical condition in Freiburg University Hospital. There isn’t much time left.”

Ek druk die foon dood. ’n Sagte ruising.’n Fluistering. Hulette sit langs my op die bed. Sy hou haar hand na my toe uit.

“Jy het belowe.”

Foto: epilogue.net

Waansin

deur Albert Short

Sy kyk na die wit gedoente aan die buitekant van die hotelkamervenster. Dit is bleek en skraal en gloeiend en dit beweeg saam met die wind heen-en-weer, heen-en-weer.

Ai tog, sug sy, hoe ver sal Harrold tog nie gaan nie? ’n Volgroeide man wat aangaan soos ’n kind! Met iedere sakereis probeer hy om haar ’n poets te bak, soos ’n klein seuntjie.

Op ’n manier is dit nogal oulik, maar dit raak nou ook effens eentonig. Dalk is die woord irriterend. Want kyk, ’n mens kan een of twee keer vir dieselfde grap lag, maar dit is dit!

Soms smag sy na iemand wat ietwat meer volwasse is om saam met haar hierdie besigheidsreise mee te maak. Soms raak die pad eensaam, en dis dán dat sy wens sy kon rustig sit om oor ’n glas wyn ’n sinvolle gesprek te voer.

Die figuur agter die gordyn gloei helder en dof dan weer uit. Harrold het seker nou weer ’n video êrens afgelaai en is besig om dit met die projekteerder van buite af teen haar kamervenster te wys. Dit lyk taamlik onoortuigend, moet sy sê …

Sy kyk na die afgeskeepte hotelkamer; die aaklige pienk, blou en turquoise – genoeg om ’n mens tot waansin te dryf!

Harrold se patetiese poging lig ’n bleek hand asof dit met lang naels oor die glas wil krap, en sy moet erken: hierdie poging van hom is uiters kreatief. Maar hy moet versigtig wees met die werktoerusting – hulle gaan die projekteerder nodig kry tydens môre se vergadering.

Sy sug. Nog ’n aand alleen in ’n hotelkamer, met Harrold ’n paar kamers verder, alleen in sý kamer. Wat is hierdie waansin wat so in ’n mens se pad kom staan? Is hy besig om haar mal te maak, of was sy van altyd af nog mallerig? Moet sy na hom toe gaan, hom in haar arms neem en vertel hoeveel sy van hom hou? Lief het?

Nee, waansinnige plan.

Sy loop liewer na die hoektafel, kook water en maak ’n koppie tee. Sy besluit om Harrold se poets te ignoreer en môre te maak asof sy niks gesien het nie.

Dankie tog, dink sy toe sy op die rant van die bed gaan sit en haar skoene uitskop, die matras is ten minste gemaklik, en terwyl sy terugleun, stort sy die ganse koppie tee op haar skoot uit toe die glimwit projeksie meteens geruisloos deur die toegetrekte gordyn haar hotelkamer binnesweef.

Skuins voor dertien

deur Thom Husselman

Is dit nege ligblokke of twaalf? Hy het dit onlangs getel toe dit geklink het asof een van die waaiers in die hysbak vasgehaak het. Twaalf … dit moet twaalf wees.

Hy kyk op, net om seker te maak. Die spieëls wat hom van drie kante af omring, is oorweldigend. Sy bril, kraakwit hemp en baard spat in skerwe terug in ’n kaleidoskoop van weerkaatsings. Hoekom wil ’n mens na jouself kyk, en uit soveel verskillende rigtings?

Dit is die vyfde ligblok in die hysbak se plafon wat sy aandag trek. ’n Oliekol het ’n imposante Rorschach-blerts gelos. Hy draai sy kop om die vorm te ontsyfer, maar die hysbak kom stadig tot stilstand. Die spleet tussen die twee silwer suile is donker. Die deure bly dig.

Dan word alles stil asof die krag sopas onderbreek is. Die ligte flikker, maar bly brand. Die syfer 12 wat flussies bokant die knoppies nog groen geskyn het, is weg.

Daar is fout as daar olie uit die dak lek … Met die opkyk sien hy ’n karmosyndam wat die ligblok gevul het. Rooi riviertjies kies reeds koers deur die ander, omliggende blokke.

Sy bolyf deins terug tot teen die spieëlwand. Voordat hy die woordjie bloed deur sy grysstof loslaat, reik sy regterhand na die paneel met knoppies. Daar is nie nommers nie … Net pyltjies vir oop en toe. En ’n knoppie met ’n waaier daarop. Oop, oop, oop … hy druk harder op die pyltjies wat wegwys van mekaar.

’n Week gelede rondom die waterkan het een van die advertensieverteenwoordigers vertel van die toordery op die dertiende vloer. Daar was glo ’n swart kat wat op sy agterpote gestaan het. Grappie vir die dag, het almal dit afgemaak en proesend na hul hokkies teruggestap.

Die pêreltjies sweet teen sy slape kielie die kant van sy kop en hy veeg met die rug van sy hand oor sy voorkop. Onwillekeurig kies sy hand weer die pyltjies en moker hy sy wysvinger vir oop … Die rugkant van sy hand is rooi en die hitte in sy nek voel klam. Wat de donner?

Twee pap bande in minder as ’n week? Hy onthou die vrou se kommer toe hy sy kredietkaart aangegee het om vir die herstelwerk te betaal. “Ek is laat vir werk,” wou hy blaf, maar het net sy sleutel op die toonbank gegryp en aan die noodvergadering gedink.

Sweet is nie taai nie? Sy rug teen die spieël. Dan ’n klapgeluid en die stikdonkerte omhels hom voordat hy kan omdraai om die rugkant van sy hemp te bekyk.

Die leë woonstelblok

deur Ilze Genis

Op die hoek van Koorshofweg en Negende laan staan ʼn gebou van die vyftigerjare. Afgeleefde ou plek. Die leë woonstelblok wag om gesloop te word. Agter tralies en gegrendelde glasdeure.

Die straat se verkeer weerklink gedemp deur mure waar prente en borduurwerk onlangs nog gehang het. ʼn Stoflagie bedek vloere en trappe en vensterbanke. Die eerste spinnerakkies verskyn. Pype raas nie meer nie. Vensters en deure bly dig, ʼn bedompigheid.

Die krag en water is lankal gesny, die woonstelle is donker en onbewoond.

Mense versnel hulle pas wanneer hulle verby die plek loop. Hulle kyk weg. Asof hulle dit dadelik wil vergeet.

Daar kan nie eggo’s wees nie. Daar is niks meer wat geluide kan maak nie. Geen skoene wat sleep nie, geen toilette wat spoel of geysers wat steun nie. Stil is dit snags, minder so bedags.

Sypaadjiegangers wonder hoekom die plek nie verkoop en opgeknap word nie: Was daar dalk ʼn tragedie?

Die leegheid sit daar soos iets vormloos. ʼn Bedreiging. Iets wat jou kan insuig. Jou siel kan uitryg.

Leegtes op leegtes. Spasies waar wasmasjiene en koelkaste gestaan het. Spore van meubels se pote. Songebleikte vierkante teen mure. Alles is weg, alles is stil.

Dit lyk tog of ʼn vingertjie in die vloerstof gekrabbel het.

En is dit wasem daar teen die ruit?

ʼn Roering in die slaapkamer, ʼn ingeboude kasdeur wat geruisloos oopgaan.

In die hoek van die badkamer, skuins agter die toilet … kan dit wees?

Net vir ʼn oomblik, ʼn illusie van klam lug in vuil skemerte.

Donker oogholtes en oop mondjie, ʼn klein grys gesiggie.

Dalk ʼn kind wat hier vergeet is?

Net ʼn oomblik en dan’s dit weer weg.

Eendag op ’n reënnag

deur Albert Short

’n Uur. Net ’n uur se stap tot by die hawe – maar deesdae voel dit ’n ewigheid ver.

Hy loop hierdie pad nou al sewe jare lank, want iedere Sondag gaan kuier hy by sy familie op die dorp en dan moet hy terugkom by die hawe waar hy op ’n visserskip werk. Tot onlangs het hy die stappery vreeslik geniet, maar deesdae is dit anders.

Want laas maand het Hannes van tant Grieta homself aan ’n boom langs die pad opgehang en nou sê die mense dit spook daar: dwaal die gees kastig langs die pad, vermoor algar wat hy kry en hang hulle aan daai einste boom op waaraan hy homself opgehang het.

Maar, spooksel of te nie, hy móét vanaand met daardie einste pad hawe toe.

Die dorpenaars probeer om hom te waarsku, maar hy hou sy kop hard. Môre gaan die skepe uit, en as hy nie betyds inklok nie is hy gewis sy job kwyt. Hy het nie ’n keuse nie.

Die pad is klam. Sy skoene kraak oor die grint. Agter hom lê die warmte van die dorp en voor hom in die verte sien hy hoe die liggies van die hawe blink.

Hy voel onrustig. Hoekom is die wêreld so onnatuurlik stil vanaand? Daar is fyn reëndruppels wat ysig teen sy wange pik, maar hy voel dit skaars – want sy blik is op die duisternis. Soekend.

In die verte blits die weerlig, en agter hom – ’n moeisame skuifgeluid? Hy swaai om, maar daar is niks.

Hy moet ontspan. ’n Mens se verbeelding kan ’n nare ding wees.

Maar nogtans – hy knipper sy oë. Dit lyk kompleet asof daar ’n donker figuur ’n ent verder met die pad af staan. Skimagtig en roerloos.

Vir ’n oomblik oorweeg hy dit om te skuil, maar dan – skielik – is die verskynsel weg! Hy sug verleë, bly dat niemand hom gesien het nie!

Hy voel sy pyp raak en trek ’n vuurhoutjie. Dit vat maklik en hy gaan soek droogte aan die kant van die pad.

Al rokende vryf hy sy vingers saam. Dit voel taai. Hy knyp die pyp tussen sy tande vas, trek nog ’n vuurhoutjie en kyk na sy hande. Dit is blink in die maanlig, sien hy. Dit is bloed. Het hy in die stap sy hand teen ’n bossie gekrap? Hy ruik daaraan en proe om seker te maak. Ja-nee, bloed is dit gewis.

Maar dan trek iets sy aandag. Hy kyk op, lig die vuurhoutjie omhoog en snak na sy asem. Reg bokant hom hang daar ’n roerlose figuur aan ’n tak van die boom. Die lyk wieg stadig heen en weer aan ’n dik tou, en die oë peul grusaam uit hul kaste en glinster in die flou lig van die maan.

Bloed drup ritmies uit die dooie man se wonde, netjies tot op die warm pyp wat hy in sy taai hande vashou.

Hoe ver is die hawe?

Deesdae voel dit vir hom ’n ewigheid ver.

Die rietbos

deur Amos Louw

As maplotters van Pomono het ons in die sewentigs nie spoeltoilette gehad in ons huisie langs die wilgerboom nie. Ons moes op die leiklippaadjie voetslaan, bult-af na die sinkhuisie wat agter die rietbos weggesteek is.

Een bewolke, stikdonker nag het ek geweet dis sulke tyd. Ek was twaalf.

“Pa, ek moet die plekkie besoek.”

“Nou toe, jy’s mos nie meer ’n seuntjie nie.”

Ek wou nie erken ek was bang nie. Dis ’n hele ent van die huis af. So, gedryf deur die eise van my ingewande, sit ek kaalvoet af na sinkhuisie. Ek neurie maar om myself geselskap te hou.

Daar gekom, is die houtdeur se haak moeilik om te sien en dit gaan voel-voel.

Met my broek om my enkels gaan ek sit op die houtbank oor die swart gat.

Dis pikgitswartdonker om my. ’n Koue luggie streel my astrant hier van onder af.

Buite, klink dit my, steek daar ’n wind op. Die riete raas. Die dikker stamme skuur teen mekaar en iets krap teen die sinkdak.

Laat my verduidelik: ek was ’n verbeeldingryke kind. En verbeelding kan op hol raak.

So dink ek toe: Daar staan iemand buite voor die deur. Hy haal asem soos die wind se gesnuif deur die riete.

Hy het nie ’n gesig nie, net ’n bek vol slagtande.

Die blote gedagte jaag my aan, en ek maak gouer as gewoonlik klaar, pluk my broek op oor my heupe.

My hart klop verwoed. Wat as ek die deur oopstoot en daar staan iets?

Ek stoot die deur oop, en daar’s niks. Net die rietbos wat raas.

So begin ek om die rietbos terugslenter huis toe. En terwyl ek stap met die wind in my blaaie, meet ek die afstand na die huis wat ek vaagweg kan uitmaak.

Amper daar, ek moet net verby daai boompie.

Wag ’n bietjie … was daar ’n boompie?

Nee, ek is redelik seker daar was nooit ’n boompie langs die paadjie so halfpad terug huis toe nie.

Ek stryk aan en bekyk die vorm in die donkerte.

En dan skielik beweeg die ding. Dit maak ’n proesgeluid wat ’n boompie nie sou maak nie.

My rug trek op een slag heeltemal hol en uit my binneste skeur ’n aardige, rou geluid wat ek nie kan herken as my vrees nie.

“EEEEEEAAAAAUUUUUURGHH!”

En ek hol by daai ding verby op voete wat die aarde verlaat.

In die kombuis staan ek en huil en hyg toe my pa skielik agter my in die kombuisdeur verskyn, asvaal en bewerig.

“Kan ’n man nie eers ’n bietjie buite staan en water afslaan nie?” (Sy woorde was baie meer kru.)

Hy was daar om my veiliger laat voel.

Net om byna van ’n hartaanval te beswyk toe die skreeuende demoon vlak by hom verby blits.

Ons lag nog al die jare oor hoe skrik sy baas gevang het.

Vroegoggend-ontmoeting

deur Lynne Lexow

Dis byna winter en die voorkamer van my ouerhuis is nog skemer en koud. My voete is ysig koud, ten spyte van die dik wolsokkies. Met stywe ledemate loop ek na die groot vensters en begin die gordyne ooptrek om die oggendson in te laat. Skielik snak ek na my asem en gee ’n paar vinnige treë na die sytafeltjie toe. Sonder om te aarsel dop ek die klein potjie om en gryp die voordeur se sleutel tussen die ander uit. Met bewende hande sluit ek die deur oop en stap uit op die voorstoep.

My pa staan kiertsregop die verte in en staar.

“Pa … wat maak Pa?” My pa antwoord my nie en bly net na die tuinpaadjie staar.

“Pa … wat is fout, Pa? Wag Pa vir iemand?” Steeds antwoord hy my nie en versigtig raak ek aan sy skouer.

“Praat asseblief met my, Pa.” probeer ek weer, maar steeds geen reaksie nie. Met my hart wat in my keel klop neem ek sy hand, wat willoos langs sy sy hang, in myne. Weereens is ek geskok, want sy hand is, teen verwagting in, warm. Skielik roer my pa en ek kyk op. Daar, met die tuinpaadjie langs, kom my oom, ’n vriend van my pa en ’n ouerige dame, wat ek nie herken nie, aangestap. My pa gee my hand ’n stywe druk en gaan sit saam met sy gaste om die tafel op die stoep.

“Lynne, wat maak jy hierdie tyd van die oggend buite?” My ma is nog in haar nagklere en ’n snoesige ligblou kamerjas. Dit neem my ’n hele ruk voor ek haar kan antwoord.

“Ek het gou die plante kom natgooi.”

Ja, ek weet dit is ’n leuen, maar hoe kan ek haar vertel dat ek so pas ’n kuiertjie saam met my pa en sy vriende gehad het? Want sien, hulle is almal reeds jare gelede dood.

EEEEK!! SKROP KORTSTORIEWEDSTRYD 2

Alle skrywers, warm die vingers en verbeelding op en skuif reg vir ons Tweede Kortstoriewedstryd!

Hierdie keer is die tema is Spookstories/Grilstories. Woordtelling: 500 woorde of minder.

Dink terug aan kampvuurstories, iets wat die takkies buite die ligkring laat kraak, dalk iets wat met jou gebeur het toe jy klein was. Gedaantes in die klerekas; pasop vir die Tokkelossie en die donkermaan; loop lig vir die harige man met die geel oogtande; onthou daai bouvallige huis op die hoek met die gebreekte ruite?

Kom, maak ons bang en skryf ʼn kortstorie! Die wedstryd duur tot 31 Oktober 2019, wanneer die wenner en naaswenner aangekondig sal word. Stuur jou inskrywing aan skropwerf@gmail.com

Die pryse is weer eens ʼn heerlike sak vol boeke, dalk selfs ʼn paar wat jou laat ril.

Dysfunctionals deur Rozaan de Wet

Anna streel die blou vlinderhangertjie met haar duim. Ma se laaste opmaakgeskenk aan haar nadat sy haar met die bord misgegooi het.
Voordat sy gesê het Pa is ’n doos en Anna back die verkeerde perd.

Op haar ma se begrafnis kort daarna, het Anna die hangertjie pal begin dra.

Vadersdag deur Johan Ferreira

Hulle tas is weer gepak. Hy sien hoe die motor wegtrek. Die twee gesiggies wat by die venster uitloer, is somber en die een handjie wat teen die venster druk se vingertjies krul stadig saam. Hy draai om, stap weg na die lewe wat hy nie gekies het nie.

Stuur jou flitsfiksie van minder as 50 woorde na skropwerf@gmail.com

Storiemasjiene op die stasie

Druk ‘n knoppie, en siedaar – die ventmasjien spoeg ‘n gratis kortstorie uit wat jy op die trein werk toe kan lees.

Die Franse maatskappy Short Edition se eerste “storiemasjiene” is onlangs op Canary Wharf in Londen geïnstalleer. Die drie masjiene verskaf stories wat in drie of vyf minute gelees kan word. Sulke masjiene is ook op plekke dwarsoor Frankryk, in Hongkong en die VSA ingerig, berig The Guardian.

Genres sluit in wetenskapfiksie, kinderstories en romantiese verhale, met bydraes deur skrywers soos Charles Dickens, Virginia Woolf en Lewis Carroll. Die gewilde misdaadskrywer Anthony Horowitz het opdrag gekry om ‘n eenminuutstorie te skryf, en hy het besluit op ‘n whodunit. “Dit was ‘n uitdaging om ‘n storie te skryf wat tussen twee stasies gelees kan word – nie net ‘n kortstorie nie, maar ‘n kort-kortstorie,” sê hy. Dit het hom sowat vier dae geneem om die storie te voltooi.

Die Canary Wharf Group het besluit om in ‘n behoefte aan korter leesstof te voorsien ná bevindings dat mense nie genoeg tyd het om boeke klaar te maak nie. Volgens ‘n peiling van 2 000 Britse volwassenes kon meer as ‘n derde nie ‘n boek in ses maande klaarlees nie.

The Guardian

Kortstories argief

  • Vloer 44 deur Krisjan Fourie
  • Wie’s daardie vrou? deur Elmi Smith
  • Die son trek water deur Marnus Kok (naaswenner)
  • Geblomde waterstewels deur Jannine Bester
  • Na die val deur Jan Schaafsma
  • Rooi polvye deur Anja Roodt
  • My lewenskombers deur Ina Cantoni
  • Die kunstenaar deur Jan Schaafsma (wenner)
  • Die moroon deur Henk Crouse
  • Lotter deur Martin Ras
  • Wete deur Johann Smith
  • Jakkalsstreke deur Jan Bronkhorst
  • Paar sente vir ʼn broodjie deur Henning Janse van Vuuren
  • Alles goed en wel, maar … deur Elmi Smith
  • Die handelaar deur Jan Schaafsma
  • Trou vir geld deur Carié Maas
Lees nou